అల్లరా.. నేనా??


“కాలేజ్ స్టూడెంటా.. నేనా??..” అనే సంతూర్ ఆడ్ గుర్తొంస్తుందా?? రావాలి మరి! అసలు నా బ్లాగుకి ఏమాత్రం సూటవ్వని జ్ఞాపకాలనే.. ఏదో.. అలా అలా రాసి తప్పించుకున్నాను కానీ.. ఇప్పుడు అల్లరి అంటే పూర్తిగా చేతులెత్తేయాల్సిందే!! ఇప్పటికిప్పుడు.. అణు ఒప్పందం మీదో.. చిరంజీవి పార్టీ విషయమో.. లేక ఏదో తెలుగు సినిమా చూసి మరీ సమీక్ష రాయడమో తేలిక కానీ.. అల్లరంటే అస్సలంటే.. అస్సలంటే అస్సలు ఏమీ లేదనిపిస్తుంది.

“అబ్బా ఎప్పుడూ మనుషుల మొహం మీద తిరుగుతూ ఉంటావు.. వచ్చి నా తల మీద కూర్చో సరిపోతుంది” అని నాకు మూడేళ్ళ వయస్సులో విసుక్కుంటున్న పక్కింటి ఆంటీ తల మీద కాలుపెట్టా, నిజంగా కూర్చోటానికి.. ఇది అల్లరి కాదు..  పెద్దల మాట తు.చ తప్పకుండా పాటించడం.

“దేవుడా.. దేవుడా.. వీళ్ళ అమ్మగారికి కూడా.. మా అమ్మకి వచ్చినంత జ్వరం త్వరగా వచ్చేసి.. ఆసుపత్రిలో ఉండేలా చూడు, ఇంకొన్ని ఎక్కువ రోజులు.. దేవుడా. అప్పుడు నేను కూడా కిరణ్ కి అమ్మ చేత అన్నంలో చారు పెట్టిస్తాను” అన్న ప్రార్ధనలో..  అల్లరా?? నో వే!!

“గుడియా రాణీ.. యె హై చాక్లెట్ ఆప్కెలియె.” అంటూ ప్రతీ సారి నాకోసం ఎక్లెర్స్ తెచ్చే అంకుల్ ఇచ్చిన తాళం చెవులు గోడవతలకి ఎందుకు విసిరేసా?? అల్లరి కాదు.. ఒక చాక్లెట్ కోసం..  బంగాలీలు చేపల వేపుడు చేసేటప్పుడు వచ్చే వాసనను భరించడం.. తగదు. చిన్ని చిన్ని వాటికి మోసపోయి.. పెద్ద కష్టాలు కొనితెచ్చుకోకూడదని.

“మీ వంట్లో అంతా నీరేనట.. రక్తం తక్కువట.. డాక్టర్ అంకుల్ చెప్పారు.. నేనోసారి కట్ చేసి చూద్దున్నా.. ప్లీజ్” అంటూ ఒక బ్లేడుతో “నీరు” పట్టి కదలలేక ఉన్న ఆవిడ చూట్టూ తిరగడాన్ని.. చిన్న పిల్లల్లో ఉండే సహజమైన జిజ్ఞాస అనాలి అంతే.. అల్లరంటే ఎలా??

“ఇది జనరల్ సీటండీ.. మేము కూర్చోవాలి…మీరెళ్ళి లేడీస్ సీటులో కూర్చుంటారా.. దయచేసి” అని మర్యాదగా అడిగిన అబ్బాయిని.. “ఇక్కడ మేమెందుకు కూర్చోకూడదు.. “ఓన్లీ ఫర్ మెన్” అని రాసుందా?? అవి లేడీస్ కి మాత్రమే.. ఇవేమో ఎవరు ముందొస్తే.. వారివి.. వీటినందుకే జనరల్ సీట్స్ అంటారు” అని దబాయించిందే కాకుండా.. అప్పటికే నేను దిగాల్సిన స్టాపు వచ్చేసిందన్న కంగారులో.. హీల్స్ తో ఒకసారి తొక్కి.. నా బాగుతో కొట్టాను. దీన్ని అల్లరనరు.. “బాబూ.. అన్ని వేళలా “అంత” మర్యాద పనికిరాదు” అని ఒక క్లాసు మాత్రమే!!

క్లాసు జరుగుతున్నప్పుడు నేను గనుక వెన్నక్కి తిరిగి చూసానో.. అమ్మాయిలంతా గాజులు తీసి ఎవరికి తెలీకుండా.. మొదటి వరుసలో కూర్చున్న నా వరకూ “పాస్” చెయ్యాలి. అప్పుడు నేను వాటంన్నింటినీ ఒకే చేతికి వేసేసుకుని.. అసలు అక్కడ సర్ చెప్తున్న విషయాన్ని రాసుకుంటున్నా లేకపోయినా.. ఒక eraser తీసుకుని.. గట్టి గట్టిగా పేపరు మీద రుద్దుతూనో.. కావాలని చేతులు ఆడించడమో.. గాజుల గలగలకి క్లాసుతో పాటు మాస్టారూ కూడా నా వంకే తదేకంగా చూసే వరకూ.. ఊ..హూ.. అల్లరి అనకూడదు. “సర్.. ఇవ్వాల్టికి ఆపేయండి.. saturated!!”  అని గాజుల ద్వారా చెప్పించడం!! అన్ని వేళలా మాటలతో పనులు కావు సుమా!!

నాకు కాలేజీలో ఉండ బుద్ధి కాకపోతే.. నేనుండను.. ఇంకెవ్వరినీ ఉండనివ్వను. నేను తయారుచేసిన “బంకు (bunk) శాసనాలు” ఇంకా మా కాలేజీ బెంచీల మీద ఉండచ్చు. నేనే సచిన్ ఆట చూడడానికో.. ఈ ప్లానయితే.. పాపం.. మిగితా వారో!! అందుకని.. కాంపస్ దాటకా.. ఎవరెవరు ఏమేమి చేయాలో.. కూలంకషంగా చెప్పేదాన్ని. ఇది.. ముమ్మాటికే అల్లరే అంటూ.. మా “ప్రభుదేవా” కొంచెం గొడవపడ్డాడు ఏకంగా హెడ్ తో!! “మేనేజిరియల్ ఎకనామిక్స్” (dry..no.. driest subject) కూడా శ్రద్ధగా వినడమే కాక.. అదొక ఉత్సాహభరితమైన క్లాసన్నట్టుగా వాతావరణాన్ని క్రియేట్ చేసే నేను.. అల్లరంటే.. ఎవరు నమ్ముతారు?? పాపం.. ప్రభూ..

“అమ్మో.. హెచ్.ఓ.డీ ముందే విజిల్ వేసావా?? అంత అల్లరా?” అని అడుగుతారు నన్ను జనాలు. అది అల్లరి కాదు.. అక్కసు!! క్లాసులో ఉన్నవారందరినీ ప్రశ్న అడిగినప్పుడు.. ఆడపిల్లలేటూ దీనికి చెప్పలేరన్నట్టుగా.. అబ్బాయిల వంకే.. ఓ చిరునవ్వు విసురుతూ.. “పేరు చెప్పద్దూ.. చేసి చూపండి” అని అడుగుతుంటే.. కోపంలో.. ఆవేశంలో.. కంగారులో.. ప్రశ్నకు బదులైన “విజిల్” వేసేసాను. ఏం చేస్తాను మరి??

నేనేదో బుంగ మూతి పెటుకుని కూర్చున్నానని.. “దా ఆడదువూ.. నువ్వు కూడా” అని పిలిచారు. నాకు తోచినట్టు ఆడతుంటే.. “అలా కాదు.. ఇలా” అంటూ ఆట నేర్పించారు. ఇప్పుడు నేర్చుకున్న ఆటతో వారిని ఓడించకపోయినా.. ఒక పాయింట్ నెగ్గినవెంటనే.. రెండు చేతులూ.. నడుము దగ్గర పెట్టుకుని మరీ విరగబడి నవ్వే నేను.. అల్లరి చేస్తున్నానా?? కాదు కాదు.. అలా చేయటం వారికిబ్బంది అని తెలిసినా, “గురువులను ఇబ్బంది పెట్టేంతగా నేర్చుకునేవారే సరియైన శిష్యులు” అని నిరూపిస్తున్నా,, అంతే!!

Good girls are the ones who are caught least.. అన్న లెక్క ప్రకారం.. నేనూ.. “I’m a very good girl, said me all teachers” పాట ఆపకుండా పాడుకోవచ్చు!!

అలా కాకపోతే.. మాంఛి నిద్రలో ఉన్న చిగురుటాకు మీదకి తుషార బిందువు చేరితే .. అది అల్లరి అవుతుందా?  మనమెటు పోతే అటే వచ్చే చందమామ.. అప్పుడప్పుడూ.. మబ్బుల వెనుక దాక్కుంటే అల్లరి చేస్తునట్టా?? చక్కగా తలదువ్వుకుని.. అలా బయటకు వెళ్ళగానే.. గాలి వల్ల కురులు మన మాటవినకపోతే.. ఎవరిది అల్లరి.. గాలిదా, జుట్టుదా?? చిన్ని చిన్నిగా వస్తూ కవ్వించే వాన చినుకు.. బయటకి రాగానే.. ఒక్కసారిగా పూర్తిగా ముంచేస్తుందే.. మరి అదో? వస్తున్నా.. వచ్చేస్తున్నా అంటూ ఊరించే అల.. ఇలా వచ్చి అలా వెళ్ళిపోవటం.. అల్లరి ఆ?? వస్తున్న కన్నీరును ఆపుకుంటూనే నేస్తం చెప్పిన మంచి మాటకు పెదాలపై నవ్వు వచ్చేస్తే అల్లరేనా?? ఒక్కో పాట వినగానే.. యదంతా గిటారై మోగుతుందేల.. అల్లరా?? ఇన్ని అనుమానాలతో.. ప్రశ్నలతో.. అల్లరి గురించి నేనేం రాయను చెప్పండి. అందుకే.. “అల్లరంటే.. అల్లరి” అస్సలు లేదనీ.. అస్సలంటే అస్సలు లేదని చెప్పేస్తున్నా.  నేను అర్జెంటుగా నా ఊహల్లోకి వెళ్ళిపోతున్నా!! 😉

శిలాక్షరాలైన క్షణాలు- 2


బ్రతుకు తెరువు చూపిస్తున్న ఊరిలో బతుకే ఒక ప్రశ్నార్ధకంగా మారితే.. పుట్టిన ఊరికే తిరుగుప్రయాణం కట్టాము. నాంపల్లిలో రైలెక్కినా.. ఇంటికి తిరిగివెళ్ళిపోతే బాగుణ్ణు అనిపిస్తుండింది నాకు. రైలు హైదరాబాద్ ని వదిలి దూరంగా పోతున్నకొద్దీ.. నా మనసు దానిమీదకు పోతోంది. “మనవాళ్ళె”వరూ అంటే గుర్తించలేని వయస్సులో కూడా హైద్ అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. అది నాది అనే భావన. “రాష్టంలో అతి ముఖ్యమైన పట్టణాలు” అనే పాఠం.. హైద్ తో మొదలవుతుంది. అటు తర్వాత వైజాగ్, తిరుపతి, విజయవాడ గురించి ఉంటుంది. ఒక్కోదాని గురించి నాలుగు ముక్కలంతే!! అయినా నా చిట్టి మెదడుకి.. హైద్ లో సముద్రం లేదనీ, తిరుపతంత పేద్ద గుడి లేదనీ తెలిసిపోయింది. బాగా చదివేసి.. ఈ రెంటినీ హైద్ లో పెట్టేయాలని నా జీవిత లక్ష్యం అప్పటిలో. షారుఖ్ ఖాన్  “బొంబాయ్ ని కొనేస్తాను” అని ఓ అర్ధరాత్రి పూట ఆవేశంలో అరిచాడట.. అతగాడి గురించి చదివినప్పుడల్లా.. నాకు నా ఊరంటే ఎంత ఇష్టమో.. గుర్తు వస్తుంది.

మా అమ్మానాన్నల పరిస్థితి పూర్తి విరుద్ధంగా ఉంది. గూటికి క్షేమంగా చేరుతున్నామన్న ఆనందం తెలుస్తుంది. నా మూడ్ ని సరిచేయడానికి తన చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలను నాకు చూపించడానికి… అసలు దిగాల్సిన స్టేషను కన్నా ముందే దిగి.. ఓ రిక్షా ఎక్కితే.. మా ఊరెళ్ళే లోపు ఇంకో రెండు ఊర్లు చూడచ్చు అని నాన్న ప్లాన్. రిక్షాలో వెళ్తున్నంత సేపూ.. మా నాన్న బాల్యాన్ని చెప్తుంటే.. నా ఊహలు సినిమా వేసుకున్నాయి. చదివిన బడి, తిరిగిన కాలువ గట్లు, నడిచిన దారులు, ఆడుకున్న ఆటలు, పెంచుకున్న పేరు, పంచుకున్న స్నేహాలు, పొలాలు.. చేలూ, చెరువులూ, మండువా ఇళ్ళులు, తాటాకిళ్ళులు.. అన్నీ నాక్కొక్కటే చూపిస్తున్నారు. నేనంటున్న.. “ఒకే”, “యస్”, “బట్ వై?”, “హు?” లకే ఆ రిక్షా అబ్బి ఆంగ్ల సాహిత్యాన్ని తిరగరాసింది నేనే అన్నట్టు చూడడం.. ఇవ్వన్నీ బాగా గుర్తు. మా ఊరెళ్ళడానికింకా ఓ రెండు గంటలు సమయం ఉంది కాబట్టి.. అప్పటికే పది.. పదిన్నర అవుతుంది కాబట్టి.. దారిలో ఒక చిన్న బడీ కొట్టు దగ్గర ఇడ్లీ తిన్నాము అందరూ.. ఆ రిక్షా అబ్బితో సహా!! ఇడ్లీ అంటే నాకు గొంతు దిగదు.. చాలా కష్టపడతా.. కానీ అది అంటే ఇంకా ఇష్టం.. ఆ కొట్టులో తిన్న రుచిలో ఎదో ఉంది. తింటున్నంత సేపూ.. నవ్వుకుంటూనే ఉన్నాము.. ఎందుకో గుర్తు లేదు.

నెమ్మది నెమ్మదిగా ఊరి వైపుకు వస్తున్నాము. ఒక్కొక్కరే కనిపిస్తున్నారు.. తెలిసిన వాళ్ళు. మా అమ్మా నాన్న పలకరింపుగా నవ్వుతుంటే.. ఎవరూ బదులు ఇవ్వటంలేదు. నాకు అన్నయ్య వరసయ్యే అబ్బాయి మాత్రం నోరారా పలకరించాడు.. దారిలో ఉండగానే. మా నాన్నని ఎక్కడికో తీసుకెళ్ళాడు. “నాకు వాళ్ళని పరిచయం చేయకుండా.. నువ్వే మాట్లాడేసుకుంటావేం??” అని మా అమ్మ మీద అపవాదు. చెప్తాలే అని అమ్మ బుజ్జగింపు అయ్యే సరికి మేము మా నాన్నమ్మ ఇంటి ముందు ఉన్నాము. బయటకే ఘుమఘుమలు వచ్చేస్తున్నాయి.. వంటలకి!! మేము లోపలకి వెళ్ళాము.. రిక్షా అబ్బి మంచి నీళ్ళ కోసమని ఆగాడు. అడుగుపెట్టడమేమి మా అమ్మ.. “ఏమయ్యింది.. ఏమయ్యింది” అని ఒకటే అడగడం.. నాకేమీ అర్ధం కావటం లేదు. మాకులాగానే.. అంతా మా నాన్నమ్మ ఇంటికి వచ్చారు అనుకున్నా. మా అమ్మ ఒక్కసారిగా గట్టిగా ఏడవడం మొదలెట్టింది.. నాకు అమ్మంటే భయం వేసేంతలా!! ఎవరో వచ్చి నన్ను పక్కకు పట్టికెళ్ళారు. మా అమ్మ, మా అత్తలు, పెద్దమ్మలు అంతా ఘొల్లుమన్నారు. నాకు ఒక్క ముక్క అర్ధం కావటం లేదు.. ఆ పట్టుకున్న ఆవిడనే ఇంకా గట్టిగా పట్టుకున్నా. ఈ లోపు.. మా అక్కలు అంతా వచ్చి నన్ను అక్కడి నుండి తీసుకెళ్ళిపోయారు. వాళ్ళే.. నిదానంగా చెప్పారు.. “తాతయ్య పోయారు.. ఇవ్వాల్టికి నాలుగో రోజు” అని. మా అమ్మకు మల్లే నాకు ఏడుపు రాలేదు.. విని ఊరుకున్నాను.

మా తాతయ్యకి అప్పటికే ఒకసారి గుండెపోటు వచ్చిందనీ.. ఆర్నెళ్ళ క్రితమే వచ్చి చూశామని.. నాకు గుర్తు. అప్పుడు వార్త తెలియగానే హడావిడిగా వచ్చేశాము..ఇప్పుడసలు వార్తే తెలీదు. మేమెందుకో వస్తే.. ఇంకెదుకో అయ్యింది. “తండ్రి కాలం చేస్తే.. హాయిగా పిల్లా పాపలతో.. నవ్వుకుంటూ వచ్చారు వాళ్ళు.. గుమ్మం వరకూ వస్తే గానీ తెలీలేదు” అని ఊరు ఊరంతా విడ్డూరంగా చెప్పుకున్నారు. హైద్ లో గొడవలకి తపాలా శాఖ విధులు ఆపబడి.. వార్తల్లో మాత్రమే టెలిగ్రాములు చదివేవారని చెప్పాను కదా!! అలా మా తాతగారి విషయం కూడా రేడియో వచ్చింది. ప్రతీ రోజూ ధ్యాసగా వినే మా అమ్మ.. ఎలానో మిస్స్ అయ్యింది. ఈ వార్త మాకు తెలిసిన వారెవ్వరో విని మాకొచ్చి చెప్పేసరికి.. మేమే ఊరికి వచ్చేసాము. దారిలో దిగిన నాన్న నేరుగా పొలంకి వెళ్ళారట. అక్కడేమి చేసారో తెలీదు కానీ మా నాన్న అసలు ఏడవలేదని అంతా చెప్పుకున్నారు. బాధపడడం.. ఏడవడం.. పర్యాయపదాలు కాదు. ఏడవని వారికి బాధలేనట్టు కాదు.. ఆ బాధ బయటకు వచ్చే మార్గం లేదంతే!!

ఉత్తర-దక్షిణ ధృవాలను కలపగలిగే ఏకైక మార్గం.. వివాహం అని మా నాన్నమ్మా.. తాతయ్యలను గురించి తలచుకున్నప్పుడల్లా అనిపిస్తుంది. మా తాతయ్య ఆరడుగులు ఆజానుబాహుడు.. ముట్టుకుంటే డాగు పడుతుందనే మేలిమి ఛాయ. అందమైన ముఖ వర్చస్సు. ఎక్కువుగా చదువుకోలేదు. అలాంటి వారు.. నల్లగా, పొట్టిగా ఉన్నా కళైన ముఖంతో ఉన్న మా నాన్నమ్మని అప్పటిలో నాలుగు వందల వెండి కాసులు ఎదురు కట్నం ఇచ్చి మరీ పెళ్ళి చేసుకున్నారట. “అప్పటిలో ఆడపిల్లలు దొర్రక్క అంతా ముదిరిపోయారు.. నాకీ చిన్నది దొరికింది బాహు బాగుగా” అని డబ్బై ఏళ్ళలో కూడా హుషారుగా చెప్పేవారు.. ఆయన జీవితంలో ఎక్కువ సార్లు విన్న ప్రశ్న కావచ్చు.. “ఎలాగండీ.. మీ ఇద్దరికీ కుదిరింది?” అని. కేవలం రూపు రేఖలలోనే కాదు.. గుణగణాలలో కూడా. మా నాన్నమ్మకి చదవటం రాదు.. కానీ గీత, భాగవతం, భారతం నోటికి వచ్చు.. నిష్ఠా గరిష్టురాలు.. ఎప్పుడూ పూజా పునస్కారాలు.. ఉపవాసాలు. మా తాతగారికి భోజనప్రియలు. మాంసాహారం మరీను!! నాన్నమ్మేమో.. పూర్తి శాఖాహారి. అయినా ఏ వంటైనా అమోఘంగా చేసేవారు. చతుర సంభాషణలకు తాతయ్య ప్రతీతి.. నాన్నమ్మ చాలా నెమ్మదస్తురాలిలా ఉండేవారు.. కోపం వచ్చేంత వరకూ!! ఇక ఇద్దరూ కలిసి.. భారతావనిలో వెళ్ళని పుణ్యక్షేత్రం లేదు.. వాళ్ళు చూడని గుడి లేదు. నాన్నమ్మ చేయని పూజలేదు.. పట్టని నోము లేదు. ఆ రోజు కూడా పక్కూరిలో ఎవరిదో పెళ్ళికి వెళ్దామని తాతయ్య, నాన్నమ్మ ప్రయాణం కట్టారు. ఇంకో పది నిమిషాల్లో బండి వస్తుంది. తాతయ్య భోజనం చేసి.. పడక కూర్చిలో పడుకున్నారు. నాన్నమ్మ వసారాలో ఎదో సర్దివచ్చి లేపుతున్నా.. లేవలేదు!! అంతే.. ప్రాణం అలా వదిలివెళ్ళిపోయింది. అది అదృష్టమట.. నేను చాలా మంది అనగా విన్నాను. మా నాన్నమ్మకూడా అదే అనుకునే వారా?? అని ఇప్పుడు అడగాలనిపిస్తుంది. ఓ ఆరేళ్ళ తర్వాత ఆవిడ కూడా కాలం చేసారు. 

మన సంప్రదాయాలు కూడా నన్ను భలే ఆశ్చర్యపరుస్తాయి. వచ్చి పోయే వారితో.. వంటలతో.. పలకరింపులతో..బ్రాహ్మణుల హడావిడితో.. ఏర్పాటుల కోసం అటూ ఇటూ పరుగులు.. పిల్లల ఆటలు.. సినిమా పాటలు కాక భగద్గీత.. ఆ ఇల్లు నాకు పెళ్ళి ఇల్లులానే కనిపించేది. అప్పుడప్పుడు ఉన్నట్టుండి ఏడవటం ఒక్కటే నచ్చలేదు. చావుని కూడా పెళ్ళిలా చేసారనిపించింది. అంతా కానిచ్చుకుని.. మేము తిరుగు ప్రయాణం కట్టేసరికి.. ఇరవై రోజులు పట్టింది. అప్పటికి హైద్ ప్రశాంతత సంతరించుకుంది, ఇక ఏమీ భయం లేదు అని తెలిసింది. అసలు ఏ పరిస్థితుల్లో వచ్చేమో.. మర్చిపోయేంత అనుభవాలు ఎదురయ్యాయి. ఇంటికి తిరిగి వచ్చేసరికి.. అవ్వ వాళ్ళూ అంతా వచ్చి మా బాధని మళ్ళీ మళ్ళీ పంచుకున్నారు. ఇల్లు పూర్తిగా దుమ్ము పట్టేసుంది. నా ఇంటికి కూడా బోలెడు దుమ్ము!! స్కూల్ కి వెళ్ళితే.. అప్పటికే నేను ఎదురుచూసిన పండగ అయ్యిపోయిందని చెప్పారు. నాకేడుపాగలేదు.. ఆ ఇల్లు నా దగ్గరే ఉండిపోయింది.. నేను పోగట్టుకున్న దానికి జ్ఞాపకంలా. చాలా ఏళ్ళు పదిలంగా చూసుకున్నాను.. ఇక నా వళ్ళ కాదంటూ మొండికేసింది. నేనూ పెద్దదాని అయ్యా కదా.. పోతే పో!! అన్నాను.

ఇవి తలచుకున్నప్పుడల్లా.. ఎంత మందిలో ఉన్నా.. ఈ జ్ఞాపకాలు జైలులో ఖైదు అయ్యిపోతా!! “మనకు జరిగే ప్రతీ దాని వెనుకా ఏదో బలమైన కారణం ఉంటుందేమో” అని ఆలోచనలో పడేస్తుంది. మా తాతగారి మరణ వార్త విని ఎందరో ఎక్కెడెక్కడి ఊరునించో వచ్చారు… మనం ఎంత మంచో మనం పోయాకే తెలుస్తుందా అన్న ప్రశ్న మదిలో మెదలుతుంది. పెళ్ళి చూసుకోబోయే ప్రతీ అబ్బాయిని.. “ఇక నీ పని అయ్యిపోయిందం”టూ స్నేహితులు ఏడిపిస్తారు.. కానీ నాకిప్పటికీ చావును అంతే ఘనంగా ఎందుకు జరుపుకుంటామో అన్న ప్రశ్న తొలిచేస్తుంది. ఇవ్వన్నీ నేను చాలా చిన్నగా ఉన్నప్పుడు జరిగాయి.. అయినా నిన్నే జరిగినంతగా నాకు ఎలా గుర్తుండిపోయాయి?? పసి హృదయాల మీద అనుభవాలు ఎంత త్వరగా చెరిగిపోవు ఏమో?? మరలా అయితే.. యుద్ధం జరిగే దేశంలో పిల్లల పరిస్థితి ఏమిటి?? అయిన వాళ్ళు పోయి.. ఉన్న దేశంలో ఉండలేక.. బతుకంటే ఏమిటో తెలియక ముందే.. భయం చంపేస్తుంటే… “అసులీ యుద్ధం ఏ అవసరానికంటే” అంటూ మెదడు ఎలా పనిచేస్తుంది? ఆ తర్వాత అలాంటి పిల్లలు జీవితాంతం ఇలాంటి జ్ఞాపకాలే వెన్నాడుతుంటే.. వాటి బరువు ఎలా మోస్తారు? ఎందాకా.. ఇలాంటి దుస్సంఘటనలు.. మానవ చరిత్రను వెన్నాడుతాయి. వేటికీ నా దగ్గర సమాధానం లేదు.. కానీ నేనూ మనిషినే.. తోడుగా నిలవలేకపోయినా.. “నీ బాధ నా బాధే” అని నాకీ జ్ఞాపకాలు గుర్తు చేస్తూనే ఉంటాయి.

(సమాప్తం)

శిలాక్షరాలైన క్షణాలు – 1


అవి నాకు తెలుగు అక్షరాలు పూర్తిగా వచ్చి.. గుణింతాలు చదువుకుంటున్న రోజులు. అదే ఏడాది మా స్కూల్ పెట్టి పాతిక సంవత్సరాలు పూర్తి అయ్యాయి. అంటే.. ఓ పెద్ద పండగ చేసుకోడానికి సన్నద్ధం అవుతున్న వేళ. ఆటలు, పాటలు, నాటికలు, నృత్యాలు, సైన్స్ ఎగ్జిబిషన్స్.. ఒకటేమిటి.. అన్నింటి కోసం సంసిద్ధం అవుతున్నాము. ఎగ్జిబిషన్లో పెట్టడానికి.. నేను ఎంచుకున్న అంశం.. ఇల్లూ, వాటి రకాల్లో.. రెండంతస్తుల మేడ. మిగితా వారు గుడిసెనీ, పక్క ఇల్లనీ.. ఇలా చేసుకురావాలని చెప్పారు టీచరు. ఇంటికి వెళ్ళగానే అమ్మకు చెప్తే.. చేద్దాం అనింది. కానీ మొదలెట్టాక తెలిసింది.. తనే చాలా వరకూ చేసిందని. అయినా నా భాగస్వామ్యం ఉండాలని చిన్న చిన్న పనులను కూడా పెద్ద బాధ్యతగా అప్పగించేది. అమ్మ.. మా పక్కింటిలో ఉండే అబ్బాయి.. చాలా కష్టపడి.. ఆ ఇల్లు కట్టారు. పూర్తి thermocol తో చేసింది కనుక.. దూరం నుండి.. పాలరాతిదా? అని అనిపించేలా ఉంది. ఆ మేడకి ఒక చిన్ని గేటు.. వాకిట్లో ముగ్గూ.. ఒక బుజ్జి కారు (రెండంతస్థులు మరి!!), మెట్లు, తలుపులు, కిటికీలు.. అన్నీ!! గదులు తప్ప.. ఇంటికి ఉండాల్సినవ్వన్నీ ఉన్నాయి. భలే ముచ్చట వేసింది దాన్ని చూస్తే!! ఇదో ఇప్పుడు నా బ్లాగు తెరచిన ప్రతీ సారీ అదే గుర్తు వస్తుంది.. తెల్లగా, అందంగా, ఆహ్లాదంగా, హాయిగా.. నాకోసం అప్పుడు మా అమ్మ.. ఇప్పుడు జ్యోతిగారు.. ఇద్దరూ కష్టపడి చేసిచ్చిన కానుకలు. 🙂

స్కూల్లో.. నా “ఇంటి”ని అప్పజెప్పడానికి ఇంకా కొన్ని రోజులు ఉన్నాయి. అప్పుడే ఇచ్చేస్తే.. నా అంత అపురూపంగా చూసుకునే వారుండరని.. ఆఖరు రోజునే ఇద్దామని నిర్ణయించుకున్నాం.. అమ్మా.నేనూ!! ఒకానొక రోజు.. సాయత్రం ఏడు గంటల ప్రాంతంలో కరెంటు పోయింది. అప్పటి వరకూ.. దేదీప్యమానంగా వెలుగుతున్న వాకిలిలో ఆడుకుంటున్న పిల్లలమంతా బిక్కుబిక్కుమంటూ.. అమ్మల దగ్గరకి పరిగెట్టాము. దగ్గరకొచ్చిన పిల్లలని తీసుకుని.. ప్రతీ అమ్మా.. ఇంకో అమ్మ దగ్గరకు పరుగులు తీసింది ఆ చీకటిలో. “ఏంటిలా తీసేసాడు? అందుకే అంటారా?, భయపడద్దు.. మన జాగ్రత్తలో మనముందాం!!” ఇలాంటి మాటలే వినిపిస్తున్నాయి. ఎవరూ దీపం వెలిగించలేదు. చీకటిలోనే దేని గురించో  రహస్యంగా మాట్లాడుకుంటున్నారు. ఒక్కసారిగా గట్టిగా ఏడుపులు, అరుపులు వినిపించాయి. ఏవరో ఎవర్నో కొడుతుంటే.. వచ్చే ఆర్తనాదాలు. అమ్మను చుట్టూ చేతులు వేసి గట్టిగా పట్టుకుంటే.. అవి అంత భయం కలిగించడం లేదు.. కానీ అమ్మ భయపడుతోంది అని మాత్రం తెలుస్తుంది. అందరూ ఒక్కసారిగా.. ఒకే వైపు.. చీకటిలో కూడా.. ఒక మూలకు పరిగెట్టారు..అసలే చీకటి.. ఎవరున్నారో.. ఎవరు లేరో తెలియటం లేదు.. అయినా దాక్కున్నాము.. ఎవరి నుండో తెలియదు.. అలా ఓ అరగంట!!

అసలు ఇది చెప్పే ముందే.. అప్పుడు మేముంటున్న ఇంటిని గురించి చెప్పాల్సింది. ఆ ఇంటిని మాటల్లో పెట్టడం నాకు చాలా కష్టం.. అయినా ప్రయత్నిస్తా!! దూరం నుండి చూస్తే.. రెండు తలుపులు.. వాటి ముందు పెద్ద అరుగులు.. మధ్యన ఒక పెద్దదీ కానీ, చిన్నదీ కాని గేటు. గేటు తెరచి లోపలికి వెళ్తే సన్నని దారి.. ఓ రెండు మెట్లక్కి రెండడగులు ముందేకేస్తే.. మళ్ళా రెండు తలుపులు పక్కపక్కన, ఇంకో రెండు తలుపు ఎదురెదురుగా!! ఎదురెదురుగా ఉన్న తలుపు తీసుకుని వెళ్తే.. మళ్ళా ఒక్కో తలుపు. పజిల్లా ఉంది కదూ? (నాక్కూడా!!) నేను తలుపన్న ప్రతీదీ.. ఒక్కో కుటుంబం ఉంటుందని అర్ధం. ఒక కాపురానికీ.. ఇంకో కాపురానికీ.. మధ్య తలుపు మాత్రమే అడ్డు. అలా.. కనీసం ఆరు కుటుంబాలు అద్దెకుంటున్న చిన్న ఇల్లు అది. అక్కడ ఉన్నవాళ్ళంతా బానే ఉండేవారు. తేడాలొస్తేనే పోట్లాడుకునే వారు. కానీ ఆ రాత్రి అందరిదీ ఒకే కుటుంబం ఏమో అనిపించింది. కాసేపటికి కరెంటు వచ్చింది. అయినా నిశ్శబ్దం… కాసేపటికే అల్లకల్లోలం. మా ఎదురు వీధిలో కొందరు ఆగంతకులు వచ్చి.. అందరినీ హింసించి.. కావాల్సినవి లాక్కుపోయారు. పోతే ఫర్వాలేదు.. మళ్ళీ ఎప్పుడైనా తిరిగి వస్తారు.. ఎవరినైనా చంపేస్తారు.. అసలు ఆ రోజులే అలాంటివి..

నాకు అప్పటి రాజకీయ సామాజిక పరిస్థుతులు (ఇప్పటికీ) తెలీవు.. మర్రి చెన్నారెడ్డి ముఖ్యమంత్రి అని తెలుసునంతే!! కానీ అప్పటిలో హైదరాబాదు అట్టుడికిపోతుందని తెలుసు. ఎక్కడ చూసినా.. ఎవరి నోట విన్నా.. అప్పట్లో చెలరేగిన అల్లర్ల గురించే చర్చ!!  పేపరు చూడాలంటే భయం.. ఎక్కడ చూసిన రక్తం కనిపించే బొమ్మలే!! ముక్కు కోసేసి ముక్కుపుడ తీసుకెళ్ళిన ఒక ముసలి అవ్వ చిత్రం.. చిత్రంగా ఇవ్వాల కూడా నా కళ్ళముందు కదలాడుతుంది!! ఎందుకలా గుర్తుండిపోయిందో తెలీదు. అప్పటిలో.. ఇప్పుడున్నని ఫోనులు లేవు. ఉత్తరాలతోనే రాయబారం. అంటే పోస్ట్ మాన్ కోసం పడిగాపులు కాసే రోజులు, సమాచారాన్ని చేరే వేసే అతి ముఖ్యమైన విధానం. గొడవలకి ఆ ముఖ్యమైన తీగ తెగిపోయింది. ఆకాశవాణిలో ఒక గంట సేపు.. హైదరాబాద్ మొత్తానికి వచ్చే లేఖల్లో.. అతి ముఖ్యమైనవి మాత్రమే చదువుతున్నారు. చాలా చోట్ల పిల్లలు బడికి వెళ్ళటం మానేసారు. ఒక ఆవిడ తన చిన్నారిని పిట్టగోడల మీద కూర్చోబెట్టి అన్నం తినిపిస్తుంటే.. ఎవరో వచ్చి పొడిచేసారని వార్తలు వచ్చాయి. పరిస్థితి ఎలా ఉందంటే.. గాలిని కూడా ఒకసారి ఆలోచించి పీల్చాలి అనిపించేంత!! సిటీ మొత్తం జరుగుతున్నా.. మా కాలనీ దరిదాపుల్లో.. అప్పటి వరకూ ఏమీ జరగలేదన్న ధైర్యం.. ఆ రాత్రి కరెంటుతో పోయింది. కరెంటు వచ్చేసిందని చెప్పాను కదా… ధైర్యం మాత్రం.. నేను పారేసుకున్న పెంసిల్లా.. ఎక్కడో పోయింది.

“ఎదురు వీధిలోనే కదా.. మనకేం లేదులే..” అని గుంభనంతో పెద్దోళ్ళంతా ఉండాలన్నా.. ఉండలేకపోయారు. ఇన్ని రోజులూ గుండెల్లో దాచుకున్న భయం.. ఇప్పుడు వాళ్ళ కళ్ళల్లో కనిపిస్తుంది. ఏదో హడావిడి.. ఏదో ఆందోళన. అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నారు. అన్ని తలుపులూ మూసేసారు.. ఒక గదిలోకే అందరూ వచ్చేసారు. పిల్లలందరినీ మూల కూర్చోబెట్టారు.. వాళ్ళు మాత్రం తిరుగుతూనే ఉన్నారు. పసిపిల్లలు ఏడవకుండా తల్లులు నోరు మూసేసారంటే.. ఆ రాత్రి ఎంత భయంకరంగా ఉందో ఊహించండి. పిల్లలం మాకేం అర్ధం కాకపోయినా.. బిక్కుబిక్కుమంటూ దిక్కులు చూస్తున్నాము. అంతలో నాకు కడుపులో బాగా నొప్పి వచ్చింది. మా అమ్మకు చెప్పగానే.. తన గుండె జారిపోయింది..ఆ విపత్కర పరిస్థితుల్లో ఆసుపత్రికి వెళ్ళడమంటే.. మా అమ్మకు కాళ్ళూ చేతులూ ఆడలేదు. “తను అన్నం తినేసిందా??” పక్కింటి ఆంటీ వేసిన ప్రశ్నతో మా అమ్మకి నేనింకా అన్నం తినలేదనీ.. నేను నొప్పీ అని చెప్పింది ఆకలనీ అర్ధం కాలేదు. చావు భయం, ఆకలి మంట.. మనిషిని నిలువునా మాడ్చేసే రెండు భయంకరమైన నిజాలు. గబగబా మజ్జిగన్నం కలిపి ఇచ్చింది. నాకు ముద్ద దిగటం కష్టమైంది.. అయినా తిన్నంతా తిని.. నిద్రపోయా.. ఆ రాత్రి నాకు చాలా భయంకరంగా గడిచింది అందరికీ.. నాకు మాత్రం మా అమ్మ పక్కనే లేదన్న బెంగ తప్పకింకేమీ లేవు.

తెల్లారింది.. నేను లేచే సరికి మా ఇంట్లోనే ఉన్నాను. మా అమ్మ హడావిడిగా అన్నీ సర్దుతోంది. నాన్న బయటికి వెళ్ళినట్టున్నారు. మొహం కడుక్కుందామని వెళ్తే… అక్కడ నీళ్ళన్నీ ఎర్రగా ఉన్నాయి. “అవి కారం కలిపిన నీళ్ళు ముట్టుకోక” అని చెప్పింది. రాత్రి ఒకవేళ దాడి జరిగితే ఆత్మ రక్షణకోసం చేసుకున్న అస్త్రాలు అవి.. అని చాలా రోజుల తర్వతా తెలిసింది నాకు. ఆ రోజు నేను స్కూల్ కి వెళ్ళలేదు.. “సాయంత్రం మనం మన ఊరు వెళ్ళిపోతున్నాం” అమ్మ చెప్పేసరికి నా గుండె జారిపోయింది. “మరి స్కూలో??” అన్న నా ప్రశ్నలో బాధ మా అమ్మకి అర్ధమయ్యింది. “స్కూలు కూడా ఉండదు చాలా రోజులు, మనకి ఇక్కడ ప్రమాదం.. అంతా వెళ్ళిపోతున్నారు.. మనం కూడా.. ఇక ఇక్కడ ఎవ్వరూ ఉండరు” అంటూ చెప్పింది. నా మనసంతా స్కూలు మీదే.. అన్ని రోజులు తరగతులు పోతే ఎలా అని. మా అమ్మ కావల్సినవన్నీ సర్దేసింది. “నా ఇల్లు” కూడా పట్టుకెళ్దాం అని అడిగా. మీ నాన్న, నువ్వూ, నేనూ, మీ నాన్న చదివిన సర్టిఫికేట్స్.. ఇవి తప్పించి మనకిప్పుడేమీ అవసరం కావు… ఈ ఇంటినీ.. ఆ ఇంటినీ మర్చిపో అని చెప్పింది. మనస్కరించలేదు.. అయినా తప్పలేదు. అమ్మ చెప్పినట్టు అంతా వెళ్ళిపోతున్నారు.. అంటే.. నాన్న, నేను, అమ్మ, నాన్న సర్టిఫికేట్స్.. ఇవే ముఖ్యమేమో!!

“పోయిరాండ్రి బిడ్డా… మల్ల జరూర్ వస్తరనే అనిపిస్తుంది నాకు” అని మా ఇంటి దగ్గర ఉండే అవ్వ అంది అమ్మతో!! మీరూ మాతో వచ్చేయకూడదు.. ఉన్నంతలో అంతా కలిసే ఉందాం అన్న అమ్మ ఆహ్వానానికి.. “మీరీడ నచ్చితే ఉంటరు.. లేకుంటే. లే!! మీరు పోవడానికో ఊరున్నట్టు.. ఇది మా ఊరు. ఈడనే పుట్టినాం.. ఈడే మశానం అవుతాం.. మీరు పోయిరాండ్రి.. మల్ల మనం కలుతాం” అని ఆవిడనటం.. అమ్మా ఆవిడా కన్నీళ్ళు పెట్టుకోవడం.. నాకు వింతగా తోచింది. చుట్టాలు ఎవరైనా వెళ్ళిపోతుంటే మా అమ్మలనా చూసేదాన్ని!! మొత్తానికి అప్పగింతలు అయ్యాక స్టేషనుకి బయలుదేరాము. రైలు కోసం వేచి ఉండగా “చెన్నారెడ్డి ముఖ్యమంత్రి పదవికి రాజీనామా చేసారు” అన్న తాజా వార్త వినబడింది. ఆ వార్త ఎవరికీ ఊరటనిచ్చినట్టు కనబడలేదు. ఎవరము ఎక్కాల్సిన రైలు వారు ఎక్కాము!!

తెల్లగా.. పట్టుకోడానికి చల్లగా..మెత్తగా ఉన్నా చేతికి అంటితే జిగురులా ఉండే ఫెవికాల్ తో , ఆకలితో, భయంతో, వదిలి వెళ్ళాలి అన్నప్పుడు వచ్చే బాధతో, చీకటిలో దాక్కోవటంతో.. ఇంకా నేను మర్చిపోయిన చాలా వాటితో అదే తొలి పరిచయం. హమ్మ్.. అంత చిన్నగా ఉన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు.. ఇలా నా మనసులో శిలాక్షరాలుగా మిగిలిపోయాయి.

హైదరాబాద్ కి కొత్తగా వచ్చి అద్దెకు ఇల్లు వెత్తుక్కుంటున్న వాళ్ళు.. “అబ్బో.. ఆ ఏరియా డేంజర్.. అక్కడ మనవాళ్ళు తక్కువ.” అన్న అభిప్రాయం ఎప్పుడు నా చెవిన పడిన ఈ అనుభవాన్నంతా కూర్చోబెట్టి చెప్తాను, ఎంత కొత్తవారైనా!! ఆ రాత్రి.. అందరూ ఒక్కటై ఎదురు నిలిచారు.. ఎవరూ మమల్ని దాడి చేయలేదు.. కానీ లోలోపల ఉన్న భయం సగం చంపేసేదే! అందరూ కలిసి ఉన్నారు కనుకే భయాన్ని ఎదురుకున్నారు. మనిషికి మనిషి తోడుంటమే గొప్ప బలం. మనిషిని మనిషి మోసగించటమే వినాశనం. తోడుగా నిలవడటానికి మనిషి జాతి, మతం, ఆచారం, వ్యవహారం, భాష.. ఇవేమీ అడ్డు రావు. అలానే మోసం చేయడానికి కూడా!!

“ప్రతి నాణానికి రెండు వైపులున్నట్టు జ్ఞాపకాలకి కూడా మరో కోణం ఉంది.వాటిని భద్రంగా దాచుకునే వారికి తీపి తో పాటు చేదు అనుభవాలూ గుండెల్లో మెదులుతూ ఉంటాయి. గుంపులో ఉన్నా గోడ కట్టి ఒంటరిని చేసేస్తాయి. అలాంటి చేదు జ్ఞాపకం కూడ ఒక బాధ్యతను మనకు అందించటనికే అంటరా?” దిలీప్ గారి బ్లాగులో మొహన అడిగిన ప్రశ్నకు నా అనుభవం చెప్పాలనిపించి.. ఈ టపాల సీరీస్!!

(సశేషం)

అద్దం లాంటి జ్ఞాపకం!!


ఏం చేస్తున్నావు ఇంకా నిద్రపోకుండా… నువ్వు నీ పనులన్నీ కట్టి పెట్టి వచ్చేదే చాలా ఆలస్యంగా.. మళ్ళీ ఇక్కడ కూడా ఆలోచనలా??

ఎవరు నువ్వు? ఈ క్షణాన నన్ను చూసినవారెవ్వరైనా గాఢ నిద్రలో ఉన్నా అనుకుంటారు.. మరి నీకెలా తెలుసు, నేనింకా నిద్రపోలేదని?

హమ్మ్.. ఏంటా నీ ప్రశ్న.. నేను నీలోనే ఉంటాను. నీతోనే ఉంటాను.. నన్నే ఎవరు అని అడుగుతున్నావా??

ఓ.. నువ్వా?? సినిమాల్లో చూపిస్తారు కదా.. ఇప్పుడు అసలైతే ఒక తెల్ల చీర కట్టుకుని నా ముందు కూర్చోవాలి.. మరేం.. కళ్ళకు కనబడవేం?? కొంతమంది నిన్ను మానస, మనోజ అంటారు.. కొంతమంది.. ఆత్మారాముడు అంటారు.. ఇంతకీ ఏ కాటగరీ నువ్వు?

పిచ్చీ.. నువ్వు భలే తమాషా అసలు. ఒక క్షణంలో.. నీతో మాట్లాడడం అపూర్వం అనిపిస్తుంది.. మరుక్షణం.. ఇదో ఇలా అమాయకత్వంతోటో, ఆవేశంతోటో.. ప్రశ్నించి చంపుతావు. సినిమాటిక్ లిబర్టీస్ అన్న పదమే వినలేదా నువ్వు?? నిన్ను రెప్పపాటు కాలం కూడా నేను వదిలుండలేను. ఇప్పుడు నేను ఆడో, మగో.. నీకేంటి సమస్య.. ఇద్దరితో అంతే “ఈజ్” తో ఉంటావు కదా నీకు నచ్చితే!!

హే.. నన్ను పిచ్చీ అనక!! ఇన్ని చెప్తున్నావు.. నీకు తెలియదా.. నా నిద్రలో ఈ కలత ఎందుకో!! నాతో అనుక్షణం ఉండే నీకు నా అంతరంగం తెలియదా? నేను నీకు కొత్తగా చెప్పేది ఏముంది.. నువ్వు చెప్తే నేను వినాలి గాని!! నీతో కూడా నాకు మాటలవసరమా?

నిజమే.. నీకు నాతో మాటలు అవసరం లేదు.. అసలు నువ్వు ఏమి అనుకుంటున్నా అది నాకు ముందే తెలిసిపోతుంది. అయినా ఈ క్షణంలో కలత చెంది ఉన్నావు. నీ ఆలోచనలు ఎక్కడో ఆగిపోతున్నాయి. ఒక దగ్గర నిలిచిపోతున్నాయి. అందుకే హాయిగా నిద్రపట్టడం లేదు. నీకు జోల పాడి నిద్రపుచ్చలేను.. కానీ నీకు నిద్రరాకపోతే నేనూ జాగారం చేయాల్సిందే!! అందుకే మాట్లాడు.. నేను వింటా.. ఊ కొడతా.. అర్ధం చేసుకుంటా..

హమ్మ్.. ఎక్కడి నుండి మొదలు పెట్టను.. ఎందుకో తనే బాగా గుర్తువస్తున్నాడు.. మాటి మాటికీ గుర్తు వస్తున్నాడు. మర్చిపోదాం అనుకునే ప్రతీ సారీ మళ్ళీ వస్తున్నాడు మనసు అరలు నుండి పైపైకి..

ఓహ్.. అబ్బాయా.. అనుకున్నా.. అలాంటిదేదో అయ్యుంటుందని..

ఛా.. నువ్వూ మనుషుల్లా ఆలోచిస్తావా??

నీకే తెలుస్తుంది.. చెప్తూ ..పో..

కాలేజీ రోజులు గుర్తు వస్తున్నాయి. చదువు మీద నా శ్రద్ధ, అందరికన్నా ముందుండాలని పట్టుదల, బాగా చదివేసి.. జగత్తును ఓ ఊపు ఊపేయాలని, స్వామీ వివేకానంద అన్న “men and women of iron will and steel resolution” అలా నేను సైతం అనిపించుకోవాలనీ, దేశాన్నేదో ఉద్ధరించేయాలని.. ఎన్ని ఆశలు, ఎన్ని ఆశయాలు. ఆ స్నేహాలు, ఆ పరిచయాలు, ఆ పోట్లాటలు, ఆ ఆనందాలు, ఆ అవేశాలు.. ప్రపంచమంతా నాకోసమే అన్నట్టు.. అందరూ నాకోసమే ఉన్నారన్న భావన. అయినా ఎంత అల్లరి చేసేదాన్ని.. నేనుంటే ఎంత గోలగా ఉండేది క్లాసంతా!! భలే బంకులు కొట్టడం.. అందరి చేత కొట్టించడం.. సచిన్ ఆట చూడాలని!! ఇప్పుడెంతగా మారిపోయానో కదా… I’ve become unusually quiet!! ఉన్నావా?? నిద్రపోయావా??

ఊ…

సరే… అలా ప్రపంచమంతా నా సామ్రాజ్యం అనుకుంటుండగా ఈ అబ్బాయి నాకు తారసపడ్డాడు. నాకు మార్కులు బాగా వచ్చాయని సర్ మెచ్చుకుంటుంటే.. వెనక ఉన్న వాళ్ళంతా.. “మా వాడికి ఇంకా వచ్చాయి” అని అంటే.. వెనక్కి తిరిగి చూసా.. మొదటిసారిగా. పెద్ద ఎలక్షన్ లో గెలిచినంత ఫోజు. చిర్రెత్తుకొచ్చింది. ఆ క్షణాన నిశ్చయించుకున్నా.. నాకు శత్రువులంటూ ఉంటే.. అతగాడనే!! లేకపోతే.. నా ముందు అంత ఫోజా. ఆ సాయంత్రం నా మిత్రబృందం అంతా దీని గురించే మాట్లాడుకున్నాము. ఎలా అయినా వచ్చే అన్ని పరీక్షల్లో మాదే గెలుపు అనీ!! అది కూడా భారీ మెజార్టీతో అని. అలా మొదలయ్యింది కోల్డ్ వార్ మా ఇద్దరి మధ్యా.. 

వార్!! మాటల యుద్ధమైతే నీతో గెలవడం కష్టమే..

లేదు.. మా ఇద్దరికీ మాటలు లేవు.. కలిసి చదువుకున్నన్ని నాళ్ళు.. మేమెప్పుడూ ముఖాముఖిన మాట్లాడుకోలేదు.. పేరు పెట్టి పిలుచుకోలేదు. నాకప్పటిలో భయం… అబ్బాయితో మాట్లాడితే ఎవరు చూసి, ఏమనుకుంటారో అని. నా గురించి ఎవరు ఎలా మాట్లాడినా అది నా బాధ్యతే.. అనుకునే దాన్ని. అందుకే అబ్బాయిలతో మాట కలిపేదాన్ని కాదు. తనూ మాట్లాడేవాడు కాదు.. తనది భయం కాదు. అది తెలుసు నాకు.

ఒక్క క్షణం.. ముఖాముఖిన మాట్లాడుకోలేదు.. మరి ఇంకెలా??

నీకూ తెలివిబానే ఉందే!! హమ్మ్.. నేను ఎప్పుడు ఎవరితో మాట్లాడినా.. అందులో తనకి చెప్పదలచుకున్నది ఉంటే.. తను గ్రహించేవాడు. తనూ ఎవరితో మాట్లాడుతున్నా.. నాకు చెప్పదలచుకున్నది నాకూ తెలిసేది. అలా ఇతరులతో మా మాటలు మాకు రాయబారాలు అన్న మాట.. అలానే మాట్లాడుకునే వాళ్ళం, పోట్లాడుకోనే వాళ్ళం, వేరే వారిని ఇరికించి నవ్వుకునే వాళ్ళం, పొగుడుకునే వాళ్ళం.. అంతేగా కసురుకునే వాళ్ళం. మేం మాట్లాడుకోమనే అనుకునేవారంతా.. కానీ అందరికన్నా ఎక్కువ మాట్లాడుకునేది మేమే…

ఊ..

తన పాటలు పాడేవాడు.. బాగా!! బాగా అంటే.. గాత్రం అదీ కాదు.. కూనీ రాగాలే!! ఎప్పుడంటే ఎప్పుడు.. ఎక్కడంటే ఎక్కడ.. మొదలు పెట్టేవాడు. క్లాసుకి లేటయితే.. వెనుక బెంచీల్లో కూర్చోవాల్సి వచ్చేది. అప్పుడు నా తిప్పలు చూడాలి. ఊరికే hum.. చేసేవాడు. నేను డిస్టర్బ్ అయ్యి ఊరుకుంటే పర్వాలేదు.. నేనూ మొదలెట్టేసేదాన్ని అప్రయత్నంగా.. ఇప్పుటికి కూడా ఆ జబ్బు వదలలేదు.. నేనూ పాడేస్తా అలానే..

ఓహ్.. అది అంటు రోగమా?? బాగుంది.. అతగాడి నుండి ఇంకేమి నేర్చుకున్నావు?

ఒకసారి మేము క్లాసు అయ్యిపోగానే.. బయటకి వచ్చి చూస్తే.. హోరున వర్షం పడుతుంది. నేను వస్తుందనుకోలేదు.. ఒక్కసారిగా అంత వర్షం.. పారవశ్యంలో “wow” అని గట్టిగా అనేశా!! అది విని వెనకనుండి ఎవడో.. వెకిలిగా నవ్వాడు. ఎవరంటూ వెనక్కి తిరిగి చూడబోయాను.. తన కళ్ళ దగ్గరే.. నా కళ్ళు నిలచిపోయాయి. క్షణం క్రితం నా రెప్పల మాటున వెరసిన ఆనందం, ఇప్పుడు తన కంటిలో ఆశ్రయం పొందింది. ఎవడో.. ఎదో అన్నాడని.. నా ఆనందాన్ని కాళ్ళరాసాను. ఎంత కోపం వచ్చిందో.. కానీ తనూ వినే ఉంటాడు.. అయినా ఆనందం తప్ప మరేమి లేదు. అప్పటి నుండీ నా సంతోషం..  నాకు చాలా ముఖ్యం, ఇతరులకే కష్టం కలిగించనంత కాలం. ఎవరు ఏం అనుకుంటున్నారో కాదు. ఇప్పుడు అది కొంత మంది.. set apart attitude అంటున్నారు.. ఇంక్కొందరు పొగరు అంటున్నారు. నాకు నచ్చింది చేస్తున్నా.. అటు తర్వాత విని ఊరుకుంటాను.

హమ్మ్.. వైరంతో మొదలై స్నేహం దాకా వచ్చారు మాట..

ఏమో.. నాకు తెలియదు. అతడు నా స్నేహితుడు కాదు. కానీ అటు తర్వాత నా అన్ని స్నేహాలకీ అతడే కారణం. అతడు నా శత్రువు కాదు.. తను నాకు చేసినంత మేలు ఇంకెవ్వరూ చేయలేదు. ఆ యుద్దంలో నేను ఓడిపోయింది అంటే.. అది నా అర్ధం లేని అహం. గెలుచుకున్నదీ అంటే జీవితం.

ఏది ఏమైనా ఇప్పడతడో జ్ఞాపకం..

కేవలం జ్ఞాపకం కాదు.. రోజూ ఉదయాన్నే తయారు అయ్యేటప్పుడు అద్దం ముందు నుంచునట్టు.. అతడి ప్రతీ జ్ఞాపకం  నన్ను నేను సవరించుకోటానికి, నన్ను నేను మెరుగుపరుచుకోడానికి, నేనెలా ఉంటున్నానో.. పరికించుకోడానికి. సింపుల్ గా చెప్పాలి అంటే.. “నిన్ను నాకు చూపే అద్దం” అతడి జ్ఞాపకం.

నిజం!! అందుకే మనమింతిలా మాట్లాడుకోగలుతున్నాం. అతడు మళ్ళీ కనిపిస్తే..

కనిపించాలి అనుకోవడం అత్యాశ!! జీవితంలో ఏదైనా ఒక్కసారే..  అప్పుడే
 దాని అందం పెరుగుతుంది. ఏ బంధమైనా ప్రత్యేకం.. ప్రతీది ఓ కొత్త అనుభవం. జీవితమే చాలా చిన్నది అంటుంటారు కదా.. కాదు.. చిన్ని చిన్ని క్షణాలను ఆశ్వాదిస్తే, ఆ క్షణంలోనే ఒక జీవిత కాలాన్ని అనుభవించవచ్చు. రోజంతా మనకెప్పుడూ గుర్తుండదు.. అందులో మనకి నచ్చిన నచ్చని క్షణాలే గుర్తుండిపోతాయి. వీటినే జ్ఞాపకాలు అంటాం. జీవితంలో ఏ బంధమైనా దగ్గర ఉన్నప్పుడు అనుభవించి.. దూరమైనప్పుడు అభిమానించాలి. మరలా మరలా అదే కావాలని కోరుకోవటం అసమంజసం. To look backward for a while is to refresh the eye, to restore it, and to render it the more fit for its prime function of looking forward. 

ఒప్పుకున్నా.. ఇక నిద్రపో..

ఊ.. నీ సాయానికి ధన్యవాదాలు. ఒక్కోసారి “వినడం” కన్నా చేసే గొప్ప సాయం లేదు తెలుసా. మన దగ్గరికి వచ్చి గోడు చెప్పుకునేవారికి.. వింటున్నాం కదా అని ఓ ఉచిత సలహా పడేస్తాం. కొన్నింటికి సలహాలు అక్కరలేదు, పరిష్కారాలు ఉండవు, సూచనలు పనికి రావు. మనం “వినడం”.. అదే పెద్ద సాయం.. మనసు మాటల్లో కరిగితే అంతకన్నా ఏం కావాలి?

****************************************************************************
Memory itself is an internal rumour.  ~George Santayana, The Life of Reason అన్న ఈ quote నా దగ్గర ఎప్పటినుండో ఉంది. ప్రతీ సారి నా ఏ ఊహకి టపా రూపాంతరమో చెప్తాను. ఈసారి ఇందులో ఊహ ఎంతో, వాస్తవికత ఎందాకో మీ ఊహకే వదిలేస్తున్నాను. 🙂

మనసు విప్పిన మనసైన నేస్తం…


ఆయ్.. నమస్కారమండీ.. ఇక్కడ ఎదో జ్ఞాపకాల పోటీ జరుగుతుందట కదండీ.. అందుకే నేను ఒచ్చానండీ.. నా గురించి చేప్పుకుందాం అనీ. న్యాయంగా అయితే ఈ అమ్మడు వచ్చి “ఇదో.. ఇవీ నా జ్ఞాపకాలు” అని చెప్పాలండీ.. కానీ ఎక్కడండీ.. తను రావటం లేదండీ.. పైగా నన్ను తలుచుకోగానే మూలగడం మొదలెట్టుదండీ.. అందుకే నేనే చెపుదాములే అని వచ్చేశానండీ.. మొదలెట్టేయమంటారా అండీ??

నా పేరు “ఉత్తరం” అండీ.. ఆయ్!! అల్లా కాదండీ.. తూర్పూ..ఉత్తరం.. వాస్తు అవి కావండీ!! నేను మీరు రాసుకునే ఉత్తరాన్ని, లేఖ అని కూడా అంటారే.. అది నేనే అండి. మరే!! మీరంతా నన్ను మర్చిపోయారనుకున్నా గానీ.. బానే గుర్తుపట్టేసారే!!

అయినా నేనేమయినా ఆషామాషీ దాన్నా అండీ మీరంతా నన్ను మర్చిపోవడానికి. దూరాభారంలోనూ మీ ఆప్తులతో నేను కాదటండీ.. మీకు సాయం చేసేది, మీ మనసు ఆవలికి చేర్చేది. నన్ను రాయడానికి మనసును కదిలిస్తే చాలును కదండీ. తోకలేని పిట్టవలె ఎంతెంత దూరమైనా ఎగిరి మీ వాళ్ళ చేతుల్లో పడనటండీ!! మనసు మనసుతో రాయబారం కుదిర్చేది నేనే కదండీ!! నా గురించి నాకు అంతగా చెప్పడం అలవాటు లేదనుకోండీ.. అయినా ఇదో ఈ అమ్మాయి కోసం చెప్పాల్సి వస్తుంది.

ఈ అమ్మికి ఉత్తరాలు రాసే అలవాటు భలే విచిత్రంగా అంటుకుంది లేండి. అమ్మానాన్నలతోనే ఉండడం, చుట్టాలతో రాకపోకలు, చుట్టూ ఎప్పుడూ కావలసిన వారు ఉండడం, అన్నీ అమర్చిన జీవితంలో.. నా అవసరం లేదేమో అనుకున్నా.. కానీ తనకెప్పుడూ రాయటమంటే ఇష్టమండి. కలం కాగితం ఉంటే వాటి అంతు చూసేస్తుంది. తన ఒక చోట కూర్చిని ఉంటే.. చూట్టూ కాగితాల సముద్రం ఉండాల్సిందే అండి! ఈ కాలంలో లాప్ టాప్ ముందు కూర్చుంటుందా.. అయినా కాగితాలు, కలం చేతికందేంత దూరంలో ఉంటాయండీ. రాయడాన్ని ఇంతిలా ఇష్టపడే తను.. నా నుండి ఎందాకా దాగుతుందా అని నాకు ముందునుంచీ అనుమానమేనండి. బాగా రాస్తుందా లేదా అన్నది మీ అనుమానం కావచ్చండీ.. కానీ నాకవ్వన్నీ ఎందుకండీ.. తన చిన్నారి చేతులు నామీద కదులుతూ ఉంటే.. కలంతో వత్తి పెట్టి రాసినా నాకు బాధ తెలియదండీ. ఇంతకీ మా పరిచయం ఎలా మొదలయ్యిందో చెప్పనే లేదు కదూ..

వీళ్ళకి తెలుగు వాచకంలో పి.టీ. ఉష గురించి ఉండేదండీ ఒక తరగతిలో. అందులో ఎవరో విదేశీయుడు ఉషగారిని మీద అభిమానంతో అడ్రెస్ తెలియకపోయినా.. పి.టీ.ఉష, ఇండియా అని మాత్రమే రాసి నన్ను పంపించాడట. అది కూడా ఆవిడకు చేరిందట.. ఆవిడేమైనా సామాన్యురాలా చెప్పండీ!! అది విన్న ఈ అమ్మీ, తన మిత్రత్రయం అప్పుడప్పుడే ఒక వెలుగొందుతున్న క్రికెటర్ల పై చిగురిస్తున్న అభిమానాన్ని ఈ విధంగా పరీక్షించాలి అనుకున్నారు. చిరునామా లేని ఉత్తరాలు పంపించి ఎవరి నుండి సమాధానం వస్తే వారే గొప్ప అని!! అందరిలోకీ రాయడం పై మక్కువ ఎక్కువ, పైగా చేతి రాత కూడా బాగుండడంతో ఈ అమ్మాయే రాసింది .. అదే తన మొదటి లేఖ. ఎంతో శ్రమించి రాసిన ఆ ఉత్తరాన్ని పోస్ట్ చేసారో గుర్తు లేదో కానీ.. ఈ ముగ్గురు అమ్మాయిలూ ఒక్కటైపోయ్యారండి.

ఉత్తరాలు రాస్తే.. భాష, భావవ్యక్తీకరణ రెండూ మెరుగవుతాయని పై ప్రయత్నంతో గ్రహించిన వీరు.. బడిలో రోజూ కలుసుకుంటున్నా.. వారాంతంలో ఒక్కో అంశం మీద లేఖలు ఇచ్చిపుచ్చుకునేవారు. అడపా దడపా పాఠశాలకు వచ్చే సెలవల్లో ఉత్తరాలు రాసుకోవడంతో ఇంకా దగ్గరయ్యారు. అప్పుడు మన పని యమా బిజీ గా ఉండేది.. ఇటు నుండి అటూ, అటు నుండి ఇటూ.. ఒకటే తిరుగుడండీ!! ఏమిటో రాసుకునే వారు.. కానీ మనసంతా నేనుగా మారేదాన్ని.. ఆయ్!! “ఏమిటమ్మా .. ఇవీ?? పోస్టేజీ స్టాంపులు ఎంతవుతున్నాయో.. చూసుకో” అని పోస్ట్ మాన్ వాపోయేవాడండీ పాపం!! అయినా వీళ్ళు భారతాలు రాసుకునేవాళ్ళూ… అది ఉత్తరమో.. ఉత్తరాల దొంతరో వారికే తెలిసేది. అలా అని “నేను లేచా.. నిద్ర పోయా..” అంటూ ఉండేవి కావండి.. నాకు తెలుసు గదా!! మనసు మనసుతో మాట్లాడుతుంటే.. ఎన్ని మాటలయినా తక్కువే.. కదండీ!! మనసులను కలిపే నాలో ఎన్ని అక్షరాలున్నాయో లెక్కపెట్టడం అవివేకం.. ఎంత మనసుందో చూడాలి అంతేనండి!!

పాఠశాల అయ్యిపోయాక.. అందరూ వేర్వేరు కాలేజీలకు మారిపోయారు. నా చలువ వల్లే పాత వాళ్ళు ఒకరితో ఒకరు మాట్లాడుకుంటున్నారు. కాలేజీ అంటే.. కొత్త స్నేహాలు.. అప్పుడప్పుడే ఏర్పడిన స్నేహంలో అంత గాఢత ఉండదు కదండీ.. ఉత్తరం రాయగలగాలి అంటే ఇద్దరి మధ్య సాన్నిహిత్యం తప్పనిసరి.. ఎదో ఒక రూపంలో ఒకరికొకరు అర్ధం అవ్వాలి. తన తాతగారితో పోట్లాడినంత పని చేసి మరీ నెహ్రూ రాసిన “Discoveries of India” పుస్తకాన్ని తెచ్చి ఇచ్చిన స్నేహానికి కృతజ్ఞతగా ఏమి చేయాలో తోచక.. నేరుగా లేఖ రాస్తే తన ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతుందేమో అని భయపడి.. నన్ను నన్ను గా రాయబారానికి పంపిందండి. అప్పుడు నేనేమోనండీ,, “ఆయ్.. నా పేరు ఉత్తరమండీ..మీతో మాట్లాడాలండీ” అంటూ అమ్మి మనసులో మాట గడుసుగా చెప్పేసానండీ!! అంతే.. అప్పటి నుండీ వీళ్ళిద్దరూ మంచి స్నేహితులే!! మరో సారి ఒక స్నేహం అలిగిందని, కలత చెందిందనీ నన్ను పంపిందండి. ఏ మంత్రం వేసిందో గానీ ఆ పిల్ల భలే సంతోషపడిపోయింది.

స్కూల్ వాళ్ళతో మనో రాయబారాన్ని నాతో సంపూర్ణంగా నడుపుతూనే.. కొత్త నేస్తాలకు నా రుచిని కొంచెం కొంచెం చూపిస్తూ.. ఊరిస్తూ ఉండేదండీ. ప్రేమలకు సాయం చేద్దామని.. కవితలు, లేఖలు రాసేవారున్నారని మీకు తెలుసు కదండీ?? ఈ అమ్మి మాత్రం  “ప్రేమ” అనే ఆపోహతో ఉన్న ఓ రెండు జంటలను తన ఉత్తరాలతో చెడగొట్టింది. ఒకరికి అనునయంగా రాస్తే.. మరొకరికి చెంప చెల్లుమనిపించింది. మహా నగరంలో పెరిగీ, ఇంగ్లీషు మీడియం స్కూల్లలో చదువుకుని, సకల ఆధునిక సౌకర్యాలు ఉన్నా.. నన్ను ఆదరించడం నాకెంత ఆనందంగా ఉండేదో చెప్పలేను. కానీ విపరీతమైన చదువులు, రాత్రీ పగలూ కాలేజీలలోనే ఉండడం.. వాటికి తట్టుకోలేక నన్ను కొద్ది కొద్దిగా తగ్గించేశారు. పూర్తిగా అయితే మానలేదులేండీ.. వాళ్ళ గజిబిజి జీవితాల్లో.. కలిపే సన్నని దారంగా.. నేనే!! కానీ ఏం చేస్తాం.. ఒక్కోసారి వత్తిడి విపరీతంగా ఉంటుంది.. అప్పుడు వీళ్ళు నన్ను మరిచిపోయారని కాదు కానీ.. పక్కకు మాత్రం పెట్టారండి.

అటు తర్వాత కాలంలో నేను చాలా తగ్గిపోయాను. అయితే నేం?? మనసు ఏ మాత్రం కలతగా ఉన్నా వీరు చట్టుకున్న నన్ను తెరుస్తారు.. అల్మారాలోంచి. పాతబడిపోయి.. కాగితం రంగు మారి, అక్షరాలు పల్చబడ్డా.. ఆ కళ్ళు నన్ను చదువుతుంటే ఎంత హాయిగా ఉంటుందో చెప్పద్దూ.. అంతకు మించిన జ్ఞాపకాలు ఉంటాయా చెప్పండి. ఫోన్ లో మాట్లాడాక.. మళ్ళీ ఆ గొంతును వినాలనుకుంటే సాధ్యమా?? కాలమనే అలల్లో కొట్టుకుపోకుండా.. నేనే కదా అన్ని జ్ఞాపకాలను పోగు చేసింది. ఆ ఆనందంతో నేనుండగా.. ఈ అమ్మాయి ఏమో ఒకటే బాధపడుతుంది చూడండి.

“నేనే నిన్ను దూరం చేసేసుకున్నానో.. అంతా నాదే తప్పు. సమయం కుదరటం లేదన్నది వంక మాత్రమే.. రాయాలంటే రాయలేను?? నేనే నీకు అర్ధం లేని కారణాలతో దూరమైపోతున్నా” అంటుంది. ఆధునిక సౌకర్యాలు పెట్టుకుని కూడా మూస పద్ధతులు పాటించడం దేనికండీ? చక్కగా నేనే ఉత్తరం నుండి ఈ-మెయిల్ గా మారాను అనుకోవచ్చు. ఇప్పుడేమో ఎంచక్కా తెలుగు అక్షరాలతోనే రాయచ్చు కదా.. అని నేనంటే.. “చేతి రాత మనిషికి ప్రతిబింబం లాంటిది. అది లేనప్పుడు.. నువ్వెంత వెలితిగా ఉంటావో తెలుసా?” అని నిలదీస్తుంది. ఇదీ తన వరుస.. ఒక్కసారి ఇదే అని నిర్ణయించుకున్నాక.. ఒక పట్టాన వేరే మాట చెవికెక్కించదు. నువ్వు నా నేస్తానివి.. నా నేస్తాలందరికీ నా అంతఃసౌందర్యం చూపించిన దానవూ.. ఇప్పుడు నిన్నెలా ఒక మూల పడిన జ్ఞాపకంగా పరిచయం చేయను? అని బాధగా అడిగితే.. నా కళ్ళు మాత్రం చెమ్మగిల్లవా చెప్పండి!!

నిజమే.. ఉత్తరం అంటేనే ఒక ఆత్మను ఆవిష్కరించడం. ఇరు ఆత్మలు సంభాషించుకునే ఆనంద వేళ. ఒక ఉత్తరం మనుషుల దగ్గరకు తీసుకొచ్చినంతగా వేరే దేని ద్వారా సాధ్యం కాదు. ఏకాంతంలోనూ విశ్వఘోష వినిపించేది.. ఉత్తరం రాసేటప్పుడే!!  ఉత్తరం ఎప్పుడూ.. ఎక్కడా.. ఎవ్వరూ… ఒక్కరే రాయరు. మాట్లాడుకోడానికి.. పోట్లాడుకోడానికి ఇద్దరు కావాల్సినట్టే.. ఉత్తరానికి ఇద్దరు కావాలి. ఒక ఉత్తరం రాసేటప్పుడు కలిగిన సాంత్వన.. అవతలి వ్యక్తి ఆ ఉత్తరాన్ని చదివేటప్పుడు వినిపించే హృదయ సవ్వడి.. అనిర్వచనీయం!! చేతిలో కాగితాలు కావవి.. చూట్టూ అల్లుకుపోయిన మనసు యొక్క స్పర్శ. వ్యక్తిగతం గానే కాక.. సామాజిక, చారిత్రిక విశ్లేషణలకు కూడా ప్రముఖుల లేఖావళి ఎంత ఉపయోగపడుతుందో వేరే చెప్పనవసరం లేదు. అంతగా చేరువైన ఉత్తరాలు.. దూరమైతే బాధ నాకర్ధమవుతుంది. ఎప్పుడూ లేఖలు రాసుకోని వారి సంగతేమో గానీ.. ఒక్కసారైనా నన్ను రుచి చూసినవారు..నేను లేకపోతే.. ఆ వెలితిని భరించలేరు.

సాంకేతిక విప్లవం వల్ల నేను మీ అందరికీ దూరం అయ్యుండచ్చు.. కానీ అదే సాంకేతిక విప్లవం.. మల్లా మీదగ్గరకు నన్ను తీసుకువచ్చింది. ఈ-మెయిల్ కూడా నా రూపాంతరం గానే చూడండి.. even if many of them r 2 cursory 4 u.  ఫోన్లు తప్ప వేరే గతి లేకపోతే.. మీరెంతగా నన్ను “మిస్స్” అయ్యేవారో ఊహించుకోడానికే భయంగా ఉంది. అయినా కాలంతో మారాలి.. మీరైనా.. నేనైనా!!

అదీ నా కథ. తను చెప్పలేదు కాబట్టి నేనే రావల్సి వచ్చిందండీ!! ఆసాంతం ఓప్పిగ్గా విన్నందుకు ధన్యవాదాలండి! ఎక్కడో మూల ఉన్నదానిని ఇప్పటికిప్పుడు గబుక్కున లేచి వచ్చి.. ఏదో చెప్పేసాను.. భాష, యాసలో తప్పులుంటే.. పెద్ద మనసుతో క్షమించగలరూ!! ఇక ఉంటాను.. సెలవండీ!!

***********************************************************************************
నాకు మనసైన ఉత్తరం, మనసు విప్పి, నా గురించి మీతో మాట్లాడితే.. ఎలా ఉంటుందా.. అన్న ఊహకి రూపాంతరం ఈ టపా!! బహుమతులిస్తామని ఊరించినా.. జైల్లో పెడతామని బెదిరించినా.. నేనిలా నా ఊహలతోనే మీముందుంటాను ఎప్పుడూ.. 🙂

Letters are among the most significant memorial a person can leave behind them.ఇది ఏ మాత్రం నిజమైనా.. నా దగ్గర ఒక పెద్ద ఖజానా ఉన్నట్టే!! ఈ జ్ఞాపకాలు నాతోనే కాక.. నా ఉత్తరాల రూపంలో నావాళ్ళందరి దగ్గరా ఉండడం.. నా అదృష్టం!! నాతో నన్ను నన్నుగా పంచుకున్న ప్రతీ నేస్తానికీ ఈ టపా అంకితం!!

Alps Vs Bull


అర్జెంటుగా ఒక మంచుకొండను ఊహించుకోండి.. కళ్ళు మూసుకోకుండా!! “ఒక మంచు కొండ కష్టం అమ్మాయ్, ఎక్కడైనా పర్వత శ్రేణులుంటాయి గాని ఇలా ఒక్క కొండ..” అంటూ లాజిక్కులు వద్దు. ఒక కొండ ఉండాలి పూర్తిగా మంచుతో.. చూట్టూ ఏమి ఉన్నా ఎలా ఉన్నా ఈ కొండ దూరం నుండి చూసినా ప్రస్పుటంగా కనిపించాలి.

అలాంటి ఓ మంచు కొండ దినదిన ప్రవర్దమానం చెందుతూ తన ఉనికి విశ్వానికి చాటుతుంది. ఎందరో వచ్చి దీన్ని ఢీ కొనాలి అని చూసినా విఫలమై వెనుతిరిగిపోతున్నారు. చూసిన వారికి అమితానందాన్ని ఇస్తుంది ఆ కొండ. చల్లగా, హాయిగా, అహ్లాదంగా, అంత కన్నా అనుకువగా చూసేకొద్దీ చూడాలనిపించే పర్వతం, జగత్తునే తన మాయాజాలంతో మొహితం చేస్తూ.

అప్పుడే ఓ ఎద్దు..  భీకరమైన గాంభీర్యంతో, full of raw energy తో ఆ కొండ ఢీకొట్టింది. మెదడు బొప్పికట్టింది. తిరిగి వెళ్ళిపోయింది. మళ్ళీ తిరిగి వచ్చింది.. మళ్ళీ ఢీ అంది.. మళ్ళీ ఓడిపోయింది. అయినా పట్టు విడవలేదు.. అంతకు ముందున్న raw energy ని polished talent గా మార్చుకుంది. ఈ సారి కొండలోని ప్రతీ బలహీనతనూ చూసికొడుతోంది. నిశ్చలంగా ఉండే కొండ కొద్దిగా కదులుతోంది.. ఎద్దు బలాన్ని పుంజుకుంటుంది. వారిద్దరి మధ్యా భీకరమైన యుద్ధం జరుగుతుంది. ఎవరిదో ఒక్కరిదే ఆ గెలుపు.. ఎవరో ఇంకొంత సేపులో తెలిసిపోతుంది. ఎవరు గెలుస్తారు అన్నది పక్కకు పెడితే… వీరిద్దరూ యుద్ధానికే కొత్త అర్ధం తెస్తున్నారు.

Serious sport is nothing but war minus shooting అన్న George Orwell quote ని ఈ క్షణాన యాధాతధంగా ఆపాదిస్తే నేను చెప్పిన ఊహలో ఆ పర్వతం రోజర్ ఫెడరర్… ఎద్దు రఫా నదాల్!!* విరిద్దరి పోరు వింబుల్డన్ చరిత్రలోనే కొత్త ఆనందాన్ని అందిస్తుంది.

వీరిరువురు గురించి తెలియని వారికి: రోజర్ ఫెడరర్.. Switzerland దేశస్థుడు. అచ్చు అక్కడుండే ఆల్ప్స్ పర్వతాల్లా.. చల్లగా, హాయిగా, మనోహరం.. హుందా గా ఉంటుంది ఇతని ఆటతీరు. టెన్నిస్ ప్రపంచాన్ని ఒక ఊపు ఊపుతున్నాడు. Class act అన్న ఆంగ్ల పదానికి నిలువెత్తు మనుష్యాకారం రోజర్!! ఈ అబ్బి ఆట చూడాల్సిందే కానీ మాటలు వెత్తుక్కోవటం చాలా కష్టం.

ఇక నదాల్ స్పేన్ దేశస్తుడు. ఆ దేశ జాతీయ క్రీడ ఎద్దుల పోటీ (bull fight) ఆ ఎద్దుల పోటీ చూసే ధైర్యం నాకెటూ లేదు. కానీ రఫా రఫ్ ఆడించే విధానం చూస్తే మాత్రం ఒక ఎద్దు రెచ్చిపోతే ఎంత ప్రమాదకరమో అర్ధమవుతుంది. ఆ దూకుడు, ఆ పట్టు వదలని ప్రయత్నం, ఆ దీక్ష, అతి వేగంగా కోర్టును మొత్తం కలయచూట్టే movements, ఆ bull’s eye లక్ష్యం.. తన incredible angles తో ఆటకే కొత్త అందం తెచ్చాడు.

ఈ అబ్బాయిలిద్దరూ నువ్వా నేనా అన్నట్టు గా ఆడతారు.. ఎలా అయినా ఆట చూసి “రోజర్ రాక్స్” అనో.. “రఫ్ ఆడిన రఫా” అనో టపాయించాలి అనుకున్నా. దాదాపు నాలుగు గంటలనుండి ఎవరు గెలుస్తారా అని చూస్తున్న. కానీ వారి ఆట చూశాకా.. మనసు మారింది. ఎవరు గెలుస్తారో అది వారి అదృష్టం. కానీ చూసిన ప్రతీ వారికీ ఊపిరి బిగపెట్టాల్సిన అంత ఉద్రేకంగా ఆడిన వీరికి నేను చెప్పాలనుకున్నది ఒక్కటే మిగిలింది:

Take a Bow, guys!!

మానసికంగా శారీరకంగా వీరంతే ఆరోగ్యకరంగా ఉండి.. మనకి మరిన్ని సంగ్రామాలను అందించాలని కోరుకుంటున్నాను.

My addiction to sports has been due to some incredible men and women on the field. Now, whom do I attribute my new addiction.. blogging to?? 😉

అన్నట్టు మన బ్లాగ్లోకంలో ఓ కొత్త ఊరు వెలసింది చూశారా?? వింబుల్డన్ విలేజ్!!

* It was just a comparison. No offence meant towards any individuals!!

స్వామీ, అతని మిత్రుల కథ చెప్పనా??


ఓసోస్.. ఆ కథా?? దాని గురించి మాకూ బోలెడు తెలుసు… స్వామీ అనే చిన్న కుర్రాడు.. మాల్గుడి అనే మనోహర పట్టణంలో తన తల్లిదండ్ర్రులతో ఉండేవాడు. ప్రాణప్రదంగా చూసుకునే ఒక బామ్మ కూడా.. నాన్న చలా స్ట్రిక్ట్.  అతగాడికి మణి, రాజన్ అనే స్నేహితులు ఉంటారు. వారితో అతని ఆటపాటలు, చిలిపి చేష్టలు, అమాయకపు భయాలు ఇవ్వనీ చదవని వారుండచ్చు.. చూడనివారుండొచ్చు. కానీ రెండూ చేయని వారి చాలా అరదు, అని అంటారా? సరే.. కాదనను.. కానీ నేను చెప్పదలుచున్న స్వామీ వేరు, అతని మిత్రులు వేరు.. అర్.కె. నారాయణన్ రాయలేదు.. వీరిది మాల్గుడి కాదు. వీళ్ళు కనిపించేది.. “సలాం హైదరాబాద్” అనే తెలంగాణ నవలలో. రాసింది లోకేశ్వర్.. ఆ కథేమిటో చూద్దామా…

* ఇందులో ముఖ్యపాత్రధారి, స్వామీ. అతని కథతోనే మొత్తం హైదరాబాద్ కథ (చరిత్ర) చెప్తాడు.. రచయిత. ఇతని చుట్టూనే కాదు.. హైదరాబాద్ లో ఏ కొద్ది సేపు గడిపిన వారికైనా తను ఇలానే అల్లుకుపోతుంది. తన నుండి విడిపోని బంధం కలిగిస్తుంది. ఈ రచన చదవండి.. కాదనిపించకపోతే నాకు చెప్పండి.

* ఆర్.కె.నారాయణ్ రాసిన స్వామీ ఆండ్ హిస్ ఫ్రెండ్స్ లోలా ఈ స్వామీకీ ప్రాణ స్నేహితులు ఉన్నారు. పేరుకే కాదు.. నిజంగా వీరు “ప్రాణాలిచ్చే” స్నేహితులు. మాల్గుడిలో గట్లెమ్మటా.. పుట్లెమ్మటా.. ఆ స్వామీ వాళ్ళు ఆడుకుంటే.. గల్లీలలోనూ, కాలేజీ గ్రౌండ్లలోనూ వీళ్ళు ఆడుకున్నారు జీవితాలను పణంగా పెట్టి!! బాల్యం ఆ స్వామీకి స్నేహం కుదిరిస్తే.. యవ్వనంలోని ఉడుకు రక్తం ఈ స్వామీ స్నేహ రహస్యం. ఓ విషయం చెప్పనా?? మీకూ నాకూ లాగానే.. స్వామీకి  ఆర్.కె.నారాయణ్ రాసిన స్వామీ ఆండ్ హిస్ ఫ్రెండ్స్ భలే ఇష్టం.

* రాజన్ వాళ్ళ నాన్నకి ట్రాంస్ఫర్ అయ్యి వెళ్ళిపోతుంటే ఆ స్వామీ ఏడుస్తాడు కదా.. అలానే ఈ స్వామీ ఏడుస్తాడు తన మిత్రులు బ్రతుకు తెరువు కోసం వెళ్ళిపోయినప్పుడు. Professional అన్న టాగు, మెడలో ఐ.డీ తగిలించుకున్నా క్లోజ్ కోలీగ్స్ వెళ్ళిపోతుంటే నేనూ మూలుగుతా!! “హర్ ములాఖత్ కా అంజామ్ జుదాయి క్యోం హోతీ హై??” ప్రతీ కలయికా.. వీడ్కోలే గమ్యమంటూ ఎందుకు పరిగెడుతుంది?? 😦

*ఒక తల్లి తన బిడ్డను కోల్పోతే ఆ బాధ వర్ణణాతీతం. తన బిడ్డ పోయాడన్న నిజం నమ్మలేక.. అతడు తన కళ్ళముందు కనపడక పడే వేదన, బాధకు పరాకాష్ఠ అనిపిస్తుంది. కానీ ఈ పుస్తకం చదివితే ఇంకా హృదయవిదారక సందర్భాలున్నాయని తెలిసింది. వరుసగా ముగ్గురిని పోగట్టుకున్న ఓ తల్లి, తన నాలుగో బిడ్డకు కూడా అనారోగ్యం చేసి మంచం పడితే.. అతడి ప్రతీ కదలికలో ఆమెకు చావు సూచనలు కనిపిస్తాయి. మృత్యువుతో ఆమెకు అంత సాన్నిహిత్యం ఏర్పడుతుంది. ఒకరకంగా ఆమె మృత్యువుకి అలవాటు పడిపోయి.. బిడ్డ చనిపోయిన నాలుగు రోజుల వరకూ ఏడవలేదు!! నన్ను చాలా కష్టపెట్టిన ఘట్టం ఇది.

* “There’s nothing in hyderabad man.. not even strikes. I know how many holidays we used to get due to issues in B’lore” షేర్ ఆటోలో వెళ్తుంటే ఓ ఇంజనీర్ మనోగతం ఇలా బయటపడింది. హైదరాబాద్ లో గొడవలు ఆషామాషీగా జరగవు తండ్రీ.. తలలు తెగిపడతాయి.. ఊర కుక్కల్ని వేటాడినట్టు గల్లీల్లో తరిమి తరిమి కాలుస్తారు.. బయట నుంచుని పిల్లాడికి అన్నం తినిపిస్తున్న తల్లి ఏ తుపాకీ గుండెకైనా బలికావచ్చు. పండు ముసలిదాని ముక్కుపుడకకోసం ముక్కే కోసికెళ్ళగలరు. నమ్మాలనిపించకపోతే.. 60, 90 దశకాలలో హైదరాబాదును చూసిన వారిని అడగండి.. హైదరాబాద్ అంటే వెన్నులో ఎందుకు వణుకు పుట్టేదో!! అంతలా రక్తసిక్తమైనది ఈ నేల. ఆ రక్తాన్ని మనకి అంటుకోకుండా ఈ పుస్తకాన్ని పూర్తి చేయలేము.

* అరెరే.. 1960లలో జరిగిన తెలంగాణ పోరాటం.. ఇంత దారుణంగా నీరు కారిపోయింది. ఇప్పుడా చనిపోయిన వాళ్ళ త్యాగాలంతా వృధా అని కాసేపు విచారించాను. ఆ మర్నాడు మా డాక్టర్ రెసెప్షన్ లో ప్రజా సాహితీ పుస్తకం తిరగేస్తుంటే.. ఈ వాక్యం కనిపించింది. “విప్లవాలకు విఫలం అవ్వడం అంటూ ఉండవు.. అవి జరగటమే విజయమని”. అసలు ప్రత్యేక తెలంగాణ గురించి నేనెప్పుడూ ఆలోచించలేదు.. కానీ ఈ పుస్తకం చదివిన తర్వాత.. అప్పుడన్ని ప్రాణాలు ఒక ఆశయం కోసం పోరాడితే.. ఇప్పుడది పదవుల పాకులాటగా మారిందనిపిస్తుంది.

* “చావు కూడా పెళ్ళి లాంటిదే బ్రదర్” అన్న సినీ కవి ఎవరో గాని.. జీవితాన్ని కాచి వడబోశారు. తెలంగాణ విప్లవంలో ప్రాణాలు పోగొట్టుకున్న ఓ యువకుడి చావును రచయిత వర్ణించిన తీరు చెప్పడానికి నాకు మాటలు సరిపోవు. నేను చాలా చిన్నగా ఉన్నప్పుడు మా కాలనీలో ఓ పదిహేనేళ్ళ అబ్బాయి.. బావిలో పడిన చిన్న పాపను రక్షించబోయి చనిపోయాడు. కాలనీ అంతా ఏకమై ఏడ్చింది ఆ రోజు. చిన్నదాన్ని కావున అమ్మ బయటకు రానివ్వలేదు. నువ్వప్పుడు చూడలేదు కదా ఇప్పుడు చెప్తా విను అంటున్నట్టు అనిపించింది ఈ ఘట్టం చదువుతుంటే!!

* ఈ మధ్య పుస్తకాల కొట్టుకు వెళ్ళిన ప్రతీ సారి.. ఓ అందమైన ముస్లిం అమ్మాయి కనిపిస్తుంది, White Mughals అన్న పుస్తకం మీద. చరిత్ర నాకెందుకులే అని వదిలేస్తున్నా!! తీరా చూస్తే అది పాట్రిక్, ఖైరున్నిసా అనే హైదరాబాదీల ప్రేమకథ. కులీ కుతుబ్ షాహ్.. ప్రేయసి.. భాగమతిది మతాంతర ప్రణయం అయితే.. ఈ నేలపై మరో మనోహర ప్రేమకథ ఉందని, అది ఖండాంతరాలు దాటిందని “సలాం హైదరాబాద్” లోనే తెలిసింది. ఇది ఒక హృదయవిదారకమైన ప్రేమకథ. చదివితేనే తెలుస్తుంది.

* హైదరాబాద్ లో ఎక్కువగా వినిపించే “తీన్ మార్” సంగీతం.. ఆఫ్రికన్ జాతీయులు పరిచయం చేసిందని తెలుసా?? ఇక్కడి హలీం పర్షియా నుండి వచ్చింది. ఇక్కడి బంగారం, వజ్రం వ్యాపారులు ఉత్తరభారతం నుంచి వలస వచ్చిన వారు. విభిన్న సంస్కృతలను తనలో కలుపుకుని నిత్య స్రవంతి హైదరాబాద్. దాన్ని అర్ధం చేసుకోవాలే గాని, “భాష ఏమిటి.. నీరు ఏమిటి?” అని ప్రశ్నిస్తే అది మన అవివేకమే అవుతుంది.

*మొన్నో ఆదివారం పూట అంతా కలిసి పాతబస్తీ తిరిగి రావాలని నన్నూ పిలిచారు. నేను కుదరద్దన్నాను. వాళ్ళు వెళ్ళి చార్మినార్, మ్యూజియం, మక్కా మస్జీద్ ఇంకా చూసొచ్చారు. నేను ఇంటిలోనే ఉండి.. ఈ పుస్తకం చదివుతూ.. వారి చూసినవాటితో పాటు.. గత నాలుగువందల సంవత్సరాల చరిత్ర అనుభవించాను.

* హైదరాబాద్ మారిపోతోంది. ఒక ప్రేమనగరం ఉండి మహానగరం వరకూ తన ప్రస్థానం అమోఘం. కానీ కొన్ని అందమైనవి దూరమైపోతున్నాయి. ఇప్పుడా laidbackness లేదు, గాలిలో ఆ షాయరీ లేదు, రోడ్డు మధ్యలో పెద్ద చెట్లు లేవు, హాయిగా ఉండే అంత “ఆంగన్”లు లేవు, మనస్సంతా చేయిగా చేసి సలాం చెప్పే సర్వర్లు లేరు, జోకులేసుకుంటూ షాపింగ్ కి వచ్చిన అందరనీ ఆకట్టుకునే కొట్టువాళ్ళూ తగ్గిపోయారు. మార్పు సహజం. అందుకే వాటి స్థానే వచ్చిన వాటిని అలవాటు చేసుకోక తప్పదు.

ఇదంతా చదివి మీకు పుస్తకం చదవాలి అనిపిస్తుందో లేదో నాకు తెలియదు. కానీ ఈ కింది విషయం గురించి మాత్రం ఆలోచించండి.

మనం ఎవరైనా ఇంటికి అతిథిగానో, ఆప్తుని గానో, చుట్టం చూపుకో, పలకరింపుకో.. మరిదేనికో వెళ్ళామనుకోండీ.. మన సంస్కారం అక్కడ ఉన్న వసతులు కాదు వారి ఆప్యాయతలు, అభిమానాలు చూడాలి అని చెప్తుంది. అది డబ్బు కట్టి ఉండే హోటల్ కాదు కాబట్టి.. నచ్చినా, నచ్చకపోయినా కలసిపోయే ప్రయత్నం చేయాలి గాని ఇలా ఉండాలి అని నిర్దేశించే అధికారం లేదు. వారి తాహతు తగ్గట్టు గుడిసెలో ఉన్నా.. మిద్దెలో ఉన్నా.. వారి మనసులే మనకు ముఖ్యం కదూ?? అలాంటి చాలా ఇళ్ళు కలిస్తేనే ఊరు అవుతుంది. అంటే.. ఇంటికి వ్యక్తిత్వం ఆ ఇంటి మనషుల బట్టి వచ్చినట్టే.. ఊరికి వ్యక్తిత్వం ఇచ్చేది ఆ మనుషులే!! అంగులు ఆర్భాటాలు బట్టి .. అది ఒక మారు మాల గ్రామమా? లేక మహానగరమా అని తేడా ఉన్నా.. వాటికీ అస్తిత్వం ఉంటుంది. మనకి కొన్ని పద్ధతులు నచ్చలేదనో.. మనకి ఆ ఊర్లో సౌకర్యంగా లేదనో ఆ ఊరిని హేళన చేయడం, తెగడడం.. నాగరికులు చేసే పని కాదు. అలా చేస్తే.. ఏ ఊరు క్షమించదు.. ఉప్పెనల్లే మీదకు ఉరుకుతుంది.

హైదరాబాద్ అనే కాదు.. మీరీ టపా ఏ ఖండం నుంచి చదువుతున్నా.. అది ఈ లోకంలో భాగమే. మిమల్ని అక్కున చేర్చుకుంది. కాబట్టి ఆనందించండి. అనుభవించండి. ఇది నచ్చలేదంటూ గోల చేసేముందు.. నచ్చిన వాటికోసం వెతకండి. మన వ్యక్తిగత ఇష్టాయిష్టాలను ఇంకో వ్యక్తిపై రుద్దడం ఎంత అనాలోచితమో.. ఒక నగరం పై రుద్దడం కూడా అంతే!!

హైదరాబాదీలే కాదు, ప్రతీ ఒక్కరూ చదవాల్సిన పుస్తకం. ఇది ఒక జీవితం గురించి కాదు. కొన్ని వందల సంవత్సరాల్లో జీవించిన ప్రతీ ఒక్కరి కథ.. “సలాం హైదరాబాద్”!!

********************

ఈ పుస్తక కొనుగోలు వివరాలు:
పేరు: సలాం హైదరాబాద్ (తెలంగాణ నవల)
రచయిత: లోకేశ్వర్
ప్రచురణ: గాంధీ ప్రచురణ
వెల: 99
పుటలు: 250

విశాలాంధ్ర వంటి అన్ని ప్రముఖ పుస్తక కొట్లల్లో దొరుకుతుంది
అంతర్జాలంలో ఈ పేజీలో చూడండి: http://www.avkf.org/BookLink/display_author_books.php?author_id=192

నువ్వు నువ్వుగా…


హే… ఏంటీ ఇది?

ఇంత రాత్రి.. ఏం చేద్దాం అని? తొంగి చూడకు అలా…

చెప్పాను కదా నీతో మాట్లాడలేనని.. ఇప్పుడు రానని..

అయినా వినిపించుకోవేం? చెప్తుంది నీకు కాదు..

అబ్బా.. అంతా వెలుతురు.. మసక వెలుతురు..వద్దన్నా తీసుకువస్తావు దీన్ని నీతో పాటు. ఒక్కడివే రావచ్చు కదా.. దీన్ని వెంటేసుకు తిగరడం దేనికి? నువ్వూ.. వీళ్ళలానే బాగా రుచిమరిగావు.. పొగడ్తలకీ, కవిత్వాలకీ. నిన్ను చూసి రాస్తున్నారనుకున్నావా.. అవ్వన్నీ.. కాదు నీతో పాటు వస్తుందే దీన్ని చూసి. “వెన్నెల రాత్రి.. వెన్నెల రాజు… వెన్నెల నవ్వు.. వెన్నెలా.. వెన్నెలా..” ఎప్పుడూ దాని గురించే గోల. అది లేని నాడు నిన్ను ఎవరైనా పట్టించుకున్నారా?? నీ ఉనికైనా వీరికి తెలుస్తుందా?? అసలు ఉన్నావని గుర్తిస్తారా వీళ్ళు.. గుర్తించినా “అమావాస్య” అనీ, అపశకునమనీ అనరు? అయినా దాన్నే వెంటేసుకు తిరుగుతావు.. ఏం?

విసిగిపోయాను.. చెప్పి..చెప్పి.. నువ్వంటే నాకిష్టమనీ.. నీతో కలిగే ఆనందం నాకెవ్వరూ ఇవ్వలేరని. అయినా నీ ధోరణి నీదే.. చెప్తునే ఉన్నా.. నీతో గడపడానికి సమయం కావాలనీ.. నీతో ఊసులాడాలనీ!! “వెన్నెలుంటే ఏం.. చెప్పూ” అంటావు. వెన్నెలంటే.. సహజంగా ఉండే అసహజం!! అన్నీ కనిపిస్తాయి.. కానీ అస్పష్టంగా. అది ఉంటే.. నీ మీద ఎవరిదో బలమైన గుర్తు కనిపిస్తుంది నాకు. అప్పుడు నువ్వు నువ్వులా కనిపించవు.. రూపాంతరం చెందుతావు. నేను గుర్తించలేనంతగా మారి పోతావు. కొత్తగా అనిపిస్తావు. నాకు నువ్వు కావాలి… నువ్వు నువ్వులా ఉండాలి. ఎవరికోసమో.. ఎవరి వళ్ళనో.. నువ్వు ముసుగులో ఉండడం నాకిష్టం లేదు. నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను.. నిన్ను నిన్నుగా..

నువ్వు ఉన్నావు అంటే.. వెన్నెల కూడా ఉంటుంది. నేనెంత అరచి గీ పెట్టినా.. అది నిన్ను వీడి పోలేదు. కానీ నా బాధా అర్ధం చేసుకో!! నేనీ లోకంలో మనగలగాలి. వీళ్ళకన్నీ కావాలి.. అసలు వీళ్ళు మాట్లాడే భాషే వేరు. చూసిందే నిజం అంటారు.. చూసిందళ్ళా నిజం అంటారు. కంటికి కనిపించక పోతే అవి ఉన్నాయన్నవి కూడా వీరికి అనుమానమే. నన్నూ అలానే ఉండమంటారు. నా భాష మౌనమని ఎందుకంటారు? నాతో మాట్లాడుతుంటే బయటకు వినిపించదు కనుక. కనిపించదూ.. అనిపించదూ కనుక. ఒంటరితనం వీళ్ళకి బొత్తిగా చేతకాదు. ఒంటరిగా కూర్చుని నవ్వితే.. పిచ్చి పట్టింది అంటారు. అందరితో కలసి బలవంతపు నవ్వులు నవ్వితే.. మహాసంతోషి. అందుకే నాకు చీకటి కావాలి.. ఇంకెవ్వరికీ కనపడనంత చీకటి కావాలి. అప్పుడు నేను ఏం చేసినా ఎవరికీ సమాధానం చెప్పనవసరం లేదు. నా మాన్నాన నేను బతకచ్చు.

“తెల్లని మనసు.. మల్లెపువ్వు లాంటి మనసు” అని నన్ను గుండెల్లో పెట్టుకుని బాగానే చూసుకుంటారు. కానీ ఎప్పుడెలా మారతారో తెలీదు.. ఒకసారి అంచులు దాటే సాహసం, వెనువెంటనే భయంకరమైన నీరసం. వాళ్ళు ముడుచుకుపోయి.. నా రెక్కలను కట్టేస్తారు. సహజంగా వస్తే ఈ మార్పులు అనుకోవచ్చు. కానీ ఏవో కొన్ని పద్ధతులు.. పట్టింపులు అంటూ నా స్వేచ్చను కాదంటారు. ఒక తెల్ల చొక్కా.. ఖండువా వేసేసి.. మంచిదానివి అంటే.. మాత్రం మారిపోతానా??  నేను వాళ్ళని పెట్టే తిప్పలు మానేస్తానా?? “నా మనసు.. బంగారం” అంటే మాత్రం నేను చేయాల్సింది ఆపేస్తానా?? వాళ్ళు నాకు అలవాటు పడ్డట్టే.. నేను వాళ్ళకి పడుతున్నాను. కానీ ఎదో ఒక క్షణంలో నాకు నాలా ఉండాలి అనిపిస్తుంది. ఆ క్షణాలలో ఇలా అంటూ నిర్దేశించే హక్కు ఎవరికీ లేదు.

మరి నన్నెందుకు నువ్వు ఆదేశిస్తున్నావు అని అడుగుతున్నావా?? అది నీకర్ధం కాదులే.. అది పరవశంతో వచ్చిన అధికారం.. నువ్వు నాకివ్వలేదు.. నేను దాన్ని కావాలని తీసుకోలేదు. నువ్వే నా వశమైయ్యాకా.. నిన్ను కాక ఇంకెవరినీ భరించలేను. ఈ ప్రపంచపు నియమాలు, నిభంధనలు మీద నాకు గౌరవం లేదు. నిన్ను నిన్నుగా నా దరికి రానివ్వని వారెవ్వరినీ నేను అంగీకరించలేను. నువ్వూ.. నేనూ.. కలిస్తే.. “మనం” అయ్యినప్పుడు అందులో నువ్వూ.. నేను తప్ప మరెవరూ ఉండకూడదు. రాకూడదు. లోకం కోసం నువ్వు వేసే పోకడలు నా దగ్గర నడవవు. నువ్వు దీన్ని ఏమైనా అను.. నాకు మాత్రం ఇది నువ్విచ్చిన వరం.

ఎంత చెప్పి ఏం లాభం.. కథ మళ్ళీ అక్కడికే వస్తుంది. వెళ్ళు.. మళ్ళీ వెన్నెల లేనినాడే నా దగ్గరకు రా!!

***********************************************************************************
“చీకటి గృహ నీవు.. చింతల చెలి నీవు.. నాటక రంగానివే మనసా..” అన్న ఆత్రేయగారి మాటలే మనసుకి నిర్వచనం అయితే.. ఆ మనసుకి చంద్రుడి మీద మనసైతే.. అప్పుడు వెన్నెల కూడా ఆర్భాటంగా, అనవసరంగా  అనిపిస్తే.. ఆ ఊహకి రూపాంతరం ఈ టపా!!

మనసైన వెన్నెలను.. మనసులను ఇలా ఆవిష్కరిస్తావా అనే ముందు.. ప్రేమ చినుకులా గిచ్చి గిలిగింతలు పెట్టవచ్చు.. అలజడై మనకే ప్రమాదంగా మారవచ్చు. ఏదైనా ప్రేమే కదా!! 🙂

**********************************************************************************