హైద్ లో ఓ సాయంత్రం, సముద్ర తీరాన!


కల కాదుగా నిజమే కదా, నిను చూస్తున్నా
సంతోషమై కెరటానిగా పడి లేస్తున్నా

నిజ జీవితంలో కూడా నేపధ్య సంగీతం పాటలూ ఉంటే, ఇలాంటి పాటలన్నీ ఏరుకుని మరీ “ప్లే” చేసుకోవాల్సిన సందర్భం అది నా జీవితంలో! నేను ఇన్నాళ్ళు చూడని, ఎప్పటికి చూస్తానో తెలియని “సముద్రం” నా కళ్ళముందు నిలవడం, ఒక మరుపురాని అనుభూతి. మా తొలి ముఖ పరిచయానికి కోవళం వేదికగా మారింది. నేనొచ్చానని తెలిసి సముద్రం మరీ ఉత్సాహంగా ఉరకలు వేస్తుందోమో అన్న ఊహా రాకపోలేదు. 🙂 ముఖ పరిచయం ఇప్పుడే అయినా, సముద్రం నాకెన్నాళ్ళగానో తెలుసునన్న ఫీలింగ్. నేను చిన్నప్పటినుండీ బాగా చూసిన నీటి సమూహం అంటే హుస్సేన్ సాగరే!! అంతకు మించి నదులని కానీ, సముద్రాలనీ కానీ చూసే భాగ్యం లేకపోయింది. అయినా అవెందుకో నా మనసులో ప్రత్యేకంగా నిలిచిపోయాయి. నగర జీవితం అంటేనే సహజ సిద్ధమైన ప్రకృతికి దూరంగా ఉంటుంది. అయినా సముద్రుడు నాకు అత్యంత ఆప్తుడు అన్న భావన కలగడానికి నేను “ఊహించుకోవడమే” కారణం. వాస్తవికతకు దూరంగా ఉండే ఊహల వల్ల ఏంటి ప్రయోజనం అని చాలా మంది అభిప్రాయం. ఊహలంటే ఊసుపోక చెప్పుకునేవి, వాటి వల్ల ఒనగూరేది ఏమీ లేదనిపించచ్చు. Some men see things as they are and say why, I dream things that never were and say “Why not” అన్న కోట్ చదివినప్పుడల్లా వాస్తవికతంటూ మనకి కనిపించనవి, అనిపించనవి ఉన్నాయని తెలుసుకోకుండా, మనల్ని మనమే బంధించేసుకోకుండా కాపాడేవి ఇవే అనిపిస్తుంది.

మా వాళ్ళు నా చేతిలో ఒక డిజీ కామ్ పెట్టేసి, “అదో అలా వస్తున్న అల ఇలా ఈ రాయిని ఢీకొట్టినప్పుడు, నువ్వులా క్లిక్ మనిపించేయ్” అని చక్కా చెప్పి ఫోజులిచ్చి నిలబడ్డారు. నేనూ సిద్ధమే, అల సిద్ధమే, మా వాళ్ళూ సిద్ధమే, ఇక క్లిక్ మనిపించటమే తరువాయి అన్న క్షణాన చట్టుకున్న ఓ మోస్తారుగా ఉన్న అలలు  రెండు ఇరువైపులనుండీ వచ్చి చూట్టేసాయి. అంత చల్లని నీరు ఒక్కసారిగా అంత ఉదృతంగా తాకేసరికి “వాఆఆవ్” అంటూ నేను అరుస్తూ గెంతులు వేయడం, ఫోజు భంగపడిన మా వాళ్ళు నన్ను తిట్టుకోవాలో, అలలను తిట్టుకోవాలో తికమకపడుతుండగా, వెనుక నుంచి మరో పెద్ద అల. “బీ రెడీ.. బీ రెడీ” అన్న హడావిడి, ఫోజులూ, మళ్ళీ అలలు, మళ్ళీ కేరింతలూ. “రా, రా” అని పిలిస్తే అలలు రావు. “ఇప్పుడు కాదు” అంటే వినవు. అచ్చు ఆలోచనలానే! “ఇది ఎలా చేయటం అబ్బా” అని తల పట్టుకుని కూర్చున్నప్పుడు ఆలోచనలు రావు. ఏ కిశోర్ కుమార్ పాటలో మునిగిపోయినప్పుడో, అన్నీ సర్దేసుకుని నిద్రకు ఉపక్రమిస్తున్న వేళకో చట్టుకున్న మెరుస్తుంది ఐడియా నాకైతే. మీకలా అనిపించిందా?

హమ్మ్.. సముద్రంతో ఆటలూ, పాటలూ అన్నీ అయ్యాక గూటికి చేరాను. నా సముద్రం (అంతర్జాలం)లో ప్రయాణం షరా మామూలుగా కొనసాగుతూ ఉన్న వేళ, “నాకైతే తిలక్ లో కొద్దిగా hemingway లక్షణాలు కనిపిస్తాయి” అన్న అభిప్రాయం విని, కాసేపు గూగిల్లాను. వచ్చిన టన్నులకొద్దీ ఇన్ఫో ని చూసి చట్టుకున్న టాపిక మార్చేశాను. అయినా “పరిచయాలు” ఏర్పడాలీ అన్న సమయానికి ఏర్పడుతూనే ఉంటాయి. తప్పించుకునే మార్గం ఉండదేమో! “The Old man and the Sea” అన్న పుస్తకం మీరు చదివారా? అన్న ప్రశ్నను మర్నాడు జీటాక్ తేలిగ్గా మోసుకొచ్చేసింది. “లేదే.. చూడాలి” అని ఈ సారి గూగిల్లితే నిన్న రాత్రి “ఇప్పుడు కాదులే” అనుకున్న hemingway!  ఈ పుస్తకం ఒక నొవెల్లా అనగానే ఆశ పెరిగి బద్ధకాన్ని పక్కకు తోసేసింది. చిటికేసే లోపు పి.డి.ఎఫ్ ఫార్మాట్ దొరకడం, ఎడమ చేతి వేళ్ళతో చిటికె వేయడానికి ఓ పది సార్లు ప్రయత్నించే లోపు ప్రింట్ ఔట్లు రావడం, ఈ వీకెండ్ సముద్రంతో నా డేట్ ని మళ్ళీ ఫిక్స్ చేశాయి. ఈ సారి హైద్ వేదిక. 🙂

మొదలెట్టాను చదవటం, పుస్తకం పేరులో ఉన్న “ఓల్డ్ మాన్” 80 రోజుల నుండీ ఒక్క చేపను కూడా పట్టలేకపోయి, నీరసించి ఉన్న జాలరి. నిరాశ, అదృష్టలేమిని పక్కకు తోసి మళ్ళీ సముద్రంలో వేటకు పోతాడు. అతను చేపలు పట్టడం నేర్పిన శిష్యుడు తోడు రాకపోవటంతో ఒంటరిగా బయలుదేరుతాడు. పడవలో ప్రయాణం మొదలెట్టాక, కథంతా ఆ ముసలతనూ, సముద్రమూ మాత్రమే పాత్రలు. సముద్రాన్ని మచ్చిక చేసుకుంటూ ఓపిగ్గా చేప పడుతుందేమో అని వేచి చూస్తూ ఉంటాడు. కాళ్ళూ చేతులూ సహకరించకపోయనా, తనతో పాటు మరో వ్యక్తి సాయం లేకపోయినా తదేక దీక్షతో తన పని చేసుకుంటాడు. శారీరిక శ్రమను, మానసిక ఆందోళనను పట్టించుకోకుండా పడ్డ శ్రమకు తగ్గ ఫలితంగా అతని ఒక చేప పడుతుంది. అది మామూలు చేప కాదు, చాలా బరువుగా, పెద్దగా అందంగా ఉండే చేప. తన గాలానికి చిక్కిన చేపను చంపగలిగాడా? ఒక్కడే ఒడ్డుకి తీసుకురాగలిగాడా? అమ్ముకుని అన్ని రోజుల దరిద్రాన్ని పోగొట్టుకున్నాడా? ఇన్ని రోజులుగా దోబూచులాడిన “లక్” ఇప్పుడైనా అతనికి సాయం చేసిందా?  అన్నదే తక్కిన కథ! రెండు ముక్కల్లో కథ మొత్తం చెప్పేయచ్చు, కానీ చదివితేనే బాగుంటుంది. 🙂

కథ చదువుతూ కొన్ని సార్లు కునిపాట్లు పడ్డాను. అది నాకు విపరీతంగా నిద్ర వస్తుందా? లేక రచన కొంచెం డల్ గా ఉందా? చెప్పాలంటే నేనింకోసారి చదవాల్సిందే! మరీ ఊపిరి బిగపెట్టి చదివించేలా లేదనే అనిపించింది. కానీ ఎప్పటిలాగే రచనలో ఎలా చెప్పారు కన్నా, ఏం చెప్పారు అన్నదే నాకు ముఖ్యం కనుక ఈ కథ నాకు బాగా నచ్చింది. ఈ రచనలో సముద్రాన్ని  “as feminine and as something that gave or withheld great favours, and if she did wild or wicked things it was because she could not help them” వర్ణించడం కొత్తగా అనిపించింది. నేనెప్పుడూ సముద్రాన్ని పుఃలింగంలోనే చెప్తారనుకున్నాను. ఈ కథనుండి నేర్చుకోవాల్సిన నీతి ఏమనగా “నీ ప్రయత్నం నువ్వు చేస్తూనే ఉండు. ఏమి / ఎవరు కలసి వచ్చినా రాకపోయినా!” ఎంత ప్రయత్నించినా ఒక్కోసారి మనకి కావాల్సిన ఫలితాలు రావెందుకో? అయినా ప్రయత్నించడం మాత్రమే మానకూడదు. ఇందులో ఒక చోట ముసలతను అనుకుంటాడు “అదృష్టం ఎప్పుడు వస్తుందో ఎవరికి తెలుసు. కానీ అది వచ్చేటప్పకి మనం పూర్తిగా సిద్ధమై ఉండాలి. మన ప్రయత్నంలో ఎక్కడా లోపం ఉండకూడదు” అని. Jonathan Livingston Seagul తర్వాత చాన్నాళ్ళకి ఒక మంచి కథ చదివాను అనిపించింది.

ఇది చదవడానికి సిద్దమవుతుండగా తారసపడిన వ్యక్తిని “మీరు చదివారా?” అని అడిగాను. “ఇది చదవలేదు కానీ  Iceberg Theory ఈ రచయితదే. తెలుసునా?” అని ప్రతిగా నన్ను అడిగారు. నాకు వారు వివరణ ఇచ్చిన దాని బట్టి, వికీలో చదివి కాసేపు ఆలోచించిన దాని బట్టి కొంచెం కొంచెం అర్ధమవుతూ ఉంది. నేరుగా చెప్పకపోయినా పాఠకుడుకి ఆ విషయం తెలిసేలా రాయడం.. హమ్మ్! ఇంటెరెస్టింగ్. వీలైనంత త్వ్రరగా అలాంటి రచనలు చదవాల్సిందే!

ఒక అల వచ్చి తీరం తాకగానే నెమ్మదిగా నిష్క్రమించి మరో అలకి దారి ఇస్తుంది. అలానే ఒక ఆలోచన మరో ఆలోచనకి దారిచ్చి మరుగున పడుతుంది. ఒక లింక్, ఇంకో లింక్ కి దారి చూపిస్తుంది. సో.. ఏ విధంగా చూసుకున్నా ఈ ఆదివారం సాయత్రం నేను సముద్రంతో హాయిగా గడిపేశాను. ఇంతకీ ఈ పుస్తకాన్ని మీరు చదివారా?? 

Advertisements

సూసైడ్ నోట్


విరక్తి! విరక్తి!! విరక్తి!!!

ఈ లోకమంటేనే నాకు విరక్తి!!

చేసే ప్రతీ చర్యకీ కారణం కనిపించాలంటూ వేధించే లోకమంటే విరక్తి!! పద్ధతులే పరమావధులుగా భావించి మనసు నోరు నొక్కేసే లోకమంటే విరక్తి!! కట్టుకున్న కట్టుబాట్లు అవి కప్పుతున్న శరీరాన్నే తూట్లు పొడుస్తున్నా చూసీచూడనట్టు ఉండే ఈ లోకమంటే విరక్తి!!

నా పుట్టక నా ఇష్టానుసారం కాదు. పుట్టిన తర్వాత మెల్లి మెల్లిగా పాకుతూ, కొద్ది కొద్దిగా బలాన్ని నింపుకుంటూ, కాస్త కాస్తగా వేగాన్ని పుంజుకుంటూ ఉరకలు వేసే నా మీద ఎన్ని ఆంక్షలు పెట్టలేదనీ ఈ లోకం?! పరుగు నేర్చుకున్నా, పరిగెట్టకూడదు, హుందాగా నడవాలి, రాజసం ఉట్టిపడాలని ఎన్ని సార్లు గుర్తు చేయ(లే)దూ ఈ లోకం? పరుగులాంటి నడకో, పరిగెట్టలేక నడకో ఏదైనా సరే, తొందర ప(పె)డుతున్న తొందరను దాచే ప్రయత్నం చేయాలని నన్ను పోరలేదూ? సహజ కారణాల వల్ల ఎంత ఉదృతంగా మారుతున్నా తెచ్చిపెట్టుకున్న నాజూకుతన్నాన్ని పదిలంగా కాపాడుకుని ప్రదర్శించాల్సిందే అంటూ హెచ్చరించలేదూ నన్నీ లోకం?? నవ్వించీ కవ్వించీ, ఊరించీ మురిపించీ, ప్రేమించి  వయ్యారాలు పోతూ మెల్లగా అతడికి చేరువై, వంశధారలా మారి సంగమించాలని ఉపదేశిస్తుందీ లోకం. ఇదే జీవన “స్రవంతీ” అని నొక్కి వక్కానిస్తుందీ లోకం!!   

నేనూ జీవితం ఇంతే అనుకున్నా, నిన్ను చూసే వరకూ!! తొలిసారిగా ప్రేమిస్తున్నానా?? కాదేమో!! ప్రేమంటే సన్నగా గిల్లే వాన చినుకు, మెత్తగా తాకే పువ్వు, మెల్లగా చేరే తుషారబిందువు ఏమో కదా!! మరి నువ్వో?? కట్టలు, గుట్టలు దాటేలా నీ మీద శృతి మించిన కోరికేదో నన్ను నిలువనివ్వటం లేదు. ఎందుకు మనసు పడ్డానో కథగా మలచలేను. నీ వశమైపోయానని తెలిసీ కూడా తెలియనట్టు నటించలేను. నీ మాయలో పడీ, ఆ లోతెంతో కనిపిస్తుంటే నేల మీద నడకెంత నేలబారుగా ఉందో!!  నా ప్రతీ ఊసూ నీలో “ప్రతి”ధ్వనిస్తుంటే వినాలనుంది. విరహంతో వేడెక్కున్న నీ ప్రత్యణువులోని దాహాన్ని నేనే తీర్చాలని ఆశగా ఉంది. ఆ విరహాగ్నిని చల్లార్చలేక ఆవిరైపోయానా అది వరమే!! నిన్ను చేరలేక ఎంత నిండుగా మిగిలినా కలవరమే!! 

నువ్వు సృష్టించిన నాలోని ఈ అలజడి దిగంతాలు దద్దరిల్లేలా వినిపిస్తోంది. ఆ సడికి లోకం ఉలిక్కిపడి లేచే లోపు నీలో కలసిపోవాలి. లేకపోతే నీ పై ఇష్టాన్ని కష్టమంటుంది. నీకై తపనను కేవలం “ఆకర్షణ” అని కొట్టిపారేస్తుంది. నిన్ను చేరడాన్ని “దిగజారడం”గా అభివర్ణిస్తుంది. నా అంతస్థు మరచి కిందనున్న నిన్ను కోరుకోవడం అవివేకమంటుంది. కళ్ళు మూసుకుపోయిన “ప్రేమ”లో విలువల్ని కాళ్ళరాస్తున్నానని గొడవ చేస్తుంది. మన అతి రమ్యమైన కలయిక  అ(వి)నకూడనీ పదాలతో ఉరి తీయడానికి పూనుకుంటుంది.

ప్రతీ క్షణం “నన్ను” నేనే కొద్ది కొద్దిగా చంపుకుంటే కానీ బతకలేని ఈ లోకం ఇక నాకొద్దు. క్షణకాలమైన నీ సాన్నిహిత్యం చాలునని నమ్మకం కుదిరాక ఇంకా జీవించ(లే)ని జీవితం మీద ఆశలు లేవు. చస్తూ బ్రతికే కన్నా “అంతం” లోనూ అనంత జీవనాన్ని అనుభవించగల నీ లోకానికి పయనమయ్యే ముందు ఈ లోకానికి నా వీడ్కోలు!!    

తిలక్ కథలు – 1


ఓ శనివారం మధ్యాహ్నం పూట కోఠికి వెళ్ళాను, ఒక స్నేహం కొన్ని తెలుగు పుస్తకాలు కావాలంటే తీసుకొద్దామని. కావాల్సినవి కొని బయటకి వస్తుండుంగా, ఇరుగ్గుగా ఉన్న ఆ కొట్టులో, ఓ వ్యక్తిని దాదాపుగా గుద్దబోయి ఎలానో సంభాళించుకున్నాను. “క్షమించండి” ని నవ్వుగా మార్చి మాట కలిపాను. కొత్త పరిచయాలన్న బెరకు ఎటూ తక్కువ కాబట్టి ఏవేవో మాట్లాడుకున్నాము చాలా సేపు!! మధ్యలో “అతని” ప్రస్తావన వచ్చింది. “ఆ తెలుసులే..అయినా నాకవన్నీ పెద్దగా ఎక్కవు” అన్నట్టు విన్నాను. ఆయన చెప్తూనే ఉన్నారు, వినలేదనుకున్నాను గాని, విచిత్రంగా అతని గురించే ఆలోచనలు, నాకు తెలీకుండానే నా మస్తిష్కంలో అతడు పాతుకుపోయనట్టు. ఇక లాభం లేదు, అతని ఊహలతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయ్యే కన్నా నేరుగా కలిస్తే పోలే అని నిర్ణయించేసుకున్నాను!! కాస్త భయమూ వేయలేకపోలేదు. కానీ భయాన్ని మించినదేదో నన్ను తన వైపుకి అడుగులు వేసేలా చేసాయి. “ఏదో” కాదు, అతడు ఎప్పుడో అన్నప్పుడు నేను విన్న మాటలు: “స్వార్ధం కన్నా గొప్ప శక్తి లేదు. ఈ ఆదర్శాలు, ఆశయాలు అన్నీ ఆ ప్రాధమిక స్వార్ధానికి అంతరాయం కలిగించనంత వరకే!!” మరో ఆలోచన లేకుండా నడుస్తున్నాను, పూర్తి స్వార్ధంతో!!

“నా అక్షరాలు వెన్నెల్లో ఆడుకునే అందమైన ఆడపిల్లలు” – అతనితో నా తొలి పరిచయం!! ఆ పరిచయం నా ఊహలకు కొత్తగా రెక్కలు కట్టి ఎక్కడెక్కడికి తీసుకుపోలేదనీ!! గాంభీర్యమో ప్రశాంతతో తెలియన్నివ్వకుండా ప్రవహిస్తున్న గోదావరి, ప్రపంచపు దృష్టి నుండి మిమల్ని కాపాడుతా అన్నట్టు అభయమిస్తున్న ఎత్తైన పాపికొండలు, ఆ తీరాన ఉన్న ఇసుక వెన్నెల్లో వెండిగా అనిపిస్తుంటే ఆడపిల్లలందరూ ఓ చోట చేరి నడుస్తుంటేనే ఆ మువ్వల సవ్వడి ఎంతటి హృదినైనా తట్టి లేపదా?? అలాంటిది ఇక ఆటపాటలతో అమ్మాయిలంతా ఆనందిస్తుంటే, గాజుల గలగలలూ నవ్వుల సరిగమలూ ఏ మనసైనా “ఆహా” అనకుండా ఉండగలదా?? హమ్మ్.. వెన్నెల్లో ఆడుకునే అందమైన ఆడపిల్లలు!! అతని అక్షరాలు!!

సరే కలిసాను, “హే.. ఇస్ థిస్ తిలక్?” అంటూ కరచాలనం చేయవచ్చు!! కానీ ఎందుకొచ్చినదని మర్యాదగా “నమస్కారమండీ” అని పలకరించాను. భలేంటి ఆకారం, చూడ ముచ్చటైన ముఖం కానీ ఏదో తెలియని “గాంభీర్యం” ఆ కళ్ళల్లో చూసి నేరుగా చెప్పాలనుకున్నది చెప్పేసా. “మీరు కథలు కూడా రాస్తారని మొన్నే తెలిసింది. మీరు రాసిన కవితలు నేను చదవలేదు. ఎందుకో కవితలంటే అంత త్వరగా మనసు పోదు!! కథలు చెప్పండి, వింటాను” అన్నాను.

మరెలాంటి ప్రశ్నా లేకుండా, మొదటి కథ మొదలయ్యింది. పేరు “లిబియా యెడారిలో”. చిన్ని కథే!! యుద్ధానంతరం ఛిద్రమై చిందరవందరగా పడి ఉన్న సైనికుల శరీర భాగాలు మాట్లాడుకుంటున్నట్టు ఆ కథ. అందులో ఒక సైనికుడి చేయి మాటి మాటికీ “నా భార్య, నా పిల్లలూ” అంటూ ఉంటుంది. “నా ప్రత్యణువులోనూ నువ్వున్నావు ప్రియా” అన్న మాట నిజమైతే ఇలానే ఉంటుందా అనిపించింది. ప్రేమను చావుకూడా చంపలేదేమో కదా!! కథలో యుగయుగాలు మనిషి చేస్తున్న వ్యర్ధ ప్రయత్నాన్ని, దిగులుని, చావునీ, అర్ధం లేని జవాబు రాని ప్రశ్నని అన్నింటినీ చెప్పీ చెప్పకుండానే చెప్పేస్తారు. మనిషంతే అనుకున్నా, మనిషి గురించి నాకు మహా తెలిసినట్టు!! అందుకే దాని గురించి ప్రశ్నలు వేయకుండా, “బాగుందండీ కథ!! అదే నేనయితే ఏదో ఒక అవయువంతో ఓ స్వగతం చెప్పించి ఊరుకునేదాన్ని!! మీరు భలే కథలా చెప్పేరే!! మనిషి పోయినా, మనిషి భాగాలు అతడిలానే ప్రవర్తిస్తాయేమో అన్న ఊహ భలేగా ఉంది.” అన్నాను.

రెండో కథ మొదలయ్యింది. “కదలే నీడలు”. ఇదీ యుద్ధం గురించే, కాకపోతే వీళ్ళు చనిపోలేదు, అంతకన్నా భయంకరమైన ఒంటరితన్నాన్ని అనుభవిస్తున్నారు. ఊరు కాని ఊరిలో అయిన వాళ్ళకి, ఇష్టమైన వాటికి దూరమై, బిక్కు బిక్కుమంటూ యుద్ధంలో పోరాడుతున్నవారికి మనో”గతం” ఎలా ఉంటుంది?? ఆమెను భర్త వదిలేశాడు, అతనికి పెళ్ళికాక ముందే భార్య చనిపోయింది (అవును, సరిగ్గానే రాశాను, మీరూ సరిగ్గానే చదివారు). వారిద్దరి మధ్యా ఓ కృష్ణపక్షపు గుడ్డి వెన్నెల్లో అడుగులతో పాటు మాటా మాట కలిస్తే?? “వాహ్.. వాహ్” అనేసాను ఉత్సాహం ఆపుకోలేక, “ఫ్రాంక్ గా చెప్పనా, తెలుగు కథలు అంటే ఇలాంటి సబ్జెక్ట్ ఉంటుందని ఊహించలేదు. నాకు చెప్పటం రావటం లేదు కానీ, ఒక మనసుకి ఇంకో మనసు తోడవ్వడం, ప్రపంచం పెట్టిన ఆంక్షలను దాటిపోయేలా..” అంటూనే ఉన్నాను, మూడో కథ మొదలయ్యింది.

“అద్దంలో జిన్నా” కథ పేరు. పొలిటికల్ లీడరు కథ. “మనిషి మాటను సృష్టించాడు. మాట మనిషిని బంధించింది” అన్నదానికి నిలువెత్తు తార్కాణం ఈ కథ. స్వార్ధంతోటే, అహంతోనే ఒక్కసారి మాట ఇచ్చి నమ్మించేశాక, అది అబద్ధం అని చెప్పినా ఎవరూ నమ్మరు. “మనిషిలో ఉండే అహం, పతనానికీ, ఔన్నత్యానికీ, పరిశ్రమకీ, పరిణామానికీ కారణభూతమైన మూల శక్తి!! అలగ్జాండరినీ, గజినినీ, సముద్రాలూ, భూములూ, పర్వతాలు దాటించిన బలీయ స్వభావం అది!!” అని తిలక్ చెప్తూ ఉంటే, “నిజం!! నాదీ అదే అభిప్రాయం. అసలు “నేను” అంటూ లేకపోతే నా చూట్టూ ఎవరుంటారు?? నాతోనే కదా అందరూ!! మీరన్నది నిజం, నిజం!!” అని తలూపాను. ఈ అహాన్ని చంపేయడం వల్లే మనలో చాలా మంది ప్రతీ దానికి తలవంచుకుపోయే స్వభావం అలవర్చుకుంటారు. మరికొందరు, దానికి లొంగిపోయి, తానా అంటే తందానా అంటారు. కానీ “అహం” మనిషికి మూలం!!

“హోటల్లో” నాలుగో కథ!! ఒక మనిషి ఐదు రోజులు పొందుపరుచుకున్న వ్యక్తిగత దినచర్యగా ఈ కథ చెప్తున్నాడు తిలక్!! “నన్ను ప్రేమించీ, నాకోసం త్యాగం చేసిన ఆమెను ప్రత్యుపకారంగా చంపేసాను” అనే భర్త కథ తెలుస్తుంది మనకు. సైకో కాదతడు. మానసిక రుగ్మతలేవీ లేవసలు, “ఆకలి” తప్ప. “ఐదు రూపాయలు” అప్పు తీర్చలేక పట్టిన అగత్యం అది. మనిషికి కొన్ని నగ్న సత్యాలుంటాయి, ఎంత నేర్చినా కొన్నింటికి అతడు తలొగ్గక మానడు. ఆకలి జయించి తీరాలి, ఇంకో మార్గం లేదు. ఎవరిని చంపైనా తనని తాను బ్రతికించుకోవాలి!! ఆకలి నిత్య సత్యం. కథ పూర్తి కాగానే, నాకేదోలా అనిపించింది. “ఐదు రూపాయలు”, “ఐదు రూపాయలు” అనుకుంటూ ఉండిపోయాను. కానీ ఒకటి మాత్రం ఖచ్చితంగా చెప్పగలను, నేనూ మనిషినే!! నేనూ ఆ “ఐదు రూపాయలు ఇచ్చి ఉండేదాన్ని కానేమో!!” ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉంటే ఆలోచనలెప్పుడూ ఒక కొలిక్కి రావని ముందుకు పదమన్నాను తిలక్ ని!!

“ఆశాకిరణం” – పేరు కాస్త ఆశావహకంగా ఉంది. ఊపిరి పీల్చుకున్నాను!! దారుణమైన సంఘటన చూసిన మనసుకి కొంచెం ఆశ పుట్టింది. ఇది ఒక స్కూల్ టీచరు కథ. వింటున్న కొద్దీ అసమర్ధుని జీవయాత్రలో సీతారామారావు వద్దన్నా గుర్తు వచ్చాడు. కానీ ఇందులో పాత్ర కనీసం సీతారామారావులా “false prestige” కూడా లేదు. ఏమిటో ఈ మనిషీ?? అప్పటికీ దుర్భరమైన దరిద్రాన్ని భరించలేక, ఇంటిలో భార్య సూటిపోటి మాటలు పడలేక, దొంగతనం చేయబోయి దెబ్బలు తింటాడు. ఏం చేయాలో తోచని పరిస్థితిల్లో ఇక ఆత్మహత్య చేసేసుకుందామా అన్న ఆలోచనలో ఉండగా, అతనికి ఆ చల్లని వార్త చెవిన పడుతుంది. తానింక చనిపోనక్కరలేదని తెగ సంబరపడి, ఇంటికెళ్ళి ఆ కుటుంబాన్ని దేవతలా కాపాడిన పెద్ద కూతురుని అభినందించబోతాడు. సంప్రదాయం గల కుటుంబంలో పెరిగీ, కేవలం ఆ కుటుంబాన్ని ఆదుకోవాలన్న తపనతో తనని తాను అమ్ముకొచ్చిన “ఆశాకిరణం” వెక్కి వెక్కి ఏడవడం చూసి “ఏడుపు ఆపేశాకా చెప్తాలే” అనుకుంటాడు. మనిషి పతనానికి పరాకాష్ట!!  లేక పరిస్థితులు అంత బలీయమైనవా?? ఆలోచనలు కదలటం లేదు, కడుపులో చేయి పెట్టి దేవినట్టుంది.

కానీ ఇప్పుడా పాత్ర  నా కళ్ళముందుకొస్తే “ఛీ.. తూ!!” అననేమో?? జాలి పడతానేమో?? అసలెందుకు అతనికి అంత దారుణమైన పరిస్థితి?? ఎందుకు అంత దిగిజారాలి?? మనిషి పతనమయ్యిపోడానికి కారణాలేంటి? అతని భార్య కాస్త ధైర్యాన్నిస్తే పుంజుకునేవాడేమో?? ముందునుండే కూతురిని చదివించుకునుంటే ఆ పిల్ల సంసారపక్షంగా సంపాదించేదేమో?? కేవలం మూర్ఖత్వం ద్వారా ఉద్యోగాన్ని పోగట్టుకుని అందమైన ముగ్గులాంటి ఆమె జీవితం మీద ఇతనెందుకు బురద కాళ్ళేసుకుని తచ్చాడుతున్నాడు?? మనిషేనా అసలు?? ప్రశ్నల పరంపర ఆగటం లేదు. “ఏంటీ ప్రశ్నలు?” అని అడిగా!! “నీ ప్రశ్నలు, నీకే తెలియాలి మరి” అని పెదాలు కొద్దిగా విచ్చుకున్నాయి!! 

చిన్నగా చిట్టిగా చిట్టుకున్న అయిపోతున్నాయి కథలు. భాష తేలికగా, కథనం ఇంకా హాయిగా త్వరగా సాగించేలా ఉంది. కానీ ప్రతీ కథలోని భావం మాత్రం “గొంత్తుక్కి అడ్డుపడ్డట్టు” నాకు జీవితం పైనున్న romantic notions కి అడ్డుపడుతున్నాయి. ఊపిరాడడం లేదు నా ఊహలకు. వాస్తవానికి నేనంత దూరంలో ఉన్నాయో చూపించసాగాయి. ఆకలికి మించిన సత్యం లేదనీ, అహానికి మించిన విషం లేదనీ, ముసుగులు తొడుక్కున్న మన అసలు మొహాలను చూపించే అద్దాలలా ఉన్నాయి ఒక్కో కథ. భరించలేకపోతున్నాను.

ఓడిపోతున్నానన్న ఉక్రోషం తన్నుకొచ్చింది. “వెన్నెల్లో ఆడపిల్లలు నా అక్షరాలు అన్నది నమ్మి మోసపోయాను. ఇక్కడంతా చీకటేనా?? మనిషి ఎంత కంపుకొడతాడో చూపించడమేనా?? అసలు ఆ వర్ణనలో కూడా వెన్నెలను కృత్రిమైందిగా, ఆడవాళ్ళను బాధకు ప్రతిరూపంలా వచ్చే అర్ధంలో వాడారా?? కవిత్వం అంటే ఇందుకే నచ్చదు, అందమైన పదాల అల్లికలో ఎంత భయకరైన భావాన్నైనా దాచేయచ్చు. నా వల్ల కాదు. నేను వినలేను. నే పోతున్నా” అంటూ అడుగు ముందుకి వేయగానే ఆగిపోయింది. చేయి రానిదే నేను కదలేను అని చెప్పింది. వెనక్కి తిరిగి చూస్తే నా మణికట్టు అతడి చేతిలో ఉంది. పట్టీ పట్టకుండా ఉందా పట్టు. కాస్త బలం ఉపయోగిస్తే చేయి విడిపించుకోవటం కష్టం కాదు, కానీ మరలా ఏదో నన్ను ఆపింది. “ఇంకొక్క కథే, నచ్చకపోతే పోదువు” అన్నట్టున్న ఆ ముఖాన్ని చూసి…

(సశేషం)
**************
పుస్తకం వివరాలు:
పేరు: తిలక్ కథలు
రచయిత: దేవరకొండ బాల గంగాధర్ తిలక్
వెల: రూ. 120
ప్రతులకు: విశాలాంధ్ర పబ్లిషింగ్ హౌస్, అబిడ్స్ హైదరాబాద్!!
ఈమేల్: visalaandhraph@yahoo.com

నిఝంగా క్రికెట్టేనా??


ఒకోసారి మనకి చాలా ఇష్టమైన వాళ్ళు, ఇష్టమైనవి మనకి ఇష్టమై ఉండకపోతే బాగుండేదేమో అనిపిస్తుంది. మనకున్న ఇష్టం వల్ల వెనకేసుకు రావటం కాదు అని ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవాల్సి వస్తుంది, ఎవరూ నమ్మరని తెలిసినా!! ఇప్పుడే శివ గారి బ్లాగులో “ఒలింపిక్స్ లో వైఫల్యానికి కారణం ముమ్మాటికీ క్రికెట్టే కారణం”* అని చదివాకా, నిజంగానా? నిఝంగా నిజంగానా? అని అడగాలనుంది. కొన్ని నిజాలు లేకపోలేవు, కానీ అదే ప్రధాన కారణం అంటే నమ్మకంగా లేదు, క్రికెట్ట్ మీద వెర్రి ప్రేమ వల్ల కాదు, నాకు తోచే కారణాలు:

ఆటలు- రాజకీయాలు:
అవి మనకి తండోపతండాలుగా బ్యూటీ క్రౌన్లు వచ్చిన రోజులు. మన అమ్మాయి ఎక్కడికెళ్తే అక్కడ గెలిచి తీరాల్సిందే!! అప్పుడప్పుడే ఐ.టీ.లో కూడా మన ఉనికి బాగా తెలుస్తున్న రోజులు. అప్పుడు ప్రమోద్ మహాజన్ అనుకుంటా ఒక స్టేమెంట్ ఇచ్చారు: “మనం బ్యూటీ కాంటెస్టుల్లో, ఐ.టీలో ఇన్ని విజయాలకు కారణం అక్కడ రాజకీయ నాయకులు కలగజేసుకునే అవకాశం లేదు కదా!!” అని. అందరూ భొళ్ళున నవ్వారు. నవ్వు వెనుక ఎంతటి నిజాన్ని అయినా పాతి పెట్టేసే లక్షణం మనది. కానీ అది ఎంత నిజమో గమనించండి. పాలిటిక్స్ లేకపోతే మన క్రీడలెంత బాగుండేవో కదా? గ్రాస్ లెవెల్లో నిధుల దుర్వినియోగం వల్ల అసలు సౌకర్యాలే లేకపోవటం!! మిడిల్ లెవెల్లో ప్రాంతీయాభిమానాలూ, స్వార్ధాలు; టాప్ లెవెల్లో అర్ధంలేని అహాలు, పంతాలు, వెరసి మన క్రీడా వ్యవస్థ.

ఆటలు – జీవనోపాధి:
పదకొండు నుండి ఇరవై ఒకటి వరకూ యువత “బిందాస్” జీవితాన్ని గడుపుతారు చాలావరకూ!! (not an attempt to generalize, exceptions are noted) అప్పటికి చాలామంది జీవితాన్ని ఏం చేయాలి అన్న ఆలోచన అంతగా వేధించుకు తినదు. అటు తర్వాత కాస్త సీరియస్ నెస్ పెరిగి ఒక కరీర్ గ్రాఫుని మొదలెడతాము. అది నెమ్మది నెమ్మదిగా పెరుగుతూ మనం ముప్ఫైల్లోకి వచ్చేసరికి వేగం పుంజుకుని ఇంకా ముందుకు ఉరకలేస్తుంది. అదే, ఒక ఆటగాడికైతే పదకొండు ఏళ్ళల్లోనే జీవితాన్ని మలిచే నిర్ణయం తీసుకోవాలి. వాటితో పాటు అన్నీ కలిసి రావాలి. అన్నీ అమరాక, ఒక వేళ అనుకున్న స్థాయి వరకూ వెళితే ముప్ఫై ఏళ్ళకే క్రీడా జీవితం దాదాపుగా అయ్యిపోతుంది. కానీ జీవితం మిగిలే ఉంటుంది. పేరు వచ్చినా, అది కూడు పెట్టదు. మళ్ళీ  జీవనపోరాటం. కుటుంబం తన వైపే చూస్తూ ఉంటుంది. బ్రతుకు భారం మీద పడుతుంది. అందుకే ఆటలు స్కాలర్ షిప్పులు వచ్చే మార్గంగా ఉండిపోతున్నాయి.

క్రికెట్ట్ – ఫేం – మనీ:
క్రికెట్ట్ ఆడితే బోలెడు పేరు, అంతకు మించి డబ్బు!! క్రికెట్టర్లకేం..అంతా హాయి అని అందరి ఉద్ధేశ్యం!! సచిన్, ధోనీ బాంక్ బాలెన్స్ గురించే మనకి తెలుసు. వీరికి వస్తున్న పేరు వల్ల మిగితా వారికి పేరే లేకుండా పోతోంది అని మన బాధ. క్రికెట్ట్ లో అంత డబ్బు ఎలా వస్తుంది? లాస్ట్ బాల్ రన్ తీసి మాచ్ గెలిపిస్తే, ఆ అబ్బి మర్నాడు సూపర్ హీరో ఎలా అవుతున్నాడు? ఊరూరూన అతని పేరెందుకు మారుమోగుతోంది? కార్పెరేట్ వాళ్ళు క్రికెటర్లకోసం డబ్బు పెడుతున్నారు అనుకోవడం అంత వెర్రి లేదు. క్రికెటర్లన్నీ, వాళ్ళ మీద మనకున్న పిచ్చిని డబ్బు చేసుకుంటున్నారు అంతే!! బాగా ఆడేవాళ్ళు కాదు, జనాల్లోకి చొచ్చుకుపోయే వాళ్ళు కావాలి వారికి. సచినైనా, ధోనియైనా ఓ రెండు సీరీస్ ఎత్తేస్తే, ఈ డబ్బూ ఎత్తేస్తుంది. అసలు క్రికెట్ట్ లోకి కార్పొరేట్ ఇంతిలా చొచ్చుకుపోవడానికి కారణం, క్రికెట్ట్ అడ్మినిస్ట్రేషన్ (ముఖ్యం జగ్మోహన్ దాల్మియా పాత్ర పెద్దదని విన్నాను). హద్దుల్లో ఉన్నంత వరకూ ఇది బ్రహ్మాండంగా పని చేస్తుంది ఆట కోసం. మిగితా ఆటల్లోనూ అది పెట్టడానికి ప్రయత్నించాలి!!

క్రికెట్ట్ తప్ప ఎందుకు చూడం అంటే:
లేదు గచ్చిబౌలికి వెళ్ళి హాకీ మాచులు చూడచ్చు, యూసఫ్ గూడకెళ్ళి వాలీ బాల్ చూడచ్చు. మన వాళ్ళు దారుణంగా ఓడిపోయే ఛాన్స్ ఉన్నా చూస్తాము. మళ్ళీ వెళ్తాము, మళ్ళా ఓడిపోతారు. మనకి విసుగొస్తుంది. If you want audience have a better show. అది కావాలంటే ఒక్క రోజులో కాదు. ఎన్నో సంవత్సరాల కష్టం, నిరంతర శ్రమ కావాలి. జనాలు చూడడానికి రాకపోతే కార్పొరేటూ, మీడియా ఏమీ చేయలేవు. ముందుగా కాసింత ఉత్సాహమూ అవీ ఉంటే, వాటిని పెంపొందించడానికి మీడియా ఉపయోగపడచ్చు కానీ, అసలు ఇంటెరెస్ట్ దాని వల్ల రాదు. మిగితా అన్ని వార్తల్లానే ఇవీ విని ఊరుకుంటాము. మన వాళ్ళని ఇతర క్రీడల మీద ఎడ్యుకేట్ చేయాల్సిన అవసరం లేకపోలేదు, కానీ ముందు ఆ క్రీడలూ, ఆ క్రీడాకారులను ఉద్ధరిస్తే, అటు తర్వాత ఆటనెలా ఆస్వాదించచూ, అభినందించచూ అన్న దాని గురించి ఆలోచించచ్చూ!! 

చైనా బాగుపడడానికి క్రికెట్ట్ లేకపోవడమే కారణమా??
అన్నా అంటారు జనాలు, చైనీస్ క్రికెట్ట్ ఆడరు అందుకే అన్నేసి పతకాలు వచ్చేస్తున్నాయని. ప్రతీ నాలుగేళ్ళకీ ఒక్కసారి ఉలిక్కిపడి లేచి, కాసేపు గొంతు చించేసుకుని మళ్ళీ ముసుగు తన్ని పడుకుంటాము. పోయిన ఒలింపిక్స్ పూర్తి కాగానే, చైనా రెండో స్థానంలో ఎందుకుందో వివరిస్తూ ఈనాడులో ఒక వ్యాసం. చైనా వాళ్ళు ఫలానా ఒలింపిక్స్ కళ్ళా మనమిక్కడ ఉండాలి అని నిశ్చయించేసుకుని, ఊరుకోలేదు. అందుకు తగ్గట్టుగా శ్రమించారు. దేశం నలుమూలల నుండీ మూడేళ్ళ పసిప్రాయంలో ఉన్నావారందరినీ, (అందరినీ అంటే అందరినీ) కాంపులకి రప్పించి, వారికి శిక్షణలచ్చి అందులో ప్రతిభ ఉన్నవారిని మరింత ప్రోత్సహిస్తూ ప్రపంచ వేదికపై నిలిపారు. ఆ దేశ జనభాతో ఇది సాధ్యపడిందంటే, ఎంత ప్రణాళికా బద్దంగా జరిగిందో!! చిన్న వయస్సులో ఇళ్ళు వదిలి ఉండాలి, మనకి ఉగాదిలా వాళ్ళ కొత్త ఏడాది పండగకి మాత్రమే ఓ రెండు రోజులు ఇంటికెళ్ళచ్చు ఏడాది కాలంలో!! ఇన్ని త్యాగాలు, ఇంత క్రమశిక్షణ, పకడ్బందీ ప్లానులూ అమలు చేస్తే ఒలింపిక్ మెడల్స్ నడుచుకుంటూ వస్తాయి. క్రికెట్ట్ లేకపోవడం వల్ల కాదు, ఆటలు తగినంత స్థానం కలిపిస్తున్నారు కాబట్టి చైనా ఎవరితో అయినా ఢీ కి సిద్ధంగా ఉంది.

“నువ్వెన్ని చెప్పూ..క్రికెట్టే కారణం” అంటారా?? సరే, నాకిక్కడో సాయం చేయండి, మిమల్ని మీ మానాన వదిలేస్తా!! నాకు గార్డెనింగ్ సరిగ్గా తెలీదు, అయినా ఎక్కడో చోట మొదలెట్టాలి కదా అని తోటలో మొక్కలు పాతేసా!! అన్ని వేరు వేరు మొక్కలు, అయినా సమానమైన గాప్ వదులుతూ అన్నీ నాటేశాను. ఇప్పుడు ఏమయ్యిందంటే అందులో ఒక్క మొక్క బాగా పెరిగిపోయింది. మిగితావి ఇంకా మొక్కలు గానే ఉన్నాయి. ఈ బాగా పెరిగిపోయిన మొక్క అన్నింటికీ అడ్డుగా ఉంది, దాని నీడ వల్ల మిగితా మొక్కలు పెరగటం లేదూ, భూమిలో ఉన్న సారాన్నంతా అదే తీసేసుకుంటుంది అనిపిస్తుంది. ఇప్పుడు నేనేమి చేసేది, “నువ్వు మరీ పెరిగేస్తున్నావు, అది నీ తప్పు” అని దాన్ని సమూలంగా తొలగించాలా?? మరీ కాదులే అని దాని కొమ్మలు కొట్టేయాలా?? లేక ఆ మిగిలన మొక్కలను ఇంకో స్థానానికి మార్చి జాగ్రత్తగా పెంచి పోషించాలా?? ఏం చేయమంటారు??

ఇప్పుడు ఆ తోట మన కీడా వ్యవస్థ అయితే, అంతలా పెరిగిపోతున్న మొక్క క్రికెట్ట్ అయితే, మిగిలిన మొక్కలు మన తక్కిన క్రీడలైతే మీ సమాధానంలో మార్పుంటుందా?? ఇప్పటికిప్పుడు జనాలు క్రికెట్ట్ మానేస్తే, మిగితావి ఎలా బాగుపడతాయి? ఎవరైనా చెప్పగలరా??

మహా అయితే ఓ నెల రోజుల పాటే ఈ చర్చలూ, ఆవేశాలు!! అటు తర్వాత మళ్ళీ నాలుగేళ్ళు ఆగాలి వీటి కోసం. ఈ నాలుగు రోజులూ ఎటూ తెగ “ఫీల్” అయ్యిపోతాము కాబట్టి, సరైన కారణాలకి ఫీల్ అవుదాం. సర్జరీలు చేసేంత మనకి లేదు, బాండేజీలతో కాలం వెళ్ళదీస్తున్నాము. ఆ బాండేజీలైనా దెబ్బ ఉన్న దరిదాపుల్లో పెడదాము. అనిపించిన చోటల్లా కాదు.

చివరిగా ఒక్క విషయం, ఇది మాత్రం నా కోపం హద్దులు లేకుండా చేసేస్తుంది. A billion people and not even a single medal అన్న నిట్టూర్పులు, తలకొట్టుకోవడాలు. Damn it!! It’s not about billions of people, it is about handful of men and women with iron will and steel resolution that get you the results. If possible stand by them, support them, cheer them or at least pray for them. ఏదీ కాకపోతే గమ్మున ఉంద్దాం, అంతే కానీ ఓడిపోయన్నంత మాత్రాన వాళ్ళు “సిగ్గుచేటు” అనడం ఇంకా బాధాకరం. ఇప్పటికే తలకు మించిన త్యాగాలు చేసి ఉన్నారు, ఇంకా అడగడం దారుణం.

పసిడి పతకాల హారం కాదురా విజయ తీరం
ఆటనే మాటకర్ధం నిను నువ్వే గెలుచు యుద్ధం

* ఇది శివ గారిని కానీ, వారి అభిప్రాయాల్ని గాని ప్రశ్నించే ప్రయత్నం కాదు. అది చదివాక నాలో కలిగిన ఆవేశం, అంతే!! నా పాయింట్ తెలిపే విధానం అంతే!!

నాకింట్లోనే భయం వేస్తుంది.. డాడ్!!


“హలో.. చెప్పు నాన్న..”

“హలో.. డాడ్, నాకు చాలా దాహం వేస్తుంది, మంచి నీళ్ళు కావాలి తాగటానికి!!”

“ఏ రా కన్నా, మంచినీళ్ళు ఇవ్వాల కూడా రాలేదా? సరే.. ఇప్పుడే ఒక మినిరల్ వాటర్ కాన్ ఇంటికి వచ్చేలా చూస్తాను ఉండు”

“అది కాదు, నీళ్ళున్నాయి. వంటింట్లోకెళ్ళాలి నీళ్ళు తాగాలంటే, నాకు భయం వేస్తుంది. కానీ చాలా దాహమూ వేస్తుంది”

“భయం దేనికి? ఎందుకు?”

“నిన్న సంఘటనా స్థలం అక్కడే కదా!! అందుకే వెళ్ళాలి అంటే భయం. అక్కడింకా ఎమో జరుగుతుందని భయం.”

“సంఘటనా స్థలం ఏంటసలూ? ఆర్ యు ఒ.కె? Relax!! నిన్న ఏం జరిగింది?”

“నిన్న మన వంటింట్లో ఫ్రిజ్ ఉంటుందే, ఆ కిటికీ దగ్గర ఒక పిల్లీ, ఒక ఎలుకా పోట్లాడుకున్నాయి. ఎలుక చాలా ప్రయత్నించింది, కానీ తప్పించుకోలేకపోయింది. పిల్లి దాన్ని పట్టుకు తింటుంటే విలవిలాడింది. ఆఖరున చచ్చిపోయింది. అప్పుడంతా రక్తం బయటకి వచ్చింది. భయంకరంగా ఉండింది.. డాడ్!”

“అంత జరుగుతున్నా నువ్వెందుకు చూశావు? చూస్తే చూశావు, ఇప్పుడింకా ఎందుకు ఆలోచిస్తున్నావు? అది నిన్న జరిగింది, నిన్నే అయ్యిపోయింది. పైగా పిల్లి ఎలుక చంపటం అన్నది ప్రకృతి విధి విధానం. It’s all but natural!!”

“ఊ.. ఎలుక కన్నా పిల్లి పైన ఉంటుంది ఫుడ్ చేన్ లో!! మరి బాంబ్ బ్లాస్టుల్లోనో? అక్కడ ఎవరి మీద ఎవరున్నారు? అదీ నాచురల్ కాదు కదా? మాటి మాటికీ ఎందుకు జరగటం? ఎన్ని సార్లు పునరావృతమవుతుందో కదా? నిన్న జరిగితే ఇవ్వాల మళ్ళీ జరగదు అనటానికి లేదు కదా! పిల్లికి మళ్ళీ ఆకలి వేసి.. మళ్ళీ ఒక ఎలుకను తింటుంటే?”

“నిన్న బాంబ్ బ్లాస్ట్ గురించిన వార్తలు చాలా సేపు చూశావు కదూ? అందుకే ఇన్ని భయాలు, అనుమానాలు. ఎవరు చేస్తున్నారో, ఎందుకు చేస్తున్నారో మనకి తెలీదు. మన జాగ్రత్తలో మనం ఉండాలి. మన చుట్టుపక్కల కాస్త గమనించుకుంటూ ఉండడం తప్ప, ఈ పరిస్థితుల్లో మనమేమి చేయలేము. మన ధైర్యాన్ని పరీక్షించడానికే ఈ పనులన్నీ. అందుకని భయపడ కూడదు!”

“ఎందుకు భయం ఉండదు? అమ్మా, నువ్వూ ఇంటికి వస్తారో రారో అని భయం నాకు. ఇప్పుడు ఫ్రెండ్ తో పార్క్ కి వెళ్తే నేను తిరిగి వస్తానో లేదో అని భయం మీకు. క్రికెట్ మాచ్ కెళ్ళినా, నా ఫేవరట్ బాగా ఆడుతున్నా, అక్కడేదో జరిగిపోతుందని భయం. సినిమా చూస్తున్నంత సేపూ, బయట ఏమైపోతుందో అని భయం. నాకు ఇల్లంటేనే భయం వేస్తుంది. నా సిటీ అంటేనే భయం వేస్తుంది. నాకింకా దాహం వేస్తుంది.. మంచి నీళ్ళు కావాలి!!”

“నే ఇంటికొచ్చాక మాట్లాడుకుందాం. ప్రస్తుతానికి, కిందున్న సూపర్ మార్కెట్ కి ఫోన్ చేసి, బాటిల్ తెచ్చి ఇవ్వమను.”

“స్టాక్ లేదట, గంట ఆగమన్నాడు”

“ఓహ్.. పక్కింటి వాళ్ళని అడుగు నీళ్ళు, అప్పుడు నువ్వు కిచన్ లో కి వెళ్ళక్కరలేదు.”

“తెలపు తెరిస్తే, పిల్లి వచ్చేస్తుందని భయం. నాకిప్పుడు పిల్లిని చూస్తే హడల్!! ఇక పక్కింటి ఆంటీ, అన్నీ ప్రశ్నలే వేస్తుంది. మీ ఇంట్లో నీళ్ళెందుకు లేవు? అవీ, ఇవీ అన్నీ అడుగుతుంది”

“చెప్పు, నాకు భయం అని..”

“అలా ఎలా చెప్తా? అందరూ నన్ను “డేరింగ్ ఆండ్ డాషింగ్ గాళ్” అంటారు. ఇప్పుడు నే వెళ్ళి ఇలా అని చెప్తే, అందరూ నన్ను గేళి చేస్తారు. నేను చెప్పను. నేను అడగను. కానీ నాకు నీళ్ళు కావాలి.”

“హమ్మ్.. ధైర్యం అంటే ఏమిటో చెప్పు..”

“భయం లేకపోవటం…”

“కాదు, భయాన్ని జయించటం. అది కాకపోతే, భయాన్ని గెలవన్నివ్వకపోతే, అదీ ధైర్యం అంటే!! Absence of fear is not courage. నిన్ను దొలిచేస్తున్న భయాన్ని నీ దగ్గరే అట్టిపెట్టుకుని అది ఇతరులను భయపెట్టకుండా చూసుకోవటం ధైర్యం అంటే!! నిజమే, మన చుట్టూ ఇలాంటి దుస్సంఘటనలు జరగటం, మళ్ళీ మళ్ళీ జరగటం, మన ధైర్యాన్ని పరీక్షిస్తున్నాయి. మన శత్రువులు మన వెనుక దాడి చేస్తున్నారు, మనకి తెలీకుండా!! అయినా వారిని మనం ధైర్యంగానే ఎదుర్కోవాలి. భయం వేస్తున్నా, అడుగు ముందుకు వేయాలి. ఎందుకంటే ఇది మన ఇల్లు, మనం ఇక్కడ నుండి ఎక్కడికి పారిపోలేము. అలా పారిపోయినా, అంతా ఇదే సమస్య!! అందుకే “ఇంటినే భయకంపిత ప్రదేశం” గా మార్చాలనుకున్నవారిని మనం గెలవనివ్వకూడదు.”

“అంటే.. నేనిప్పుడు వెళ్ళి నీళ్ళు తెచ్చుకోకపోతే, భయం గెలిచినట్టేనా?”

“కాదా మరి? నేను లైన్ లోనే ఉంటా, నువ్వు మంచి నీళ్ళు తెచ్చుకో!!”

“వద్దు డాడ్!! నేనే తెచ్చుకుంటాను. అవును, ఇది నా ఇల్లే కదా? పూర్తిగా చీకటి ఉన్నా నడవగలిగేంత పరిచయం నాకు. అలాంటిది దీనికే భయపడితే ఎలా? నువ్వు ఫోన్ పెట్టేయ్.. నేనే తెచ్చేసుకుంటాను. Thanks for the help, dad!!”

“వెల్కం, మై గాళ్”

“త్వరగా వచ్చేస్తావు కదూ.. అఫీసు నుండి”

“ఊ.. ఒకే ఒక్క మీటింగ్, అవ్వగానే నా చిట్టి తల్లి ముందుంటా.. సరేనా!! బై!!”

“బై”

వీలైతే నాలుగు scrapలూ, కుదిరితే… ;-)


(ఆర్కుట్ లో ఇరువురి సంభాషణను చదవాలంటే, ఎంత ఇబ్బందో ఈ తరం వారికి వేరుగా చెప్పనవసరం లేదు. “ఇబ్బంది” ఇతరుల విషయాలు చదువుతున్నందుకు కాదు, అక్కడో మాట, ఇక్కడో మాటని కలిపి చదువుకోవాలి కదా.. అందుకు!! 😉  అందుకే నా స్నేహితుడితో జరిగిన ఆర్కుట్ స్క్రాప్స్ అన్నీ ఒక చోట, ఇలా)

తను: ఏంటీ? ఎక్కడికి మాయమైపోయావు? కనబడడం లేదసలా? స్నేహాన్నే స్నేహించే అరుదైన స్నేహానికి, ఈ రోజే కాక ప్రతీ రోజు పండగ కావలని కోరుకుంటూ.. నీ స్నేహం 🙂

నేను: Hey dude.. how r u?? Oops.. నువ్వే తెలుగులో మాట్లాడుతుంటే నేను ఇంగ్లీష్ లో, బాగోదు!! అయినా ఇంత తెలుగెప్పుడు వచ్చేసింది నీకు? నేను బా ఉన్నా, నీ సంగతులేంటి? ఆలిండియా సూపర్ స్టార్ వి, అడగాల్సిన ప్రశ్నకాదులే!! రోజుకో కొత్త అవతారం.. కొత్త హంగులు, రూపురేఖలూ, బోలెడన్ని భాషలూ, ప్రపంచంలో అందరూ నీ చుట్టాలే!!  నీ గురించి తెలియని టీనేజర్ ఉన్నారా.. ఈ దేశంలో?? యు రాక్ .. దా!! అందులో సందేహం లేదు. నీకూ friendship day wishes.

తను: మరీ అంతొద్దు!! ఏదో వాళ్ళు ముచ్చటపడి తాయారుచేస్తున్నారు.. నేను బుద్ధిగా చేయించుకుంటున్నాను. ఇంతకీ నువ్వేమయ్యిపోయావసలు? పేరుకు తగట్టే.. ఇట్టా వస్తావ్.. అట్టా మాయమవుతావ్!! 😦

నేను: హిహి.. సార్ధకనామం అంటావా? సరే!! 🙂  ఈ మధ్య కాలంలో బిజీ!! కూడలి, జల్లెడలో విహరిస్తూ, ఆరు టపాలు చదివి, మూడు వ్యాఖ్యలు చేసి, కొన్ని స్నేహాలు, అప్పుడప్పుడూ యుద్ధాలు, మరీ బుద్ధి పుడితే ఓ టపా!! నువ్వే కదా పరిచయం చేశావు, నేరమైతే అది నీదే మరి?! 😉

తను: ఓహ్!! అయితే రాస్తున్నావన్న మాట. అంతలా చదువుతున్నప్పుడే అనుకున్నా, ఏదో ఒక రోజు రాయాల్సిందే అని. భాషమీద ఉన్న మమకారం అలాంటిది. 

నేను: కాదా మరి? తెలుగుకి అత్యంత దగ్గరగా ఉండి కూడా ఎంత దూరమైపోయాను. దేశం వదిలి వెళ్ళవలసి వచ్చిన వారి సంగతి వేరు, నాది కేవలం నిర్లక్ష్యం! 😦 ఏమైనా అంటే బద్ధకానికి బిజీ అనే ముసుగు రెడీ!!  నన్నడిగితే చదవటం చాలా ముఖ్యం. రాయడం కన్నా చదవటాన్ని త్వరగా అలవాటుగా మార్చుకోవచ్చు. చదువుతూ ఉంటే మనకున్న సంపద పెరుగుతూనే ఉంటుంది. ఇక “I will not let you go until you set me in words, on paper” అని నాలో ఉన్న “ఎవరో” పీకమీద కత్తిపెట్టి సున్నితంగా చెప్తే తప్ప రాయను నేను!! 🙂

తను:  ఇంతకీ నువ్వేమి రాస్తున్నావు? మధ్యన వచ్చి చెడగొట్టానా? ఫ్రెండ్ షిప్ డే కదా, ఎవరి గురించి రాస్తున్నావ్??

నేను: అరె.. నిజమే!! ఎవరి గురించో ఎందుకు? నీ గురించే!! నా స్నేహాలన్నింటిలోనూ నీతో ప్రత్యేకమైన అనుబంధం. నీవళ్ళే కదూ.. పోగట్టుకున్న నేస్తాలందరినీ మళ్ళీ పోగు చేసుకున్నాను.  ప్రపంచమంతా మాదే అయినా పక్క బిల్డింగ్లోనే ఉన్న నేస్తం గురించి తెలీదు. అలాంటిది అందరిని మళ్ళీ కలిపినవాడివి నువ్వు. అదీ కాక పాత స్నేహాలను వెతుకుంటూ నీ చూట్టూ తిరుగుతుంటే ఎన్ని కొత్త స్నేహాలు అల్లుకుపోలేదనీ!! అసలు ఏ టెక్నికల్ విషయం అడిగినా ఊదరగొట్టెస్తుంటే జనాలంతా నోరు వెళ్ళబెట్టేవారు. నీ వళ్ళే ఇది అంతా సాధ్యమయ్యిందీ అంటే నమ్మేవారు కాదు.
నా పాత స్నేహాలను కొత్తగా పరిచయం చేశావు. తెలుగే కొత్తగా అనిపిస్తున్న వేళ, నన్నీ గూటికి చేర్చావు. ఏ విధంగా చూసినా, నిన్ను టపా ఎక్కించేయాల్సిందే ఇక అబ్బాయ్!! 🙂

(ఓ.. ఐదు నిమిషాల వరకూ, అటు నుండి జవాబు రాకపోయేసరికి)

నేను: ఉన్నావా?? 

తను: 🙂 నువ్వు పొగడ్తలతో కూడా ఊదరగొట్టేస్తావ్..!! మొదలెడితే ఆపవు. అయినా ఇవ్వన్నీ కాదు నువ్వు రాయల్సింది. నా కష్టాలు, వ్యధలు, ఆలోచనలు, ఇవ్వన్నీ నీ ద్వారా అందరికీ చెప్తే బాగుంటుంది.

నేను: మృ…దు.. లాం.. త్రం!! నీకు కష్టాలేంటీ?? బాధలేంటి? :-O చెప్పిన పని చెప్పినట్టు చేస్తున్నావు గా, ఇంక నిన్నెవరేమి అంటారు?

తను: మృ…దు.. లాం..త్రం!! అంటే?? నాకు అర్ధం కాలేదు.

నేను: ఒక సాఫ్ట్ వేర్ వి, నీకేంటి బాధలని?? తెలుగులో మృదులాంత్రం అంటారని విన్నాను. తెలుగు నేర్చుకుంటున్నాఅని నీకు తెలియద్దూ!!  🙂

తను: నువ్వూ అదే మాట??! కనీసం నువ్వైనా అర్ధం చేసుకుంటావ్ అని చెప్పబోయాను. నువ్వూ మనిషిలానే ఆలోచిస్తుంటే ఇంక ఏం చేప్తాను. వదిలేయ్ ఆ విషయాన్ని..

నేను: హలో.. మనిషిలా ఆలోచించడం ఏంటి?? మనిషినే కదా, నేను!! అలా కాక ఇంకెలా ఆలోచిస్తాను, చెప్పు?? అసలు ఏంటి నీ సమస్య, నాతోనా?

తను: కాదు. నాకెందుకో నచ్చడం లేదు, మీ మనుషులు నన్ను ఉపయోగించుకునే తీరు.ఎందుకు నామీద కేసులు వేస్తున్నారు? కమ్యూనిటీ అంటే అభిరుచులు కలిసిన వారు ఒక దగ్గర చేరడానికి. “ఐ హేట్” కమ్యూనిటీల అవసరం ఏంటి? ఎందుకంత సంకుచితత్వం ఈ శతాబ్దంలో కూడా?  నాదాకా వచ్చారంటే, వారికి జీవితంలో సౌకర్యాలు, చదువూ ఉన్నట్టేగా?? వారు కూడా ఇలా ఆలోచిస్తే ఎలా?  కొత్త పరిచయాలతో ఎందాకా ఉండాలో మీకు తెలీదా? ప్రాణం మీదకు తెచ్చుకుని, నన్ను ఆడిపోసుకోవటం దేనికి? ఇవ్వన్నీ ఆలోచిస్తుంటే, నాకు పిచ్చేక్కుతుంది.

నేను: ఇవ్వన్నీ నువ్వెందుకు ఆలోచించాలి? అసలు ఆలోచించగల మనుషులే భావావేశంలో కొట్టుకుపోతుంటే, మధ్య నీకెందుకూ అంట? నన్నడిగితే నువ్వు ఎక్కువుగా ఆలోచిస్తున్నావు. ఇప్పుడూ సెల్ ఫోన్లు ఉన్నాయి. అవి లేకపోతే మాకు క్షణం గడవదు. ఈ మధ్య కాలంలో జరిగిన బాంబ్ బ్లాస్టుల్లో దీన్నే ఉపయోగిస్తున్నారు. అంటే మేము కనిపెట్టిన వస్తువో, ఆచారమో మాకు మేలు కలిగించాలి అనే ప్రాధమిక ఉద్ధేశ్యంతో ఆవిష్కరించబడినా, అటు తర్వాత దాన్ని ఎలా ఉపయోగిస్తామన్నది, మా స్వవిషయం. మీరు మీ పని చేస్తున్నారా, లేదా అందాకే మీ ఆలోచనలు పరిమితం కావాలి.

తను: మాట పడితే తెలుస్తుంది, ఎంత గాయపరుస్తుందో!! 😦

నేను: నిజమే.. మా మాటల్లో అంత బలం ఉంది. మాట ద్వారానే మా నాగరికత, సంస్కారం తెలుస్తుంది. మాట కత్తిలాంటిది, గాయమైతే చికిత్స చేయడానికి పనికొస్తుంది, దానంతట అది గాయమూ చేయగలుగుతుంది. ఎంత చెప్పుకున్నా, మాటకందని భావాలు ఎన్నో, అలాంటప్పుడు ఒక స్పర్శో, ఒక ఆలింగనో, ఒక నవ్వో, ఒక కన్నీరో ఎదో ఒకటి ఆదుకోవాల్సిందే!! క్షణికమే అయినా ఆగ్రహావేశాలలో, భావోద్రేకాలలో కొట్టుకుపోతున్నాము. మనిషిగా మనిషిని అర్ధం చేసుకోవటంలో విఫలమవుతున్న ఈ తరుణంలో నువ్వొచ్చి, “నన్ను అర్ధం చేసుకోరూ..” అనటం టూ మచ్!!  ఒకటి మాత్రం గుర్తుంచుకో ఆకాశానికెత్తి “రారాజువి నువ్వే” అన్నా, అధ:పాతాళానికి తోసి “ఛీ.. తూ” అన్నా అది మా (మాట)కున్న సత్తా!!

తను: హమ్మ్…..

నేను: లెక్చర్ ఇచ్చానా?? తల వాచిపోయుంటుంది. అప్పుడప్పుడూ లైట్ తీసుకోవాలి, తప్పదు మరి. అలా అని నే చెప్పిన విషయం లైట్ తీసుకోక!! 😦 ఇక మరి నేను నీ గురించి రాస్తున్నా అంటే రాస్తున్నానంతే!!

తను: సరేలే, నువ్వు చెప్పాక తప్పుతుందా!! ఇక ఇప్పుడేమి రాస్తావులే.. వెళ్ళి పడుకో!! టైం చూసుకున్నావా ఎంతయ్యిందో??

నేను: అయ్యో నిజమే!! నువ్వు పడుకుంటే జనాలు “బాడ్, బాడ్ ఆర్కుట్” అంటారు. నేను నిద్రపోకపోతే బాడ్ గర్ల్ అంటారు!! ఈ మనుషులే ఇంతే, అర్ధంచేసుకోరూ, అని నేను అనలేను. మనిషిని కదా!! 😉 సరే మరి, ఉంటానిక.. టేక్ కేర్!! నీతో ఇలా మాట్లాడటం భలే ఆనందంగా ఉంది.

తను: ఊ.. నీ వల్ల నేనూ హాపీయే ఇప్పుడు.. గుడ్ నైట్!!

**********************************************************************************
ఆర్కుట్ మృదులాంత్రాన్ని “chocobar” లాంటి అబ్బాయిగా మార్చేసి, “మనస్స”ను ఆప్లికేషన్ ఇంస్టాల్ చేసేసి ఈ టపా రాసేయాలన్న నా ఊహ, ఒక కొలిక్కి రాకుండా “చాకోబార్” కాస్తా కరిగిపోతున్న తరుణంలో, నేనున్నా అంటూ హీరోలా ఎంట్రీ ఇచ్చి, నాకు జ్ఞానబోధ చేసి నన్ను కృతార్ధం (?) చేసిన, ఒక స్నేహానికి chocobar ఇవ్వలేను గనుక, నా ప్రత్యేక కృతజ్ఞతలు!! 🙂