హృదయం అద్దెకు ఇవ్వబడును.


ఓహ్… కమాన్! మరీ అలా చూడకు. నేను మాత్రం కావాలని పెట్టుకొని కూర్చున్నానా ఆ బోర్డు? అసలు, నువ్వు నాదానివి కాలేవని తెల్సిననాడే, అంత్యక్రియలు శాస్త్రోక్తంగా జరిపి, మైలూ, గీలూ పాటించుంటే, బహుశా, ఈ పాటికి బతకనేర్చేవాడిని. కాని ఎక్కడ? ప్రియురాలు కాకున్నా, నన్ను పూర్తిగా వీడి నువ్వు వెళ్ళకూడదనే సదాశయంతో, స్నేహం పేరిట, నిన్ను నా హృదయంలోనే ఉండనిచ్చాను. సొంతం చేసుకునే ఉద్దేశ్యం నీకు లేదు కాబట్టి, అది తెల్సీ నేను స్వతంత్రించలేను కాబట్టి, నా హృదయంలో నీ నివాసం నీకూ, నాకూ, ప్రపంచానికీ ఆమోదయోగ్యంగా ఉంటుందనే అనుకున్నాను. అలాగే జరిగింది కూడా, స్నేహాలకు అతీతమైనదేదో నీ ముందరి కాళ్ళకి బంధం వేసేవరకూ. నువ్వు వెళ్ళిపోయావని గ్రహించడానికి కూడా చాలా సమయం పట్టేంత రహస్యంగా నువ్వెళ్ళిపోయావు.

గుండె తలుపులకు తాళం వేసాను; నువ్వు వెళ్ళినా, నీ తాలూకు సామాగ్రిని చూస్తూ, నిన్ను తల్చుకుంటూ పిచ్చివాణ్ణి అయ్యిపోయే ఉద్దేశ్యం నాకు లేదననుకొని. నీ జ్ఞాపకాలు నన్ను రంపపుకోతకు గురిచేసే క్షణాల్లో, మాదకద్రవ్యాలకు అలవాటుపడ్డ వాడికి మత్తుపదార్థం అందక పోతే పిచ్చెక్కిపోయేటంతటి బలహీనమైన క్షణాల్లో, నన్ను నేను బతికించుకోడానికి మృత్యువు తలుపుల్ని కొట్టినట్టు, నీ తలపుల్ని ఆశ్రయిస్తానేమోనని గది తాళంచెవులు విసిరిపారేశాను. నీతో నా ఏకపక్ష ప్రేమాయణానికి ఏకైక ప్రేక్షకుడిగా మిగిలిపోడానికి రిహార్సల్స్ వేస్తున్న కాలంలో, వేసిన తాళం వేసినట్టుండగానే, ఎవరో నా హృదిలోకి చేరారు, చడీ చప్పుడు లేకుండా. వెధవది! తన్ని తరిమేయాలని ఎంత బలంగా అనిపించినా అలా చేయలేకపోయాను. చోద్యం చూస్తూ ఉండిపోయాను. ఈ కొత్త మనిషి, తన స్థావరాన్ని పదిలం చేసుకుంటూ పోయింది. ఒక రకంగా తనపై ఇష్టమే నాకు. కాని ఆమె చేసే ప్రతి చర్య, పలికే ప్రతి పలుకూ, నవ్వే ప్రతి నవ్వూ – అన్నీ నిన్నే తలపింపజేస్తూ ఉంటే, నాకు తెలీకుండానే ఆమెను నిన్ను అనుకున్నాను. ఇది గ్రహించటానికి ఆమెకు ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు.

వేసిన తాళం వేసినట్టే ఉంది. ఆమె లేదు.

“ఇచ్చట హృదయం అద్దెకు ఇవ్వబడును.” అన్నదాన్ని, “నీకు మాత్రమే” అని సవరించాను.

నవ్వుతూనో, నవ్వుతున్నట్టు నటిస్తూనో జీవితం గడిచిపోతుందనుకుంటున్న వేళ, విచిత్రంగా నువ్వే తిరిగి వచ్చావు. మహాదానందంగా, తాళం పగలగొట్టి, మేళతాళాలు లేకపోయినా, నిన్ను సాదరంగా ఆహ్వానించదలిచాను. నీవు వదిలివెళ్ళినప్పటి హృదయాన్నే నీకు అప్పజెప్పాలన్న తాపత్రయంలో ఆమె జ్ఞాపకాలన్నీ దాచిపెట్టాను. నీవు నన్ను ఇంకా చేరకముందే, మధురోహల్లో ఓలలాడుతూ నీ నడక పలికించే సంగీతం కోసం ఊపిరిబిగబెట్టుకొని చూశాను. కానీ, నువ్వు నన్ను సమీపిస్తుండగానే ఏదో అపశృతి. విస్మరించడానికి ప్రయత్నించాను. కాని నీ ప్రతి అడుగులో మెట్టెలసవ్వడి సుస్పష్టం అయ్యింది. నీ ఉనికికి కొత్త ఊపిరి పోసిందే నాకు ఉరిగా మారింది. నువ్వు గడపలో అడుగుపెడుతున్న వేళ, భళ్ళున తలుపేసింది నేనే!

జరిగిన అవమానం వల్ల ఉక్రోషంగా వెనక్కి వెళ్ళిపోతున్న నీకు, ఈ బోర్డు కనిపించింది. అదే క్షణంలో తలుపు తెరిచిన నన్ను చూసి, “You.. womanizer!” అని ఛీత్కరించుకున్నావు. వెళ్ళిపోయావు మళ్ళీ! క్షణకాలమైనా నేనెటువంటి వాడినో ఆలోచించకుండా మాట అనేసి, వెళ్ళిపోయావు. హమ్మ్..

అయినా, ఇవ్వన్నీ నీకెందుకు? అవును, ఇక్కడ “హృదయం అద్దెకు ఇవ్వబడును.” ఆసక్తి ఉన్నవారికి చెప్పు!

Advertisements

what the…


What I usually try in this blog with fictional pieces is: I pick a subtle point that catches my attention and try to blow it up in my imagination to put the same point across.

As an example, it’s only few months back that I wrote a fictional letter under the title Nyayam! One or two years ago, there was this love-turned-murder episode  in AP,  in which a gal’s parents were killed and the gal herself was severely injured. Not that such episodes come as total surprise. Somehow, it has become a normality with the frequency on rise. This particular episode kind of disturbed me. My worry was not that she lost her parents or was injured. My fear was how she would cope up with life, with a nightmare like reality haunting her all through. In fact, my worst fear was she wouldn’t be let to forget what had happened with her. That in mind, I attempted a tiny fictional piece on how she pleads the society to leave her alone.

Today, I came to know that the gal’s convict was handed with a life sentence, which resulted in bringing the gal’s family into news and discussions. Agitated for being in news for all wrong reasons, the gal’s younger sister committed suicide.. successfully!

Call me an emotional fool.. but this news has brought tears to my eyes. This is depressing for me. I’m not sorry for the family, anymore. I’m sorry for myself.. because of the society I live in.

I’m sorry for myself, because I’ve seen my worst fears in action.

PS: To anybody with a question as to why I should think so hard about it, why should I be spoiling my time and in turn, your time by writing this:  buzz off! I damn your presence here.

ఒట్టు


“ఓహ్.. నా చిట్టితల్లి అప్పుడే నిద్రలేచేసిందా? గుడ్ మార్నింగ్ బేబీ!” అంటూ పడుకొనున్న పాప నుదుటున ముద్దు పెట్టాడు. స్వచ్ఛంగా నవ్విన చిన్నారి, తండ్రి మెడ చుట్టూ చేతులు వేయబోయింది, అలవాటు ప్రకారంగా. కుడి చేతి నరంలోకి చొచ్చుకొనున్న సెలైన్ తాలూకా సూది కదిలి నొప్పి పుట్టేసరికి నీరసంగా మూలిగింది. బాండేజ్ బరువుకి వంగిపోతున్న ఆ చిన్న చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకొన్నాడు.

“నాకు జ్వరం వద్దు. ఇంటికెళ్ళిపోదాం!”

“జ్వరం తగ్గిపోగానే వెళ్ళిపోదాం.. కొన్ని రోజులే!”

“నో.. ఇప్పుడే. వెళ్ళిపోదాం.”

“సరే.. డాక్టర్ అంకుల్ రాగానే, అడిగి వెళ్ళిపోదాం. సరేనా?”

“నిన్న కూడా ఇలానే అన్నావ్. కాని ఇక్కడే ఉన్నాం.”

“లేదు. ఇవ్వాళ తప్పనిసరిగా వెళ్ళిపోదాం.”

“ఒట్టు?” – ఖాళీగా ఉన్న రెండో చేతిని చాచింది ముందుకు.

“ఒట్టు.”

“లవ్యూ..” అంటూ అతణ్ణి గట్టిగా హత్తుకుంది.

ఆ క్షణాల్లో కూతురి కళ్ళలోకి చూసే సాహసం చేయలేక, పక్క చూపులతో హాస్పిటల్ గదిని కలయజూశాడు. మ్యూట్ పెట్టిన టివిలో,  దేవుడి గదిలో నుంచొని ఆందోళన పడుతున్న జయప్రద భరణిలో నుండి కుంకుమ తీసుకుంటుంది.

“నరుడి బతుకు నటన – ఈశ్వరుడి తలపు ఘటన – ఈ రెంటి నట్టనడుమ నీకెందుకింత తపన?” అన్న చరణం చుట్టంచూపుగా పలకరించటానికి రాగానే, ఉబికి వస్తున్న కన్నీళ్ళు పాపపై పడకుండా ఉండేందుకు గది సీలింగ్‍కేసి కళ్ళుమిటకరించి చూస్తూ ఉండిపోయాడు.