లేని కథ


రాముడు కాదనుకున్న సీతను చితి ఆహ్వానిస్తుంది, కోన ఆశ్రయమిస్తుంది, భూమి తనలో దాచుకుంటుంది.

వాల్మీకే వద్దనుకున్న సీతను. లేని కథకు నాయికను.

Advertisements

దాహం.


కంటి అంచుకీ రెప్పకీ మధ్య ఏర్పడిన సూదిమందమంత సందులో తళుక్కుమన్న వెలుతురు, మసగ్గా, అస్పష్టంగా సూదిమొనలాంటి నా ముక్కు కొస, చెక్కినట్టున్ననీ  చెక్కిలి: నిద్ర మత్తు వదలని కంటిరెప్పలు, నాటకం మొదలవ్వడానికి ముందు తెర లేచినట్టుగా మందగమనంతో పై పైకి లేస్తూ వరసుగా సాక్షాత్కరింపజేసిన దృశ్యాలు.

మెళుకువ వచ్చి రెప్పలు పూర్తిగా తెర్చుకున్నాక కనపడినవి: నిద్రలో తెరచుకున్న నీ పెదాలకు మల్లే మన ఇరు దేహాలు; ఓ చోట కలిసి, మరో చోట విడిపోయి.

ప్రేమించుకున్నాం. పెళ్ళయ్యింది. నిన్న రాత్రి ఒకటయ్యాం.

అయ్యామా? అయితే, ఇంకా ’నేను’ ఎలా ఉన్నాను? ఎందుకున్నాను? చీకటింట తపస్సు ఫలించి ప్రాప్తించే స్వర్గం మిణుగురు మెరుపంత క్షణికమా? దీనికోసమా ఇంత వెంపర్లాట? నిన్ను ప్రేమించినంతగా నిన్ను సొంతం చేసుకోలేనా? సొంతమవ్వలేనా?

నాకీ క్షణాల సుఖాలు, అర్థ భాగాలూ వద్దు. నువ్వు కావాలి. మొత్తంగా. నేను నీదాన్ని అవ్వాలి. పూర్తిగా.

చాచున్న నీ చేతులపై నా చేతులు చాస్తూ, నీ చీలిమండలను తాకేలా నా పాదాలను సాగదీస్తూ, శ్వాసనిశ్వాసల కారణంగా ఏర్పడ్డ నీ ఉదర చలత్పలకం పై నా కడుపును ఆనుస్తూ, నీ గెడ్డానికి నా నుదురు తగులుతూ, నా కురులు చేసే అల్లర్లు నీ చెంపలను మీటుతున్నప్పుడు, స్పందనగా నువ్వు వాటిని ముద్దాడుతున్నప్పుడు..ఆ క్షణాన, మంచుపలకగా ఘనీభవిస్తున్న నీటి సమూహం మీద బరువుగా అడుగు మోపగానే ఉపరితలం భళ్ళున పగిలి నీటిలోకి జారిపోయినట్టు, నేను నీలోకి జారిపోతే! లోపలికి ప్రవేశించగానే బయటకొచ్చే మార్గాలు వాటంతటవి మూసుకుపోతే! నీ తనువే నా కొత్త నివాసమైతే!

“అయ్యో..” లేపేసానా? పడుకో. పడుకో.

అలా నీ లోపలికి వెళ్ళిపోగలిగితే ఎంత బాగుంటుంది?! నీ వేదన్ని స్పాంజిలా పీల్చేసుకొని, నీ ఆనందంతో బుడగలా తేలిపోతూ, నీ కోరికనై, నీ ఆకలినై, నీ చీకట్లలో చీకటినై, నీ యదసడినై, నీ ఊపిరినై, నిన్ను సంపూర్ణుడిని చేయగలిగితే ఎంత బాగుణ్ణు కదూ! నీ నుండి వేరుగా ఉనికే లేకపోతే బాగుణ్ణు. ఒక మాట చెప్పనా? నీ లోపల అసలు అల్లరి చేయను. కొంచెం కూడా. ఎప్పుడో బాగా సంతోషమేసినప్పుడు నీ గుండెను డ్రమ్స్ అనుకుంటాను. మస్తిష్కమేరు ద్రవంలోకి ఎత్తు నుండి దూకి జలకాలాడుకుంటాను. నీలో ఒక కణం నుండి ఇంకో కణానికి కుప్పిగంతులు వేస్తాను. పక్క ఎముక మీద జారుడుబండ మీద జారినట్టు ఆడుకుంటాను. ఇలాంటివేవో తప్పించి అసలు అల్లరి చేయను. నిజం.

లేచావా? “గుడ్ మార్నింగ్!”

“నేనా? ఏం లేదు. ఊరికే.” దొంగ! ఇందాకనగా లేచి చాటుగా గమనిస్తున్నావా? వేషాలకేం తక్కువ లేదు.

చెప్పనా? నాకేమనిపిస్తుందో చెప్పనా? ’కామపిశాచి బాబోయ్’ అని పారిపోవూ? అయినా నాకింత దాహమేమిటి? పరిచయం లేని ఈ మెరమెరపాటేంటి? సంద్రంతో సంగమించాక, ’ఇది నా నీరు. ఇది నీ నీరు.’ అని అనే అవకాశం నదికి ఉండదు. కాని నాదింకా నా శరీరమే. నీది నీదే!

“ఐ లవ్ యు టూ.. బేబీ!” చెప్పలేనంత. చూపలేనంత. పంచుకోలేనంత. నా దాహమంత.

ఇది కల కాదు! (ఏమో..)


నా ఊపిరికి మరో ఊపిరి జతకూడి, బరువెక్కి బుసులుకొడుతోంది. నిద్రాణమై ఉన్న తాపాగ్నికి కొత్త ఊపిరి పోస్తోంది. నీడను నీడ ముద్దాడుతున్నట్టు, అంత దగ్గరైనా ఆ జత పెదవులు నోటికి అందవేం? ఆ ఊపిరిని అనుసరిస్తూ, ఆ పెదవుల కోసం అర్రులు చాస్తూ పై పైకి లేస్తూ..

ఎత్తైన శిఖరం నుండి కాలు జారి నదిలోకి మునకేసినట్టుగా మెళకువలో పడ్డాను. చీకట్లో చేతులతో తడిమితే, సుబ్బరంగా నిద్ర పోతున్న మా ఆయన! అతడి పని కాదు.

కల? ఛీ! ఏంటి ఇలాంటి పాడు కల వచ్చింది? ఏం ఆలోచిస్తున్నానసలు? కల అర్థమేమిటి? గూగుల్ చేద్దామని, లేచి కూర్చొని మంచం మీద వెతగ్గా చేతికి చిక్కింది మొబైల్‍. ఆన్ చేసాను. ఆ వెలుతురులో ఒక అస్పష్టాకారం.

అంటే ఇది కల కాదు?! గుండె ఝల్లుమంది! వెన్నులో వణుకు పుట్టింది. నా మంచం మీద నాకు తెలీకుండా మరో మనిషి!

“హే.. హే..” అని మెల్లిగా అనబోయాను, భయంగా. నోట మాట పిగల్లేదు. దుడుకుగా మా ఆయన వైపుకి దూకి, ఆయన్ని తట్టి లేపాను.  లేవటం లేదు. ఆందోళనలో గట్టిగట్టిగా కొడుతున్నాను. అయినా లేవడేం?

మొబైల్ లైట్ పోయింది. చీకటి. అంతా నా భ్రమేమో అనిపించింది. దాన్నే బలంగా నమ్మి పడుకోబోయాను. ముసుగుతన్నబోతుంటే నా కాళ్ళు ఆ ఆకారానికి తగిలాయి. చటుక్కున “సారీ!” అంటూ గుండెల మీద చేయి ఆన్చుకొని సంప్రదాయబద్ధంగా క్షమాపణలు చెప్పాను. సారీ? మై ఫుట్! కాలికేదో తగిలిదంటే నాది భ్రమ కాదన్న మాట.

“హే.. ఎవ..ర..ది?” – అక్షరం అక్షరం ఏరుకొని ఏరుకొని పలికాను.

తడుముకుంటూనే బెడ్ లాంప్ ఆన్ చేసాను. అస్పష్టాకారం స్పష్టమయ్యేకొద్దీ మరింత అస్పష్టంగా మారింది. మనిషని తెలుస్తోంది. కాని ముక్కూ, మొహం కనిపించటం లేదు. గుండెకు, వెన్నుకు జతగా, కడుపులో కూడా భయం మొదలయ్యింది.

ఒక ఉదుటున మా ఆయన పక్కగా జేరాను. ఎంత కుదిపినా, నిద్రలేవడేం? లాభం లేదు. నేనే ఏదోటి చేయాలి. నాకు అర్జెంటుగా కావాల్సింది ధైర్యం. అంటే, భయం లేదన్నట్టు నటించటం.

“హే.. చీకట్లో నక్కటం కాదు. ధైర్యముంటే నా ముందుకురా!” – టేక్ ఓకే అయింది, మనసులో ఒక పది కట్లు చెప్పుకున్నాక.

నా వాక్యం ఇంకా పూర్తి కాక ముందే, చేతులు కట్టుకొని, బుద్ధిగా బెండ్ లాంప్ వెలుతురు పడుతున్న చోట తల తిప్పాడు. డు-నే! అనుమానం లేదు. నాకు తెల్సున్న మనిషో, కాదో తేల్చుకోడానికి మొహాన్ని నిశితంగా చూసాను. తల మీద జుట్టుంది. తల కింది మెడుంది. తలకి రెండు వైపులా చెవులున్నాయి. కాని, ముక్కూ, కళ్ళు, పెదాలు ఏవీ కనిపించటం లేదు? లేవా? లేకపోతే.. ఇందాకటి ముద్దు సంగతో? వీడి నిర్వాకమా? లేక కలా అదీ? మరి ఇదో? కలలో మెళకువ? ఏంటిది? అప్పటికే కడుపులో ఉండలా తిరుగుతున్న భయం, గొంతుకడ్డ పడి నోట
మాట రాక, కన్నీళ్ళొచ్చాయి. కన్నీరు తుడుచుకోడానికని అలవాటు ప్రకారంగా కళ్ళద్దాలు తీయబోయాను. కాని ఏవి? ఓహ్.. నిద్రపోయేటప్పుడు అద్దాలు తీసేస్తా కదా.. అద్దాలు పెట్టుకోవాలి అర్జెంటుగా. చీకట్లో వెతికాను, చేతులతో. ఏం తగల్లేదు.

నన్ను రేప్ చేసాక, మర్డర్ చేయడానికి సమయం చాలకపోతే, సాక్ష్యాధారాలు మిగలకూడదని వీడే నా అద్దాలు దాచేసుంటాడు.

“అద్దాలు దాచేస్తే నాకేం కనిపించదనుకుంటున్నావ్, కదూ? ఆవలించమన్న సిగ్నల్ వస్తుందని నీకు తెలియకముందే, నీ పేగుల స్కాన్ తీసివ్వగలను, తెల్సా?”

ముందుగా మొబైల్ ఆన్ చేసి, గూగుల్‍ను కేకేసి “నా కళ్ళద్దాలెక్కడ?” అని కొట్టాను. బెండ్ లాంప్‍కు మూడించుల దూరంలో కుడివైపు ఉందని సెలవిచ్చింది. వెంటనే మూడించులు కొలిచి, అక్కడున్నవి కళ్ళద్దాలే అని తీర్మానించుకొని, పెట్టుకున్నాను. ఇక అతగాడిని చూడ్డమే తరువాయి.

“నీ వాయిస్‍లో డెసిబెల్స్ పెరిగాయో, నీ ఆయుష్షులో డెసిమెల్స్ తగ్గుతాయ్! జాగ్రత్త! అసలే మా ఆయన లైట్ స్లీపర్.” అని వార్నింగ్ ఇచ్చాను. మళ్ళీ డైలాగు చెప్పాల్సిన టైంలో గుర్తురాకపోతే కష్టమని.

అతడు బిత్తరపోయి, చీకట్లో దిక్కులు చూస్తుంటే, తమాషాగా అనిపించి చిన్న వికటాట్టహాసం చేసాను.

“మీ నవ్వు చాలా అందంగా ఉంటుందని ఊహించుకున్నానండి. ఇలా ఉంటుందా?” అన్నాడు.

“హే.. మీ? అండి? తె..లు..గా? చెప్పావ్ కావేం?!” అని అంటుండగానే, టివి ఛానెల్స్ వాళ్ళు బ్రేకింగ్ న్యూస్ చదవడానికి సన్నాహకపూర్వంగా వాడే డప్పు తరహా హెచ్చరికలు వెలువడ్డాయి, లోపలనుండి.

“అంటే ఆసిడ్ బాటిల్? కత్తి? కొడవలి?” అంటూ ముంచుకొస్తున్న చావు ప్రోమోస్ ఊహించుకొని గజగజ వణికిపోయాను.

“ఏంటో? మీరు మాట్లాడుతున్నది తెలుగులా వినిపిస్తోంది.. కానీ అర్థం కావటంలా?” అంటూ నిట్టూర్చాడు.

“ఇంతకీ ఎవర్నువ్వు? – వందో సారి!…

“నా నవ్వు మీద, నా భాష మీద కామెంట్లు వేయడానికి నోరొస్తుందే? ఎవర్నువ్వు – వెయ్యీ రెండో..

“సరే, వదిలెయ్య్! నీ పేరేంటి?”

“మీరేం చెప్పలేదండి.”

“ఏంటి జోకావా? నీకర్థం కావటం లేదు. మనమిప్పుడే కలిసాం కదా, అందుకని పేరాట ఆడుకోవాలి. నీ-నా ఒంటి పేరు, ఇంటి పేరు, ముద్దు పేరు, చదువు పేరు, ఉద్యోగం పేరు, వ్యాపకాల పేరు, ఇంట్లో – పక్కింట్లో వాళ్ళ పేర్లు.. ఇలా ఒకరికొరకం చెప్పుకోవాలి. ఇది అయితే గాని, మనం ఇంకే ఆటలూ ఆడుకోలేం!”

“అదేనండి. కానీ మీరు నాకు  నా పేరేంటో చెప్పలేదండి.” అన్నాడు.

నిద్రలో ఉండటంతో సగం మూసుగుపోతున్న కళ్ళు కూడా విప్పారాయి, ఆ సమాధానం విన్నాక. నీ పేరు నేను చెప్పటం ఏంటి? నా మొహం అని తిట్టుకుంటూ, అతడికేసి చూసాను.

ఏముంది?

అయిపోయింది. అంతా అయిపోయింది. ఎప్పట్నుండో చెప్తున్నారు నాకు, ఇలాంటి రోజోటి వస్తుందని! పోరి పోరి చెప్పారు, “కళ్ళద్దాలు వేయించుకోవే! రెండు కళ్ళూ దొబ్బేస్తే, నీ లాప్‍టాప్‍కు దారాలు కట్టుకొని, మెళ్ళో వేలాడదీసుకొని, హార్మోనియం మీటలు వాయిస్తున్నట్టు నటిస్తూ, “కబోదిని బాబూ..” అంటూ అడుక్కోవాలి. ఈ లోపు నిన్నెవడో మాయచేసి, లాప్‍టాప్ దొబ్బేసి, పాత సామాన్లవాడికేసి, వేరుశనగ పప్పులు కొనుక్కుతినేస్తాడు. అఘోరించు.” అని.

గ్లామర్ కోసం ఫోజు కొడితే, ఇప్పుడు నాకు ఎవరి మొహంలోని రూపు రేఖలు తెలీకుండా, ఫీచర్-బ్లైండ్‍నెస్ వచ్చేసింది. ఇహ, రోజూ మా ఆయన మొహం చూసి మురిసిపోయి, ముద్దెట్టుకునే అవకాశమే లేదు. హయ్యో! ఎంత పని జరిగింది!

దుఃఖం పొంగుకొచ్చింది. ఒక్కసారి మా ఆయన మొహం చూడాలనిపించింది, కళ్ళా(ద్దాల)రా!. నా మనసు చదివినట్టుగా ఇటు తిరిగాడు.
హాశ్చర్యం. అతడి మొహంలో రూపురేఖలు స్పష్టంగా కనిపించాయి. కనిపించాయంటే కనిపించవూ మరి! పాతివ్రత్యం మహిమ అంటే ఇదే! ఎంతగా ప్రేమించానంటే నా కళ్ళు పీకేసినా, నా కళ్ళల్లో అతడే ఉంటాడు, అక్షరాలు చెరిపేసినా సుద్దతో రాసిన గుర్తులు బ్లాక్‍బోర్డ్ మీద ఉన్నట్టు.

అమాంతంగా ప్రేమ ఫ్లడ్ గేట్లు తెంచుకొని పొగింది. అతడి బుగ్గ మీద బుగ్గ ఆన్చి, “ఐ లవ్యూ!” అన్నాను మెల్లిగా, నిద్ర చెదరకుండా.

“ఐ లవ్యూ” – మరో గొంతు వినిపించేసరికి చిరాకేసింది. ఏకాంతంలో సూరేకాంతంలా, ఎవడీడు? అని విసుగ్గా చూసా, హయ్యో.. అతడి మొహంలో ఏం కనిపించటం లేదే!

గబగబా లాప్‍టాప్ అందుకని, అందులో వెతుక్కోవటం మొదలెట్టా, వ్యాధి లక్షణాలు, వైద్య వివరాలు వైగారాలు.

ఏదో నసిగాడు. నేను నా ధ్యాసలో ఉన్నాను. ఇది నాకు మాత్రమే ప్రత్యేకమైన జబ్బైతే అదో రికార్డు. అవునా? కాదా? అన్న రిజల్ట్ కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉన్నాను.

మళ్ళీ ఏదో నసిగాడు. “ఉండవయ్యా” అని విసుక్కుంటూనే, ఏంటని అడిగాను.

“ఐ లవ్యూ?”

నాకు ఒళ్ళుమండిపోయింది. చిర్రెత్తుకొచ్చింది. చేస్తున్న పని వదిలేసి, ఆ మనిషికేసి గుర్రుగా చూస్తూ,

“ఐ లవ్యూ? బుద్ధుందా అలా అనటానికి? ఐ లవ్యూ? ఆయ్‍య్ లవ్‍వ్‍వ్ యూఊఊఊ?? ఛ! మిమల్ని అని లాభం లేదు. చూసే సినిమాలూ, చదివే కథలూ అలా ఏడిస్తే మీరేం చేస్తారు, ఇలా ఏడ్వక? బాబూ! ఐ లవ్యూ చివర్న ఎప్పుడూ చుక్క ఉండాలి. ఐ లవ్యూ. అలా! అలా కాకపోయినా ఐ లవ్యూ అనగానే అవతలి వాళ్ళకి, “ఐ గెస్, ఐ లవ్యూ”, “ఐ లవ్యూ, కండిషన్స్ అప్లైడ్”, “లవ్ మి బాక్!” లా వినిపించకూడదు. పోనీ, అవన్నా వినిపించచ్చు. కాని, అన్నింటికన్నా చిరాగ్గా, “మాదాకోళం తల్లా!” అన్నట్టుగా అసలు వినిపించకూడదు. ఐ లవ్యూ చెప్పేటప్పుడు, ఒక పొగరుండాలి. ఒక దమ్ముండాలి. విన్న వాళ్ళకి కనీసం చిన్న షాక్ తగలాలి. జివ్వుమనాలి. నువ్వు చెప్తుంటే
నీరసం వస్తోంది.

“ఏదీ? వీలైనంత నిటారుగా కూర్చో. ఆ ఛాతిని కొంచెం విశాలం చెయ్యి. వెన్నుని వీలైనంత నిటారుగా పెట్టన్నానా? ఓ క్షణం కళ్ళు మూసుకొని, కడుపులో నుండి ఊపిరి తీసుకుంటూ చెప్పు.. ఐ…”

“ఐ లవ్.. యూ.”

“చూసావా? నేను చెప్పలేదూ! ఎంత బాగుందో కదూ! ఏదో పెదవంచునుండి పరగ్గా నటనరాని సినిమా వాళ్ళలా చెప్పకూడదు! అందులోనూ, అతిగా వాడ్డం వల్ల అరిగి ఇలా చచ్చు పదంలా ఏడ్చింది కాని, అసలు ఐ లవ్యూ ఎంతటి తారకమంత్రమో తెల్సునా నీకు?

“ఇందులో మనకి ’ఐ’ అంటే తెలీదు. క్లీన్ షేవ్ చేసుకొని, బుగ్గను వేలెట్టుకొని, “నేను ఎవర్ని?” అని ఆలోచించటం మొదలెడితే, లోకేషన్ హిమాలయాలకు మారి, అరికాలి వరకూ గెడ్డం పెరిగే వరకూ నిలువు కాళ్ళ మీద తపస్సు చేసినా తిరుగు ప్రశ్నలేని సమాధానం దొరకదు. “బొ..బొ..బొ..” అంటూ కోడిపిల్లను బుట్టకింద కప్పెటినట్టు, అసలు ఆ ప్రశ్నను తప్పించుకోడానికే ఈ ప్రేమలూ, పెళ్ళిళ్ళూ!

“లవ్ దగ్గరకు తర్వాత వద్దాం. ముందు “యు” సంగతి చూద్దాం. మనకి ’ఐ’ గురించే ఏం తెలీదు. ఇంక ’యు’, ఎలా తెలుస్తుంది? తెలీదు. తెలిసే వీలు లేదు. తెలీకోడదు కూడ. అందుకనే ప్రేమ!

“’లవ్ ఇస్ బ్లైండ్’ అంటే అదేమీ న్యాయదేవతలా నల్లకళ్లగంతలు కట్టుకొని తిరుగుతుందని కాదు. మనకి గంతలు కడుతుంది. రంగురంగు గంతలు! బహుచక్కని గంతలు.

“మనకి కట్టినట్టే అవతలి వాళ్ళకి కట్టిందనుకో, ఆహా.. గంతలు కట్టిన శుభవేళ! ఒకటే కలవరం. పలవరం. వరం. పెళ్ళవుతుంది. పెళ్ళి ఫోటోల్లో, ఫోటోలు తీసేవాడు “దగ్గరకు జరగండి, దగ్గరకు” అంటూ మిల్లీమీటరు సందుకూడా లేకుండా కొత్త మొగుడూ పెళ్ళాల్ని నించోబెట్టి తీస్తాడు. పళ్ళికిలించమంటాడు. దాన్నే, ఆ తర్వాత పెద్దగా చేయించి గదుల్లో పెట్టుకుంటారులే. పెళ్ళంటే అంతే! పక్కపక్కన నిల్చునేటప్పుడు ఒక పక్క ఫెవికాల్ పూసుకొని నుంచోవటం. ఒక చేయి, ఒక కాలు, ఒక భుజం బలంగా అంటుకుపోతాయి. అసలు పెళ్ళైన కొత్తల్లో అన్నేసి
గుసగుసలు ఎందుకంటావ్? ఇదో.. ఈ ఫెవికాల్ త్వరగా ఆరిపోవడానికి “ఉఫ్-ఉఫ్” అనటం అన్న మాట. దగ్గరతనం ఏర్పడాలన్న ఆత్రుత. ఇవతలి కాలూ, చేయి మాత్రం స్వతంత్రంగా ఉంటాయి. ఒక వైపు బంధం. ఒక వైపు స్వేఛ్ఛ. ఏదీ పూర్తిగా దక్కదు. ఏదీ కుదురుగా నిలువనీదు. ఆ రెంటికీ సమన్వయం కుదర్చడానికే చాలా పాట్లు. ఇహ, “నేను ఎవర్ని?” అన్న ప్రశ్న రాదు.

“మనకి గంతలు కట్టి ఒకర్ని చూపించి, వాళ్ళకి గంతలు కట్టకపోతే? ఏముంది? గంతల పుణ్యమా అని త్రిడిలో బ్లాక్ ఆండ్ వైట్ కలలు. వైట్ నువ్వు. ఉంటావ్. ఆమె బ్లాక్. బ్లాంక్. ఉండదు. ఉన్నట్టు ఆశ రేపుతుంది. నువ్వు రెచ్చిపోతావ్. వాస్తవం మొట్టికాయ వేస్తుంది. కల చెదురుతుంది. ఏడుపొస్తుంది. వస్తూనే, మరో అవకాశం ఉండచ్చు కాబోలునన్న బూటకపు నమ్మకాన్నీ తెస్తుంది.. మళ్ళీ కలలు. కలవరాలు. శాపాలు. ఇంతటి అవస్థలో “నేనెవ్వర్ని?” అన్న ప్రశ్న అప్పుడప్పుడూ వచ్చినా, ఆమె జ్ఞాపకం మరల్చేస్తుందిలే!

“చూసావా? ఐ-లవ్-యూ ఎన్ని విధాల…”

ఏడీ? జపం చేస్తున్నాడా? ఐ లవ్ యూ.. ఐ లవ్ యూ.. ఆపరా నాయనా. నిద్రపోతున్నాడు మా ఆయన!

ఇంతలో ఎవరో ఏడుస్తున్న చప్పుళ్ళు. వెక్కిళ్ళు. చీదుళ్ళు. ఎవరది? నా బెడ్‍రూమే దొరికిందా, అందరికీ?

అమాంతంగా వెలుతురు మూడో వ్యక్తి మీద పడింది. ఓహ్.. మా ఆయన్ని లెక్కెట్టాలిగా. నాలుగో వ్యక్తి. ఆడపిల్ల. బుడబుడా కార్చేస్తోంది. ఆ దెబ్బకి ఈ ముక్కూ-మొహం కనిపించని శాల్తీ జపం మానేసాడు.

“ఎవరమ్మాయ్ నువ్వు?”

“….”

“బాగుంది. పేరేంటి?”

“మీరు చెప్పలేదండి.”

“అబ్బా! ఈ నేను-చెప్పకపోవటాలు ఏంటి తల్లీ? ఇంతకీ ఎందుకేడుస్తున్నావ్?”

అంతే! నేనేదో కొరడా దెబ్బలు కొట్టినట్టు, పొలుపొలో శోకాలు ఎత్తుకుంది. మా ఆయన నిద్ర పాడుచేయడానికే దాపురించారు వీళ్ళంతా. పోండి! పోండి అవతలకు. నిద్రపోనివ్వరు మనిషిని.

ఆ పిల్ల ఏడుపాపటం లేదు. గుక్క తిప్పుకోడానికి తీసుకొన్న అరసెకను ఖాళీలో ఈ శాల్తీకేసి చూస్తోంది. మొరాయిస్తున్న ఏడుపింజన్ను పట్టి పట్టి లాగుతోంది.

“అతడి కోసం వచ్చావా?”

“రాకుండా ఉండాల్సింది.”

“వచ్చేసావ్‍గా?”

“అదే బుద్ధి పొరపాటు.”

“ఏది?”

“అతణ్ణి…”

“నిన్ను ప్రేమించలేదా? అతడు?”

“…”

“అయినా వచ్చావంటే? ఆశ చావక?”

“ఆశను చంపుకున్నాను. ఆత్రాన్ని దాయలేకపోతున్నాను.”

“…”

“ఇహ.. ఉండదులెండి. మీరూ మీరూ ఒకటయ్యాక, నేనేం అయిపోతేనేం?”

“వాట్ నాన్‍సెన్స్? మీరూ, మీరూ ఏంటి?”

“అతడితో మీకు నచ్చిన విధాన ఐ-లవ్యూ నేర్పించి మరీ చెప్పించుకున్నారే?! ఇష్టం లేకనేనా?”

ఓహ్..ఎంత పొరపాటు. నా మీద ఆశ పెట్టుకొని వచ్చినవాడికి ఖాళీ చేయి చూపించక, దగ్గరుండి ఆశలెలా వ్యక్తం చేయాలో నేర్పానా? అబ్బా! నా నోరు. కాసేపన్నా ఊరికే ఉండదే!

“ఇదంతా మీ వల్లే! మీరే చేసారు. ఎందుకు నాతో ఆడుకోవడం? ఆ పూట, ఆఫీసు నుండి ఇంటికి మా ఇద్దర్నీ ఒకే కాబ్‍లో పంపటం దేనికి? ఆ తర్వాత మా ఇద్దర్నీ బస్‍స్టాప్‍లో నించోబెట్టి వదిలేయడం ఎందుకు?”

నాకేం అర్థం కావటం లేదు. నేను కాబ్‍లో పంపటం ఏంటి? నించోబెట్టి వదిలేయడం ఏంటి?

“అసలేం జరుగుతోందిక్కడ?”

“లేదు. ఆమె మాటలు పట్టించుకోకండి.  మీ పనుల వల్ల మీరు మళ్ళీ మమల్ని పట్టించుకోకపోతే అది మీ తప్పు కాదు.”

“అదీ అతడి మనసు. ఇట్టే కరిగిపోతుంది. కరిగించేస్తుంది.”

కరుగుతూనే కరిగించేది.. ఏమటది? పొడుపు కథగా అడగచ్చు. ముందు, ముఖ్యంగా “మీరిద్దరూ ఎవరు? మీకు నేనెలా తెల్సు?”

“ఇహ, ఒక్క క్షణం కూడా నేనిక్కడుండను.” అంటూ విసురుగా వెళ్ళిపోబోయింది. ఆమె ఒక చేయి, అతడి చేతిలోకి వచ్చింది. వాళ్ళద్దరి మధ్య నాలుగైదు అడుగులు దూరమున్నా. అతడు ముందుకు తూలబోతుండగా, అతడి నా చేతిలోకి వచ్చేసింది. మా ఇద్దరి మధ్యా మూడగుల దూరమున్నా. నన్నా చేయి పట్టి లాగుతుండగా, నా చేయి మా ఆయన చేతిలోకి…..

చేరలేదు, నేను అరడుగు దూరంలోనే ఉన్నా!

ఆమె అతణ్ణి ప్రేమిస్తుంది. అతడు నన్ను ప్రేమిస్తున్నాడు. నేను మా ఆయణ్ణి?? ప్రేమించటం లేదా? మరి నా చేయెందుకు వెళ్ళలేదు?

లే! మధూ లే! వీడు నన్ను తీసుకెళ్ళిపోతున్నాడు. నిద్ర లే! నన్ను కాపాడుకో.

ఉన్నట్టుండి మా ఆయన భుజాల్లో నుండి ఒక అరడజను చేతులు పుట్టుకొచ్చాయి. ఒక్కటీ నన్ను పట్టుకోలేదు. ఒక్కోటిగా గోడల్లోంచి బయటకెక్కడిక్ వెళ్ళిపోయాయ్. ఈ ముక్కూ-మొహం కనిపించని శాల్తీది కూడా ఒక చేయి పుట్టుకొచ్చి, అలా సాగి..పోతూ..

తేలిపోయింది. మా ఆయనకు నేనంటే ప్రేమ లేదు. నాకుంది. ఖచ్చితంగా ఉంది. కాని మాయదారి చేయి, అతణ్ణి పట్టుకోవటం లేదు.

“ఆ అమ్మాయినెంత ప్రేమించాడో. ఆ కళ్ళల్లో కనిపిస్తుంది ఆ ప్రేమంతా. తర్వాత మిమల్ని. అంతే ఇదిగా. నేనే ప్రత్యక్ష సాక్షిని. కాని మీరిలా హాండ్ ఇస్తారనుకోలేదు.”

“నేనేం కావాలనివ్వలేదు.”

“ఎవ్వరూ కావాలని ఇవ్వరు. ఇచ్చినా, ఇస్తున్నారనుకోరు.”

“నా చేయి నాకు వెనక్కి కావాలి.”

“మొండి చేయి కదా చూపించారు? అది కూడా వెనక్కి లాగేసుకుంటున్నారా?”

మొండి చేయేమిటి? ఏం మాట్లాడుతోంది? ఒకసారి అక్కడి దృశ్యాన్ని నిశితంగా చూసాను. ఓహ్! నిజమే. చేతులైతే బయలుదేరాయిగాని, అన్నీ మొండివి.

అంటే.. అంటే.. ఆమె అతడిచే నిరాకరించబడింది. అతడు నాచే నిరాకరించబడ్డాడు. ఓ చేయి ఎక్కువ వచ్చిందంటే, ఇంకెవరో కూడా నిరాకరించుంటారు. మా ఆయన చేతిలోకి నాది గానీ, నా చేతుల్లో ఆయనది గానీ లేదు. అంటే.. మేమిద్దరం ప్రేమించుకుంటున్నాం. హహహ.. మేం ప్రేమించుకుంటున్నాం. ఐ లవ్యూ బేబీ.. ఐ లవ్యూ… నా బంగారు కొండ. నా పగడాల కోట.

“హే.. ఆట భలే గమ్మత్తుగా ఉంది. Human chain of unrequited loves! తీరని వలపుల మానవ హారం. బాగుంది. బాగుంది.” అన్నాను చప్పట్లు చరుస్తూ.

“తర్వాత ఏంటి? ఇలా చేతులు ఇచ్చుకున్నాక? అంతేనా? బాలేదు. ఇలా చేతులు పట్టుకొని చిన్నప్పటి రింగ రింగ రోజెస్ రైమ్ చెప్పుకుంటూ గుండ్రంగా తిరిగితే? భలే గమ్మత్తుగా ఉంటుందిగా..” నేనాగలేదు.

ఉన్నట్టుండి, రింగ రింగ పాట మొదలయ్యింది. చిర్రెత్తుకొచ్చింది. “ఆపండి!” అని గట్టిగా అరిచాను. ఆగింది.

“రింగ రింగా రోజెస్..
హార్ట్ ఫుల్ ఆఫ్ ??? (రైమింగ్ వర్డ్ కావాలి.)
హషా! బుషాహ్! ఆల్ ఫాల్ ఫర్..” అని నేనే పాడాను. అందరం గిరిగిరా తిరిగి, ఒక్కసారిగా కిందపడిపోయాం. పైకి లేచాం. దులిపేసుకున్నాం.

మళ్ళీ పాట మొదలు. దాదాపుగా భూగోళమంతా భళ్ళున నవ్వుతోంది. పడుతోంది. లేస్తోంది.

మితిమీరిన ఆనందం వల్ల అలసట. మా ఆయన మరీ అలసిపోయుంటాడు పాపం. ఆరుగురితో ఆడాడుగా.

“ఇది సూపర్ అసలు. నేను వెంటనే, దీని గురించి ఫేస్‍బుక్‍లో రాయాలి. మళ్ళీ మర్చిపోతాను, లేకపోతే.” అని పైకి ప్రకటించి, గబగబా లేవడానికి ప్రయత్నించాను. కుదర్లేదు. బహుశా, ఇదంతా కలేమోనని మేల్కోడానికి ప్రయత్నించాను. కుదర్లేదు.

“కల మర్చిపోతాను. భలే తమాషాగా ఉంది, అందరికీ చెప్పాలి. మెలకువ కావాలీ…”

“మెలకువ వచ్చినా, అది మీది కాదుగా!” అందా పిల్ల.

“నిద్ర నాది. కల నాది. మెలకువ నాది కాక?”

“కల మీదే. నిద్ర మీది కాదు.”

“అంటే???”

“కలగంటున్నారేమోనన్న మీ ఊహ నిజమే. కాని మీ కలలో కాదు. వేరొకరి కలలో.”

“ఏంటీ? అదెలా సాధ్యం?”

ఆ పిల్ల గట్టిగట్టిగా నవ్వటం మొదలెట్టింది. అవును. కలలో సాధ్యం కానిదేముంది? ఏమన్నా అవ్వచ్చు. కానీ, నేను వేరొకరి కలలో కలగంటున్నానంటే.. ఎవరై ఉంటారు?

“నా గురించి కల కంటుంది ఎవరు? అందునా నేను కలగంటున్నట్టూ?”

“ఆవలింత రావడానికి సూచనగా సిగ్నల్ రాకముందే.. పేగులు.. ”

హా! కొట్టింది దెబ్బ. ఈ పిల్లకు నేనంటే ఇంత కక్షేమిటి? ఆమెను దీక్షగా చూసాను. ఆ మొహాన్ని ఎక్కడో చూసినట్టుంది. చాలా బాగా తెల్సినట్టుంది. చిన్నవే అయినా జీవం ఉట్టిపడే కళ్ళు. సూటిగా చూస్తున్న ముక్కు. పెదాలు. ఆ పెదాలు.. ఓహ్.. ఆ పెదాలు!

“చాన్నాళ్ళ క్రితం నేనో కథ రాసాను. అంటే ఏదో ప్రయత్నించాను. అందులో అమ్మాయి, అచ్చు నీలా ఉంటుంది తెల్సా?”

అమ్మాయి ఠక్కున మాయమయ్యిపోయింది. ఇవతల చూస్తే, ముక్కూ-మొహం తెలీని శాల్తీ నాకేసే చూస్తున్నాడు.

“నీకు తెల్సా? ఆ కథలో ఒక అబ్బాయుంటాడు. కథ వాడి గురించే. కాని వాడెలా ఉంటాడో రాయలేదు. ముఖ్యంగా మొహం…”

వీడూ మాయమయ్యిపోయాడు. తిరిగి చూస్తే మంచం మీద మా ఆయన కూడా లేడు.

ఎవరో నన్ను దారుణంగా ఇరికించారు? నా అంతట నేనొచ్చి ఇరుక్కునేలా చేసారు. నా బెడ్‍రూం. నా మనిషి. నేను రాసుకున్న కథలో పాత్రలతో నన్ను కట్టేసారు. ఎవరు? ఎవరు? నాకు కాక, ఈ కథ గురించి తెల్సిన వాళ్ళూ…

************

ఠాప్‍మని పుస్తకం మూసేసినట్టు మెలకువొచ్చిందతడికి. చెమటలు పట్టాయి. భయంతో ఒళ్ళు కంపించింది. మామూలుగా ఊపిరి తీసుకోడానికి కాస్త సమయం పట్టింది. చీకట్లోనే మళ్ళీ కలను పునశ్చరణ చేసుకున్నాడు, ముక్కలు ముక్కలుగా. కలలో ఆమె వచ్చినందుకు నవ్వుకున్నాడు. ఆమె భర్తా వచ్చినందుకు తిట్టుకున్నాడు. మగపాత్ర ద్వారా ఆమె‍కు “ఐ-లవ్యూ” చెప్పించబూనినందుకు, తన కక్కుర్తిని కసురుకున్నాడు. నా కల్లోనూ, నీ దాదాగిరి ఏంటసలు? అని విసుకున్నాడు, తీయగా. తనకు తానుగా కన్న కలలో కూడా, ఆమె ఒక్క క్షణం కూడా తనది కాలేకపోయిందనీ స్ఫురించి కళ్ళంచుల దాకా వచ్చిన నీరు, అతడు రెప్ప మూయడంతో చెంపలపైకి జారింది.

“నువ్వో కలవి..” అంటూ ఎప్పుడో రాసుకున్న కవితలో, కలని కల్లగా మార్చి భావం తూగుతుందో లేదో, సరిచూసుకున్నాడు, రెండు రోజుల తర్వాత.

(శీర్షిక సెన్సార్ చేయబడింది.)


రాత్రి సమయం. కుండపోత వర్షం.

ఆమె వంటగదిలో పనిచేసుకుంటుంది. అతడు తలుపును భళ్ళున నెట్టి రంకెలేయడం మొదలుపెట్టాడు. ఆమె కనిపించగానే తిట్లందుకున్నాడు. మీదమీదకొచ్చాడు.  మద్యం వాసన భరించలేక ఆమె ఈసడించుకొంది. అతడి కోపం పేట్రేగింది. పొయ్యి మీదున్న వేడి పాత్రపై ఆమె చేతిని బలవంతాన ఆన్చాడు. కుడిచేత్తో ఆమె ఎడమ చెంప మీద కొట్టాడు. విసురుగా దూసుకొచ్చిన చేయి అడ్డుగా ఉన్న ఆమె చెంపను చెల్లుమనిపించటంతో కిందకు వాలగా, దాన్ని రివర్సులో లేపి ఆమె ఎడమ చెంపను పగలగొట్టాడు. ఖాళీగా ఉన్న ఎడమచేతి వేళ్ళను జుట్టులోకి జొప్పించి, పిడికెడు నిండగా జుట్టు అందగానే బలంగా వెనక్కి గుంజాడు. తన చేతులను అడ్డుకోబోతున్న ఆమె రెండుచేతులనూ వెనక్కి లాగి పట్టి, ఒక గుప్పిట్లో బంధించాడు, అడొచ్చిన గాజులను నులిమేస్తూ. నిశ్చేష్టగా అతడున్న క్షణకాల సమయంలో ఆమె పెనుగులాడడం గమనించి నోటికొచ్చిన తిట్లన్నీ మొదలెట్టాడు. వాటిని వినలేక ఆమె తల పక్కకు వాల్చి కళ్ళు మూసుకొంది. ఆమె బుగ్గలను, చేతి వేళ్ళకు దవడ మాటున పళ్ళవరస తెలిసేంత బలంగా, చేతుల్లోకి తీసుకుని తలను తన వైపుకు తిప్పాడు. తిప్పి, తన కళ్ళల్లోకి చూడమని గద్దించాడు. ఆమె భయభయంగా రెప్పలు లేపడంతో ఆమె కళ్ళల్లోకి కసిగా చూస్తూ దుర్భాషలాడాడు.

వాన ఉదృతి పెరిగింది. వర్షం చప్పుడు తప్ప మరో అలికిడి వినపడనంత గట్టిగా కురుస్తోంది.

ఉన్న బలాన్నంతా కూడదీసుకొని తలను బలంగా విదిలించింది. అతడి పట్టు సడలింది. తలతోనే అతని రొమ్ములో బలంగా గుద్దింది. దెబ్బకు ఆమె చేతులు రెండూ అతడి గుప్పిట నుండి విడుదలయ్యాయి. ఈ పరిణామాన్ని అర్థం చేసుకోడానికి అతడికి కొన్ని క్షణాలు పట్టింది. నొప్పొడుతున్న మణికట్లను, పెదవంచున కారుతున్న రక్తాన్నీ చూసుకుంది. అంతలోనే బీభత్సంగా అరుస్తూ, ఆమె జుట్టు పట్టుకొని బరబరా ఈడ్చుకొచ్చాడు, ఇవతల గదిలోకి. చేతుల్ని గాల్లోకి లేపి ఆరడుగుల తొంభై కేజీలున్న అతడు, ఐదున్నర అడుగుల యాభై కేజీలున్న ఆమెను దూది బస్తాని లేపినట్టు గాల్లోకి లేపి కింద పడేశాడు. అదృష్టవశాస్తూ ఆమె పరచున్న పరుపు మీద పడింది. దురదృష్టవశాస్తూ ఆమె పైట చెదరి, డీప్ కట్ బ్లౌజ్ ఆమె యదపైనున్న నల్లటి పుట్టిమచ్చ అతడికి కనిపింపజేసింది. ఒక్క ఉదుటున ఆమె మీదకు దూకాడు. ఆపిల్ పండును నోట కరచినట్టు, పళ్ళను ఆమె వక్షస్థలంలోకి దింపాడు. నున్నటి చర్మమూ, దాని కింద మాంసం రుచి తగులుతుండగా, పంటి కింద రాయిలా ఆమె మెడలో ఉన్న దండ తాలూకూ నల్లపూసలు కూడా అతడి నోటిన పడ్డాయి. దానితో తాడు తెగి, నల్లపూసలన్నీ వైపరిత్యం సంభవిస్తున్నప్పుడు మనుషుల్లా చెల్లాచెదురైపోయాయి. ఆటవికంగా ఆమెను అనుభవించాడు.

ఎప్పటికో అతడు నిద్రపోయాడు, గుర్రుపెట్టి. ఆమె రెప్ప మూయలేదు. వానాగింది. తడి చెత్తకుప్పల కంపు గుప్పుమంది.

తెల్లారగానే, మెళకువ రావటంతోటే అతడు బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. ఆమె ఎప్పటికో లేచి, నల్లపూసలన్నీ ఏరుకొని డబ్బాలో దాచుకొంది. రోజూవారి పనులు మొదలెట్టుకుంది. స్నానం చేస్తున్నప్పుడు వేన్నీళ్ళు ఒంటి మీద పడుతుంటే, తన కట్టెకింకా ప్రాణముందని స్ఫురించింది. రాత్రి భాగోతం మరో కంటికి తెలీకుండా ఉండడానికి ఎక్కువ సేపు అలంకరించుకుంది. పనికి బయలుదేరింది.

ఆమెను చూస్తూనే యజమానురాలు అనుమానంగా మొహం పెట్టింది. అంట్లు తోముతుండగా, పక్కనే వంట చేస్తున్న ఆమె,

“ఏంటి? మళ్ళీ కొట్టాడా నీ మొగుడు?” అని అడిగింది, జవాబు రాదని అనుభవం మీద తెల్సున్నా.
“వాడసల మనిషా? పశువా? పద, పోలిస్ స్టేషన్‍కి.. వాణ్ణి కూడా సెల్లో పడేసి చితకబాదితే తెలుసొస్తుంది.”
“మాట్లాడవేం? వాణ్ణి కాదు. నిన్ననాలి. అసలు నువ్వు మనిషివా? ఇంతిలా చావగొడుతున్నా కిం అనవ్.. నీకు నొప్పుండదా?” అంటూ నిన్న పెనుగులాటలో గాజులు చేసిన రక్తపు చీలికల మీద నీళ్ళేసింది. ఎండిన రక్తం మీద నీళ్ళ చుక్క పడేసరికి, ఒక్కసారిగా రాత్రంతా పడిన నరకయాతనంతా కళ్ళల్లో నీళ్ళుగా తిరగుతుండగా, “నీకు నొప్పుండదా?” అన్న ప్రశ్న గుర్తొచ్చి చిన్ననవ్వు పెదాల మీద తేలాడింది.

ఆ(మె) నవ్వు యావద్భారతదేశానికి సుపరచితమైన చిర్నవ్వు. వెల్లువల్లే ముంచేసే వానలూ, ప్రకృతి వైపరిత్యాలు, మారణహోమాలు, మతకలహాలు, విద్వేషాలు, నిత్యకృత్యమైన ఉగ్రవాద దాడులు – ఇలా ఎన్ని వచ్చినా, రక్తపు మడుగులింకా ఎండక ముందే, శవాలను దాటుకుంటూనే, నెత్తురోడుతున్న శరీర భాగాలను విస్మరిస్తూ, నిల్చుని కన్నీటి చుక్క రాల్చడానికి వీలవ్వని ఆర్థిక, సమాజిక స్థితిగతుల వల్ల, గత్యంతరం లేక మనోబలాన్ని అభినయిస్తూ జనజీవితాన్ని కొనసాగించే ముంబై నగరం పులుముకునేది ఇలాంటి చిర్నవ్వుల్నే కదూ?!

ఒక తప్పిపోయిన ప్రకటన


(గమనిక: తప్పిపోయింది ప్రకటన కాదు. తప్పిపోయిన ఒకదానిని గురించి ఈ ప్రకటన అని గమనింప ప్రార్థన)

పైన లేని ఫోటోలో కనిపించని సదరు అదృశ్య, నిరాకార whatever పేరు నిద్ర. ’సుందరి’, ’దేవి’ లాంటి తోకలు తగిలించుకొని కూడా చెలామణి అవుతుంటుంది. నాబోటి వాళ్ళు ప్రేమాప్యాయతలు అధికమై ’పిశాచి’, ’దెయ్యం’ అని ముద్దుగా పిల్చుకుంటుంటాం. ముమ్మాటలా ఆడదే! వద్దన్నప్పుడు కవ్విస్తుంది. దరిచేరమన్నప్పుడు మొహమైనా చూడదు. పెద్దగా ప్రయాస కూడా పడకుండ తన పంతాన్ని నెగ్గించేసుకుంటుంది. అన్నింటికన్నా ముఖ్య (ఆడ) లక్షణం, సవతి పోరు అసలు ఒప్పదు. వేరొకరిని వలచామో..

ఓ నిద్రా! నీవు నన్ను వీడి వెళ్ళిన దగ్గర్నుండి నా మనసు మనసులో లేదు. నా మనసు మనసులో లేనందు వల్లనే నీవు నన్ను వీడిపోయావని నీవు వాదించవచ్చు. తప్పు నా వైపునున్నా సరే, నీవు లేకుండా, ప్రతి రాత్రి నీతో పేచీల్లేకుండా ఉండగలనేమో గాని, కాన్ఫరెన్స్ కాల్‍లో బాస్‍గాడితో సహా అందరూ గుర్రు పెట్టి నిద్రపోతున్నప్పుడు కూడా నువ్వు నన్ను కనికరించకపోతే.. జాలిగా చూస్తున్నారు జనం నన్ను. ప్లీజ్.. నా ఇమేజ్, నా గ్లామర్ దారుణంగా దెబ్బతింటున్నాయి. అసలు విషయం చెప్పటం మరిచా, మొన్నటి రైలు ప్రయాణంలో చూసిన పిల్లను దాదాపుగా మర్చిపోయినట్టే. ఇంకేం ఆలోచనలూ పెట్టుకోను. నీకే లోటూ రానివ్వను. వచ్చేయ్..

నా నిద్ర ఆచూకీ తెలిపినవారికి, మున్ముందు జన్మల్లో నిద్ర మీతో కుంభకర్ణుణితో ఉన్నంత సఖ్యంగా, గాఢంగా ఉండగలదు.*

(*అది తధాస్తు దేవతల మూడ్‍ మీద ఆధారపడుంది.**

* తధాస్తు దేవతల మూడ్ వారి వారి అప్రైసల్స్ మీద ఆధారపడగలదు. ***

***వారి వారి అప్తైజల్స్ వారి పనితనం మీద ఆధారపడదు.)

If you’ve cared for this blog..


I’m hoping you haven’t opened this page, just out of curiosity. There seem to be a set of people who care for this blog and what’s being written in it. That, despite my antics. That, from people I least expect to be around. This post is exclusively for them.

First things first, I’m not a great believer of communication. When all is said and done, it sucks to communicate! Then why communicate, అంటే ఒక పిట్ట కథ చెప్తా.

మాకు పదో తరగతిలో బారిష్టరు పార్వతీశం నవల సప్లిమెంటరిగా ఉండేది. మా బాచ్ అప్పుడే కొత్త్త పాఠ్యాంశాలు రావడంతో, తెలుగు రెండో పేపరులో అంతకు ముందు కనీ వినీ ఎరుగనివన్నీ పెట్టారు, ప్రశ్నలుగా. అందులో ఒకటి, బారిష్టరు పార్వతీశం ఫలానా సందర్భంలో ఫలనా చేస్తాడు. అదే మీరైతే ఏం చేస్తారు – అన్న టైపు ప్రశ్నలు. అందులో ఒక ప్రశ్న, పార్వతీశం చెన్నపట్నంలో బస చేసినప్పుడు అక్కడ ఆహారపు విషయాల్లో అరవవాళ్ళకుండే అలవాటులను ఎద్దేవా చేస్తాడు. మీరేం చేస్తారుకి మా వాళ్ళు, “అలా ఒకళ్ళని అనకూడదు. తిని వచ్చేస్తా..”, “అక్కడ ఎంత చెత్తగా ఉన్నా, నేను ఆంధా పద్ధతిలోనే తింటా..” లాంటివి రాసారు. నేనూ… నా తలపొగరంతా చూపిస్తూ, “నాకక్కడ తినటం నచ్చలేదు కాబట్టి ఏం తినకుండా, బయటకొచ్చేస్తా. కావాలంటే ఏ బిస్కట్లో కొనుక్కు తింటా” అని రాసాను. దానికి మా తెలుగు టీచరు, సుబ్బరంగా సున్నా వేసారు. వేసూరుకోక, ఎందుకు వేసారో కూడా చెప్పారు.

“ఉన్నవాటితో ఏదో విధంగా సర్దుకుపోవాలి గాని, నేను అసలుకే చేయనని మొండికేయడం ఏంటి? పక్క రాష్ట్రంలోనే ఇబ్బంది పడితే, విదేశాల్లో ఎలా నెగ్గుకొస్తావ్?” అనన్నారు. అయినా నేను జవాబు మార్చనన్నాను. మళ్ళీ ప్రశ్న వచ్చింది. మళ్ళీ అదే రాసాను. మళ్ళీ సున్నా. ఇప్పటికీ అలాంటి సున్నాలకు కొదవలేదు.

స్టీవ్ టోల్జ్ పాత్రకొకటి విసుక్కుంటుంది ఓ చోట, “నిలువు కాళ్ళు, నున్నటి చర్మం రాగానే మన evolution ఎందుకు ఆగిపోయింది? ఆ కాడికి అవేవో మనిషికుండే సమస్యలన్నింటినీ తీర్చేసేట్టు.” అన్న అర్త్థంలో. భాష విషయంలో నా పేచీ కూడా అదే! ఓ భాష ఒంటబట్టాలంటే ఎంత కష్టం? అంత కష్టపడీ నేర్చుకొని, దాంట్లో రాసో / మాట్లాడో అవతలి వాళ్ళకి మన భావం అందించాక, అవతలి వాళ్ళకి అర్థమయ్యేది ఆవగింజలో అరపాతిక సగం. అయినా, మనకున్న ఏకైక సాధనం అదే కాబట్టి.. బ్లాంక్ పేపర్ ఇవ్వకుండా, బరికి ఇవ్వడం. అందుకని కమ్యూనికేట్..

సరే.. ఇంతకీ ఉన్న పళాన ఇదంతా ఎందుకంటే, గత నెలా, నెలన్నరలో నేను రాసిన పోస్ట్లులకి భీభత్సమైన అభిప్రాయాలు వస్తున్నాయి.  దాని గురించే ఓ రెండు ముక్కలు. అవి చెప్పడానికి ముందు నా నేపధ్యం కొంతా, బ్లాగు నేపధ్యం కొంతా..

నాకు చిన్నప్పటి నుండి పుస్తకాల మీద ఆసక్తి ఉన్నా, అదెప్పుడూ ఒక full-fledged hobbyగా ఉండేది కాదు. ఇహ, రాతల విషయానికొస్తే మార్కుల కోసం తప్ప రాసింది లేదు.

తెలుగంటే నాకు ఇష్టం. ఇంత అని చెప్పలేనంత ఇష్టం. నా భాషని కాదు గానీ, నా భాషయ్యినందుకు తెలుగక్షరం మీద తలకట్టంత పొగరు ఉంటుందిలే నాకు. నాకు వేరే భాషలు బోలెడు వచ్చని కాదు. అయినా తెలుగేతురులైన చాలా మంది కొలీగ్స్, మాతో అంటుండుండే వారు.. “we can’t get a thing of what you’re talking. But boy, it has such a rhythm. We can just keep listening!” అని.

And one fine day, it dawned upon me, that I’m losing *my* language once for all! Since I’m always hooked to internet, even when sky’s falling onto me.. my ultimate choice was blogging. స్కూల్లో ఉన్న అనుభవం పెట్టుబడిగా పెట్టి, పండుగ చేసుకుంటుంటే, ఒక అమ్మాయొచ్చి, “యాక్.. నీ తెలుగు!” అంది.

కొన్నాళ్ళకు ధైర్యం చేసి, కూడలిలో కలిపాను. అక్కడ నుండి.. things have been uphill for me, to-date. I might have been too slow in picking up language and it’s nuances, but I received tremendous encouragement. And if I start naming the people who were / are there for me, it would be a huge list! Then, for reasons that can’t be communicated, I had to delete my blog. ఎందుకు చేసానో, చేస్తున్నానూ అని కూడా చెప్పకుండా డిలీట్ చేసాను. ఓ ఏడాది అజ్ఞాతం తర్వాత బ్లాగర్ లో బాకప్‍ను రిస్టోర్ చేస్తే, కమ్మెంట్లు పోయాయి. అందుకని, ఈ గూటికి చేరాను. కొన్నాళ్ళు పబ్లిక్ చేయలేదు. కాని, వాళ్ళకీ, నాకూ ఇన్విటేషన్లతో ఇబ్బందిగా ఉందని పబ్లిక్ చేసేసాను.

కలం కలలూ, కల్హారాలూ, తోటరాముళ్ళూ, వాగ్విలాసాలు లాంటి వారుండగా నా బ్లాగ్ నాకు పెద్దగా లెక్కల్లోకి వచ్చేది కాదు. అయితే, గీతే వీళ్ళంత బా రాయాలి అని తీర్మానించుకొని ఓ ఏడాది పాటు నేను నిర్విరామంగా, నిరాటంకంగా బొజ్జున్నా! ఇలా అయితే కాదని, ఏదోటి రాస్తే, కనీసం ప్రయత్నమైనా మిగులుతుంది కదా అని కొంచెం బద్ధకం వదిలించుకొని రాయటంపై  శ్రద్ధ పెట్టాను. ఎంచుమించు అదే సమయంలో, ఒర్హాన్ పాముక్, స్టిఫన్ కింగ్ లను చదవటం వల్ల, రాయటంలో ఉన్న సాధకబాధకాలు బాగా బోధపడి.. చాలా భయపడి, ఆనక స్థిమిత పడి.. వీలైనంతగా ప్రయత్నిద్దాం అని అనుకున్నాను.

రాయటంలో కనీసం రెండు అంశాలుంటాయి. ఒకటి ఏం రాస్తున్నాం? రెండు ఎలా రాస్తున్నాం?

ఇప్పటికి దాకా నేనేం రాసానంటే, ఒక ఫిక్షనల్ కారెక్ట్రర్, విపరీత పరిస్థితుల్లో కూడా ఎంత ideal గా ఉండచ్చు అన్నది, ఊహించుకునే రాసాను.

ఇకపై రాసే వాటిలో fictional characters తో పరమ సాడిస్టుగా ఉండాలని. I plan to get as realistic as possible with my imagination. And as Calvin puts it, reality ruin lives. 😛

ఎవరో ఒక ఉన్మాది చేతిలో దారుణంగా బలైన అమ్మాయి ఆవేదన రాస్తే అంతగా పట్టించుకునేవారుండరు. ఏదో ఒక నిట్టూర్పు వదిలి ఊరుకుంటారు. అదే, నేను వాలెంటైన్ డే నాడు, ఒకడు ఫలనా అన్నీ అనుకున్నాడు అని రాస్తే.. వచ్చిన స్పందనలతో నాకేం సమస్యల్లేవు కాని, ఇక పై వచ్చేవన్నీ ఎంచుమించు అలానే ఉంటాయి. The characters could be psychic, narcissist, chauvinist, crazy, maniacs.. all possible! How much of them would you relate to me or see in me is purely your choice and I won’t be influencing you, in anyway. వెతుక్కున్న వాళ్ళకి వెతుక్కున్నంత మహదేవ!

ఎవర్నైనా “యు..ఇడియట్!” అని తిట్టాలంటే, ఆ మనిషిని పిల్చి “యు..ఇడియట్!” అని అనటం బెస్ట్! ఆ మాత్రం దాని కోసం ఒక ఫిక్షనల్ పోస్టు రాసే ఓపిక నాకుండదు. నేను రాసినదేదో, అచ్చు మీ గురించే అనిపిస్తే.. వాన్‍గట్ స్టైల్లో, all living is purely co-incidental అనుకోవటమే! భావుకత్వం, ఫెమినిజం లాంటి పదాలకు మీ డిక్షనరీ అర్థాలు నాకు తెలీవని గమనింప ప్రార్థన. I don’t write with pseudonyms.

I write what I wanna write. You read what you wanna read. (But if we plan to exchange our notes, we may be in for some serious differences.)

And to help you, in all the ways possible,

1. This blog would be purely fictional, hence forth. No musings kinda post, after this.

2. Comments won’t be replied, as far as possible. Just to make sure I’m not meddling too much. Bouquets and brickbats would be treated on their merit!

3. Since this is an experimenting stage, this blog will not be part of any blog aggregators.

ఇంత బిల్డప్ ఇచ్చానని నేనేదో చించి ఉతికారేస్తానని కాదు. Full tosses won’t be defended. That’s the only guarantee. If it’s there to be hit, it would be hit! I could mess it.. but it would be messed up with all sincerity!

Thanks for your time. And before you leave, let me remind you..

Expect the unexpected. No expectations is such a blissful state, anyway.

Regards,

Purnima