Yours Maid-ly


అది అతని గది!

ఆరడుగుల కాయం సోఫాలో పట్టక కాళ్ళూ, చేతులూ బయటకు వచ్చేశాయి ఉన్నాయి. వెలికిలా పడుకొన్న అతడి పొట్ట మీద చదువుతున్న సినిమా మాగజైన్ బోర్లా పడుకుంది. టివిలో ఫాషన్ టివి నడుస్తుంది. ఎవో పాటలూ గుసగుసలాడుతున్నాయి, జారిపోయిన ఇయర్ ఫోన్స్ లోంచి.

కాలింగ్ బెల్ మోగింది.

మళ్ళీ మోగింది. వెళ్ళి తలుపు తెరిచాడు. ఎదురుగా శృతి. దెబ్బకు నిద్ర ఎగిరిపోయింది. చెదిరిన క్రాఫూ, మసిబట్టలా ఉన్న చొక్కా, దారాలు వేలాడుతున్న నిక్కరూ స్పృహకు వచ్చాయి. తెగ ఇబ్బంది పడిపోయాడు.

కాలింగ్ బెల్ మళ్ళీ మోగింది. శృతి పోయి,  మెలకువ వచ్చింది. దానితో పాటు విసుగూ, కోపం కూడా! ఆగిన బెల్‍లాగానే విసవిసగా నడుస్తూ తలుపు తెరిచాడు.

భుజాన ఓ జోలి వేసుకొని, భూతద్దాల్లాంటి కళ్ళద్దాలతో నల్లగా, లావుగా ఉన్న అమ్మాయెవరో ఉంది తలుపు తీసేసరికి. చూసీ చూడగానే “అవసరం లేదు.” అని తలుపు వేసేశాడు.

రెండడుగులు వేశాడో లేదో, మళ్ళీ బెల్ మోగింది. విసురుగా తీశాడు తలుపు. అతడేదో అనేలోపే ఆమె “మె ఐ లవ్ యూ సర్!” అంది. నిద్రమత్తులోనూ గుడ్లప్పగించి చూశాడు. “ఒక్కసారి ఛాన్స్ ఇచ్చి చూడండి సర్! ఇంకెవరూ ప్రేమించలేనంతగా మిమల్ని ప్రేమించిబెడతాను. ప్లీజ్..ప్లీజ్” అంటూ తెరిచిన తలుపు సందులోకి దూరిపోయింది. అతడు తలుపు ఇంకా తెరచి, వెనక్కి జరగాల్సి వచ్చింది.

“నాకవసరం లేదండి. మీరు వెళ్ళచ్చు!” అన్నాడు అయోమయంగా.

“అలా కాదు సార్! ఒక్క ఛాన్స్. మీరే చూడండి. నచ్చకపోతే వెళ్ళిపోతాను.” అని ఏడుపుగొంతుతో అర్థించింది. అతడికున్న అతి పెద్ద బలహీనతల్లో మొదటిది – ఆడవాళ్ళ కన్నీరు. పెద్ద, పిన్న అన్న తేడా లేదు; ఆడవాళ్ళ ఏడుపు అంటే అంతే, కరిగిపోతాడు.

“సరే. మీకు నచ్చకపోయినా, నాకు నచ్చకపోయినా మీరు వెళ్ళిపోవాలి.” అంటూ ఆమెను పూర్తిగా లోపలికి రానిచ్చాడు. తన నచ్చటం వరకూ రానేరాదని, ఆమే పారిపోతుందని నమ్మకం. ఏమీ కానట్టు వెళ్ళి మళ్ళీ పట్టని సోఫాలో పడుకున్నాడు.

అతడు లేచేసరికి గదంతా మారిపోయింది. చిందరవందరగా పడున్న పుస్తకాలూ, పేపర్లూ, డివిడిలూ అన్నీ చక్కగా సర్ది ఉన్నాయి. తాగి పారేసిన బీర్ బాటిళ్ళను అందంగా అమర్చి, కిటికీ నుండి వస్తున్న వెలుతురు పడేలా పెట్టింది. వాటినుండి రంగురంగుల కిరణాలు వెలవడుతున్నాయి. బిర్యాని వాసన గుప్పుమన్న గదిలో అగరబత్తి వాసన వస్తోంది. ముతక వాసన వచ్చే బట్టలన్నీ ఇస్త్రీతో పెళపెళాడిపోతున్నాయి. చివరకు వేసుకున్న బట్టలు కూడా! ఎక్కడో మూలన పడేసిన కీబోర్డు మళ్ళీ ఎదురుగా వచ్చింది, తళతళాడుతూ. ఇవ్వన్నీ చూసి అతడికి ముచ్చటేసింది. మతి కూడా పోయింది. చిరాగ్గా ఉన్న గదిని, పరాగ్గా ఉండే తనని భరించలేక పారిపోతుందని అనుకున్నాడే! ఇప్పుడెలా?! ఆలోచిస్తున్నాడు.

ఇంతలో మళ్ళీ కాలింగ్ బెల్ మోగింది. వెళ్ళి చూశాడు. ఎదురుగా శృతి! తలుపు పూర్తిగా తెరవకుండా ఈ పిల్ల ఎక్కడుందా అని కలియజూసాడు గది మొత్తం. దాక్కుంటున్నానంటూ సైగ చేసి ఆమె కనిపించని ఓ మూలకి వెళ్ళిపోయింది.

తలుపూ, అతడూ శృతిని సాదరంగా ఆహ్వానించారు.

“వావ్! నిన్ను సర్ప్రైజ్ చేద్దామని వచ్చాను. నాకే నమ్మలేనంత ఆశ్చర్యంగా ఉంది. రియల్లీ! బాచలర్స్ గదంటే ఎంత చిరాగ్గా ఉంటుందనుకున్నాను.

“ఐటి జాబ్ అంటే వీకెండ్ మొత్తం మొహం వాచినట్టు నిద్రపోతుంటారుగా! నువ్వు కూడా పడుకొని ఉంటావ్ అనుకున్నా! నైస్.

“ఇన్ని బీర్ బాటిల్స్.. ఐ నో! ఫ్రెండ్స్ కొందరు అర్థం చేసుకోరు. వీటిని మీ “మెయిడ్” సర్దిందా, ఇంత బాగా? క్రియేటివ్.

“ఏంటిది? కీబోర్డ్ వాయించటం వచ్చా? గ్రేట్! ఐ లవ్ థిస్.

“పద.. అలా బయట తిరిగి వద్దాం!”

అలా బయటకు వెళ్ళిన వాళ్ళు మళ్ళీ ఆ గదికి తిరిగిరాలేదు.

ఆమె కూడా ఆ మూల నుండి బయటకు రాలేదు. గదిలో తక్కినవాటితో పాటు ఆమెకూ బూజు పట్టేసింది. శుభ్రం చేసే అలవాటు అతడికి ఎటూ లేదు.

ఇప్పటికీ అది అతడి గదే! కానీ ఆ మూల మాత్రం ఆమెది.

కల(త)


డైనింగ్ టేబుల్ మీద వేసున్న బట్టను స్లో మోషన్‍ లో బలంగా లాగాడు అతడు. దానితో టేబుల్ మీదున్న వస్తువులు కొన్ని స్లో మోషన్లో భళ్ళున్న పగిలితే, మరికొన్ని అంతే నిదానంగా కిందపడి దొర్లాయి. వాటి తాహత్తుకు తగ్గట్టు అవి చప్పుళ్ళు చేశాయి. ఆ శబ్ధాలకు  సగం నిద్రతో, సగం పరుగుతో తన గది బయటకు వచ్చింది ఆమె.

“నో! నో! నో!” అని అతడు గొంతు చించుకుంటున్నాడుగానీ మాట బయటకు వినబడ్డం లేదు.

“ఏంటి రామ్ ఇది? చెప్పానుగా పనిమనిషి రేపూ, ఎల్లుండి రాదని? ఇప్పుడివ్వన్నీ ఎవరు శుభ్రం చేస్తారు?” నిలదీసింది ఆమె.

అతడు మాత్రం తన ఎదురుగా ఉన్న వ్యక్తినే చూస్తూ నించున్నాడు. చూడ్డానికి ఆ వ్యక్తి అతడికన్నా యవ్వనంలో ఉన్నాడు. కొంచెం వదులు చొక్కా, బెల్‍బాటం ఫాంటూ, చెవులూ, నుదురు కప్పుకునిపోయేలా క్రాఫూ.

“నువ్వు ఫో ఇక్కన్నుంచి.. పోతావా లేదా?” అతడు గట్టిగానే అరుస్తున్నా, నూతిలోంచి మాట్లాడుతున్నట్టు వినిపిస్తోంది. ఆమె మాత్రం పగిలిన పాత్రలపై అతడి పాదాలు పడకుండా ఉండడానికి నానా హైరానా పడుతోంది.

“ఏం? చెప్పేది నీకు కాదూ? మా అమ్మ నీతో రాదు. రాదంటే రాదు. ఏం? మా అమ్మ ఏమైనా అరవై, డబ్భైలలో వచ్చిన హింది సినిమాలలోని నిరుప రాయ్ అనుకుంటున్నావా? నీకోసం ఇన్నాళ్ళూ తులసి మొక్క దగ్గర పూజజేయడానికి? నీకోసం ఎదురుచూడ్డానికి? నువ్వు వచ్చీరాగానే కరిగిపోయి… ” అతడు ఆవేశంలో ఊగిపోతూనే ఉన్నాడు. ఆమె అతడిని పక్కకు తోస్తూ, పడున్న వస్తువులను సర్దుతూనే ఉందామె.

ఆమె రెక్క పట్టుకొని గుంజి, “చెప్పు సంజూ! చెప్పు ఈ  మనిషికి మా అమ్మ రాదనీ.. అతణ్ణి పొమ్మనీ..” అని అంటుండగానే, ఇద్దరూ నిర్ఘాంతపోయి అటువైపు చూశారు. అతడి తల్లి ఆ వ్యక్తి పక్కకు వచ్చి జేరింది. కొత్త పెళ్ళికొడుకూ, పెళ్ళికూతురూ ఫోటో దిగడానికి ఇచ్చే ఫోజులో నించున్నారు ఇద్దరూ.

“ఎంత చక్కని జోడి కదా?!” అందామె అప్రయత్నంగా. అతడికి గుప్పెడు జెర్రలని నోట్లో పోసినట్టనిపించింది. కొండచిలువలు అతణ్ణి చుట్టుకుంటున్నట్టు అనిపించింది. మెదడు బొత్తిగా మొద్దుబారిపోయింది. అమ్మ! అమ్మ! అమ్మ! అని అనాలి అనుకుంటున్నా వీలుపడ్డం లేదు.

“అత్తయ్యా! ఈ చీర మీరు మొన్న చూపించిందే కదా. కట్టుకుంటే ఎంత బావుందో..”  అంటూ వెళ్ళి చీర కొంగు పట్టుకొని పరీక్షించింది ఆమె. “ఈ ముత్యాల గొలుసు కూడా ఎంత బావుందో చూడండి మీకు. మీరేమో, నాకెందుకూ, నువ్వు ఉంచేసుకో అంటూ నాకిచ్చేయబోయేరు..” అని కొనసాగించింది.

ఆ ముగ్గురూ ఒకే కుటుంబానికి చెందినవారిలా, వాళ్ళ అన్యోన్యతలను చూసి తట్టుకోలేని తానొక్కడే అనాథలా అనిపించింది అతడికి. కోపాన్నంతా డైనింగ్ టేబుల్ మీద ప్రదర్శించాడు. మళ్ళీ స్లో మోషన్‍లోనే, గాజు డైనింగ్ టేబుల్‍పై కుర్చీవేసి కొట్టాడు. గాజు పగిలిన శబ్దం భళ్ళున వచ్చింది.

ఆమె ఒక ఉదుటున అటునుండి ఇటు వచ్చి, “ఎంత పనిజేశావ్?  కనీసం మూడు ఈ.ఎం.ఐలు కూడా కట్టలేదింకా? అప్పుడే పగలగొట్టేశావా?” అని విసుక్కుంటూ అరిచింది. వెంటనే మొబైల్ తీసుకొని, ఆ కంపెనీవాళ్ళిచ్చే ఇన్సూరెన్స్ డిటేల్స్ చదువుతూ కూర్చొంది.

అటువైపున అమ్మా, అమ్మ పక్కనా వ్యక్తి అలానే నవ్వుతూ ఫోజు ఇస్తున్నట్టే నిలబడ్డారు.

అతడు మొకరిల్లి, గట్టి గట్టిగా అమ్మ, అమ్మ! అని ఏడుస్తున్నాడు.

*****

 “రామ్.. రామ్!” అని కుదుపుతున్నా అతడికింకా మెలకువ రావటం లేదు. మెలకువ వచ్చిన క్షణం అతడికీ ఏం అర్థం కాలేదు. వెంటనే వీపు నిమురుతూ, గ్లాసుడు మంచినీళ్ళు తాగించింది.

“ఏమయ్యింది? పీడకలా? ఆ? చెప్పు రామ్.. పీడకలా?”

అవునన్నట్టు తలూపాడు. “ఏం కాదులే! ఉత్తి కలే!” అంటూ అతడిని దగ్గరతీసుకొంది.

“అమ్మ.. అమ్మ” అని మెల్లిగా, కలవరపాటుగా అన్నాడు అతడు. ఆమె ఒక్కసారి గట్టిగా ఊపిరి తీసుకొంది.

“చిన్న జ్వరం రామ్.. దానికింత గాభరా ఏంటి?” అని ముద్దుగా విసుక్కుంది.

“కాదు. అమ్మ నన్ను విడిచివెళ్ళిపోతుంది. అమ్మ నన్ను వదిలేసి..” అని చెప్తూండగానే, ఆమె అతణ్ణి ఆపేసింది.

“నువ్వూ, నీ పిచ్చి ప్రేమలూ! మామూలు జ్వరానికి కూడా ఇలా అయిపోతే ఎలా?” అని తలనిమిరింది. అమ్మని ఒకసారి చూసొస్తానంటూ వెళ్ళబోయిన అతణ్ణి ఆపేసింది. “ఇప్పుడుగానీ నీ ప్రిన్సెస్ లేచిందనుకో, అందరికీ జాగరమే ఇక!” అంటూ దుప్పటి కప్పేసి పడుకోబెట్టేసింది.

ఆమె జోకొట్టినట్టు, తన గతాన్నికూడా జోకొట్టగలిగితే ఎంత బావుణ్ణో అని అనుకున్నాడు అతడు మనసులో.

మా జీవితాల్లోకి మళ్ళీ తగలడతాడా? అమ్మ ఏం చేస్తుందప్పుడు? నిజంగానే, నన్ను వదిలిపోతుందా? – ఇలాంటి ఆలోచనలతో యుద్ధం చేస్తూ చేస్తూ ఎప్పటికో నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.