ఒక obese బంధం


First published in May 2015, in vaakili.com

వాళ్ళిద్దరి మధ్య బంధం నిలిచి ఉన్న నీళ్ళల్లో బాగా నాని, ఉబ్బిపోయిన శరీరంలా ఉంది. కదల్లేకుండా, ఆయాసపడుతూ ఉంది. చాన్నాళ్ళ తర్వాత చూశారేమో, వాళ్ళిద్దరూ మొదట గుర్తుపట్టలేదు దాన్ని.

ఇంతకు ముందు ఇంతిలా ఉండేది కాదుగా! ఇంత లావెక్కిపోయిందేంటి? – అని అవ్వాక్కయ్యారు ఇద్దరూ.

నిజమే, అదలా ఉండేది కాదు. మరీ సైజు జీరో కాకపోయినా, కొద్దో గొప్పో ఫిట్‌గానే ఉండేది వాళ్ళ పరిచమైన కొత్తల్లో. అంటే మరి, వాళ్ళిద్దరూ ఆడుతూ పాడుతూ ఉండేవారు. ఆ ఆటపాటల్లో పాల్గొనాల్సి రావడంతో బంధానికి కసరత్తు బాగానే ఉండేది.

అలాగే ఉంటుందని అనుకున్నారు వాళ్ళిద్దరూ. అన్నీ అనుకున్నట్టే ఎక్కడ జరుగుతాయి? ఆఖరికి కథలకి కూడా అనూహ్యాలే ఆయువుపట్టు. రాజుగారి ఏడో చేప కూడా ఎండిపోతే, ఇహ కథేముంది?

మొదటే చెడిన బేరమే కనుక అప్పుడే వాళ్ళ బంధం ఎండగట్టుకొనిపోవాలి. వాళ్ళేమో, మళ్ళీ మాటా మాటా కలవకుండా పోతుందా అన్న ఆశతో కొన్నాళ్ళు కాలం గడిపారు. బంధాన్ని ఎటూ పదిమంది మధ్య పప్పన్నం పెట్టలేరు కనుక, రోడ్డు మీద కనపడ్డ బర్గర్-ఫింగర్ చిప్స్-కోక్‌లతో దాని కడుపు నింపారు. దొరికిందే పరమాన్నంగా భావించి పెట్టినదంతా తినడం అలవాటు చేసుకుంది.

మిగితా బంధాలైతే ఎంత తింటాయో అంతలా అరాయించుకుంటాయి. వాటికీ బోలెడన్ని బరువుబాధ్యతలు కదా, మరి? మెషీన్లురాని కాలంలో మనుషుల్లా వాటికి జిమ్‍లు, జుంబాలు అవసరం లేవు.

ఇదేమో టైమ్‍పాస్ బంధం. ఫేస్‍బుక్ వాల్ మీదో, ఈ-మెయిల్ సెర్చ్ లోనో, మ్యూచవల్ ఫ్రెండ్ గాసిప్‍‍లోనో అనుకోకుండా పేరు తగిలితే తప్ప వాళ్ళిద్దరికి వాళ్ళే గుర్తురారు. మళ్ళీ గుర్తొచ్చేంతవరకూ బంధాన్ని లైట్ తీసుకుంటుంటారు.

వాళ్ళ బంధం మాత్రం హెవీ (ఆండ్ డార్క్) తీసుకుంది. వాళ్ళ మీద బెంగ పెట్టుకుంది. తిండి లేక, నిద్ర రాక, చేయడానికి ఏమీ తోచక, వాళ్ళు మళ్ళీ ఎప్పుడు వస్తారో తెలీక, అసలు వస్తారో రారో తేల్చుకోలేక, ఎదురు చూడాలో, అంతమైపోవాలో అర్థంకాక – అది డిప్రషన్ అంచుల్లో కొట్టుమిట్టాడింది.

ఫలితంగా బోలెడంత లావెక్కిపోయింది. వాళ్ళు ఎత్తలేనంత. కదపలేనంత!

వర్కవుట్ చేయిస్తే పనికిరావచ్చు – అన్నాడు అతడు.

నీకు మొదటినుండి చెప్తూనే ఉన్నా, ఇది వర్కవుట్ అయ్యేది కాదని – అంది ఆమె.

వాళ్ళిద్దరూ ఏం చేయాలన్నదాని మీద గొడవ పడ్డం మొదలెట్టారు. ఎన్నో సార్లు రిపీట్ చేసున్న డైయిల్ సీరియల్ చూస్తున్నట్టు వాళ్ళని చూస్తూ, వాళ్ళ బంధం వాళ్ళే తెచ్చిన జంక్ తింటూ ఉండిపోయింది.

**** (*) ****

ఈమాటలో “అనగ అనగ ఒక రాత్రి”


http://eemaata.com/em/issues/201403/3601.html

అన్నివైపుల నుండి చీకటి కమ్ముకొస్తుంది. సూర్యుడు ఎత్తైన మేడల వెనుక నుండి మెల్లిగా జారుకుంటున్నాడు. వదిలిపోతున్న సూర్యుణ్ణి తనలో దాచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ హడ్సన్ నది ఎర్రబడిపోయింది.

కనిపిస్తున్న ఆ దృశ్యం మొత్తం టచ్ స్క్రీన్ డివైస్ మీద వాల్ పేపర్ అయినట్టు కార్ విండోపై చూపుడు వేలు పెట్టి సూర్యుణ్ణి పైకి లాగబోయింది ఆమె.

“హలో! సన్‍సెట్ బాగుంది కదా అని చూడమన్నాను. సూర్యుణ్ణే మింగేసేట్టు చూడాలా?” అన్నాడతడు.

ఆమె నవ్వలేదు. మూతి బిగించలేదు. సూర్యుణ్ణే మింగేస్తే తనలో ఎంత వెలుగు నిండిపోతుందో ఊహించుకుంటోంది. వెలుగు. ఎంత వెలుగది? చీకటిని పుర్తిగా ముంచేసేంత వెలుగా? మనసు మూలల్లో దాగున్న దిగులుని పోగొట్టేంత వెలుగా? అంత వెలుగు తనలోనే గానీ నిండిపోతే?!

చీకటి చిక్కబడుతుంది. ఒక ఉదుటున మీద పడి గొంతు కొరికే రాకాసి కాదది. అతి మెల్లిగా నరనరాల్లోకి చొచ్చుకుని పోయి, ఆమెను బలహీనపరిచే విషవాయువు అది.

“అబ్బా! ఇక్కడగానీ ఇరుకున్నామా, చచ్చామే!” మళ్ళీ తనే.

ఆమె బయటకు చూసింది. విద్యుద్దీపాల వెలుతురులో ప్రయాణం సాఫీగానే సాగుతున్నా, ఆమె చూపంతా ఎక్కడో దూరాన, ఆకాశాన నిలిచి ఉండటంతో తననే చీకటి చుట్టుముట్టేస్తుందన్న భావన కలిగి సీటులో ముడుచుకొని పోయింది.

“హలో! ఏంటా పరధ్యానం?” కార్‍తో పాటు ఆమె ఆలోచనలకూ బ్రేక్ వేశాడు.

ఒక చిరునవ్వు. ఆమె మొహమంత చీకటిలో రవ్వంత వెలుగు.

“సో… వాట్ బ్రింగ్స్ యు హియర్? ఇన్నేళ్ళ తర్వాత?”

“ఫేస్‍బుక్ లో పొరపాటున లాగిన్ అయ్యాను.” మళ్ళీ ఓ చిరురవ్వ వెలిగి ఆరిపోయింది. “ఫామిలీ ఫంక్షన్‍కని వచ్చాను. కొంచెం రిసర్చ్ పని కూడా…”

“రిసర్చ్?”

“హుఁ, ఫోక్‍లోర్ మీద చేస్తున్నాను.”

“కూల్! ఇంకా? మీ ఆయన సంగతులేంటి? పిల్లలూ..?”

మొబైల్‌పై ఆడుతున్న ఆమె చేతివేళ్ళు ఆగిపోయాయి. ఇలాంటి ప్రశ్నలకు ఆమె దగ్గర సమాధానాలు సిద్ధంగా ఉంటాయి గానీ, ఆ క్షణాన ఎందుకో అబద్ధాలు బయటకు రాలేకపోయాయి. మొహం మీదకు తీక్షణంగా వెలుగు చిమ్ముతున్న ఆమె చేతిలోని మొబైల్ నిద్రావస్థకు జారుకుంటూ చీకటైపోయింది. అదే క్షణాన, ఆ చీకటిలో అతడి ఫోన్ వెలిగింది.

“హేయ్ లారెన్, … ఆహా, … హూఁ, లెట్స్ సీ, … నౌ … డోన్ట్ పానిక్, లెట్స్ వర్క్ ఇట్ అవుట్, … ఆహా, … యా, … యప్ …”. అతడి పొడిపొడి మాటల మధ్యలో ఆమె సర్దుకొని మామూలు మనిషి అయ్యింది.

“నా స్టూడెంట్. డాన్స్ అకాడమీలో. ఓ మంచి కథ కోసం వెతుకుతున్నాం. బాలే పర్ఫామెన్స్ కోసం. ఏదైనా మంచి కథ ఉంటే చెప్పు.”

“ఎలాంటి కథ?”

“ఎలాంటిదైనా పర్లేదు.ఆ అమ్మాయి డాన్స్ చాలా గ్రేస్‌పుల్‌గా ఉంటుంది. ఆమె మీదే ఫోకస్ ఉండేలా, అమ్మాయి కథైతే బాగుంటుంది. మాయలూ, మంత్రాలూ ఉంటే ఇంకా బాగుంటుంది.”

ఆమె ఆలోచనలో పడింది. మాటలు లేని ఓ రెండు నిముషాలు అతణ్ణి ఇబ్బంది పెట్టాయి.

“మళ్ళీ? హలో! లాస్ట్ అగైన్? ఇంతకీ నీ కథేంటి?”

“అనగనగా ఓ చిన్న రాజ్యం. దానికో రాజు, రాణి. వాళ్ళకో రాకుమారి…” ఆమె కథ చెప్పటం మొదలెట్టిందని గ్రహించి ఆశ్చర్యపడి, శ్రద్ధగా వినడానికి ఓ క్షణం పట్టిందతడికి.

“రాకుమారి అందగత్తె. ఇరుగుపొరుగు రాజ్యాలలో కూడా ఆమె అందం గురించి కథలు కథలుగా చెప్పుకునేవారు. దానికి తోడు రాజుగారు ఆమెకు మంచి చదువు చెప్పించారు.ఆటపాటల్లోనూ ఆమె ముందుండేది. ఆమెకు పెళ్ళీడు వచ్చింది. అర్హత ఉన్నా లేకున్నా ఆమెను మనువాడాలని ప్రతి యువకుడూ కలలు కనేవాడు. స్వయంవరం వరకూ రాకుండానే ఆమె తనకు నచ్చిన మరో రాజ్యపు రాకుమారుని వరునిగా ఎంచుకున్నానని రాజురాణిలతో చెప్పింది. ఆమె పెళ్ళి అతడితో అంగరంగ వైభవంగా జరిగింది…”

“… తొలిరేయి. ఊహలెన్నో కవ్విస్తుండగా ఆమెను రాకుమారుడు సమీపించాడు. ‘ప్రియా’ అంటూ చేయి పట్టుకున్నాడు. మెల్లిమెల్లిగా ఆమె చేయి మొద్దుబారిపోయి, రాయిగా మారింది. అతడు కంగారుపడి ఆమె భుజంపై చేయి వేశాడు. భుజం కూడా రాయై పోయింది. ఏం చేయాలో తోచక ఆమెను దగ్గరకు తీసుకున్నాడు. ఆమె అచ్చంగా శిలగా మారిపోయింది.”

“ఓహ్! ఎందుకలా?”

“ఏమో…?”

అప్పుడే వాళ్ళు చేరాల్సిన చోటుకు చేరుకున్నారు – టైమ్స్ స్క్వేర్.

కార్ ఒకచోట పార్క్ చేసి కొంచెం దూరం నడిచి వెళ్ళాలి. జనాన్ని తప్పించుకుంటూ వెళ్తున్నప్పుడు ఆమెను ‘గార్డ్’ చేయడానికి ఆమె చుట్టూ తన చేతితో కోట కట్టాడు, ఆమెను తాకకుండా. ఆమె భుజం దగ్గరిగా అతడి చేయి వస్తున్నప్పుడల్లా వేళ్ళు సన్నగా వణకటం ఆమె ఓరకంట గమనించింది. ఒకప్పుడు ఆ చేతుల్లో ఒదిగిపోయిన తనువు ఇప్పుడెంత అంటరానిదయ్యిందో గ్రహించింది.

అప్పటికే వాళ్ళు కలవాల్సినవాళ్ళందరూ వచ్చి ఉన్నారు. మాటమాటల్లో వాళ్ళున్న ప్రదేశాన్ని, దేశాన్ని, కాలాన్ని వదిలి ఎన్నో వేల మైళ్ళ దూరంలో గడిచిన గతంలోకి ప్రయాణించారు. కాలేజిలో వాళ్ళ అడ్డాకు చేరుకున్నారు.

జ్ఞాపకాలతో వారి సల్సా మొదలయ్యింది. గడిచిన ఘడియల అడుగుల్లో అడుగులు వేశారు లయబద్ధంగా. ఎదుటకు వచ్చిన గతం మెడకు దండలా రెండు చేతులనూ వేసి, పెనవేసుకొని విడిపడి-విడిపడి పెనవేసుకున్నారు కాసేపు. నిటారుగా నిలుచున్న గతం వేలు పట్టుకొని కాస్తకాస్తగా మోకాలు వంచుతూ కిందకు ఒదిగిపోయి, బొంగరంలా తిరిగారు మరి కాసేపు. గతానికి దూరదూరంగా తిరుగుతూ, ఒక ఉదుటున దాన్ని ఆలింగనం చేసుకున్నారు మధ్యమధ్యలో. మధ్యలో ఉన్నట్టుండి ఒకరు –

“హేయ్, యు వోంట్ బిలీవ్ దిస్! మా టీమ్‌లో కొత్తగా ఒకతను వచ్చాడు. రీసెంట్ గ్రాడ్యుయేట్. అవర్ కాలేజ్. నన్నే బాచ్ అని అడిగాడు. చెప్పాను. యు నో వాట్ హి సెడ్? …హాఁ?”

అందరి దృష్టీ అటువైపుకు…

“కార్తీక్-రోహిణీ బాచ్? అని అడిగాడు. నేను షాక్! ఏం చెప్పాడో తెలుసా? ఇప్పటికి ఫేర్వెల్‍ పార్టీలో మీరు చేసిన డాన్స్ గురించి జనాలు మాట్లాడుకుంటారట! బెస్ట్ డాన్సింగ్ పెయ్‌ర్ అని.”

ఇంకా ఏవో మాటలు కురుస్తూనే ఉన్నాయి. ‘కార్తీక్-రోహిణి’ అని వినిపించగానే ఆమె అతడిని చూసింది. అదే క్షణాన అతడూ చూశాడు. చూసి, చూపు తిప్పుకున్నాడు. ఐస్ వల్ల గ్లాస్‌కి చెమటలు పడుతున్నాయి. ఆమె అతడిని గమనిస్తూనే ఉంది. ఒక్కో గుక్క తాగి, గ్లాస్ కిందపెట్టి, ఆమెను చూడబోయి, ఆమె గమనిస్తుందని గమనించి, రెప్పలనీడలో కళ్ళను అటూ ఇటూ పరిగెత్తిస్తూనే ఉన్నాడు. వాళ్ళిద్దరి డాన్స్ గురించే ఇప్పుడు అందరూ తలా ఒక మాట మాట్లాడుతున్నారు. అతణ్ణి ఆటపట్టించడానికన్నట్టు ఆమె అతడినే చూస్తూ ఉంది.

తన ప్రేమ మూగదనీ, తనంతట తాను చెప్తేగానీ అది ఎవరికీ తెలియదనీ అతడి పొగరు. ఆమె నడుం చుట్టూ చేతులు వేసేటప్పుడు వణికే అతడి వేళ్ళు, ఆమెను దగ్గరకు లాక్కున్నప్పుడు అతడి గుండె చప్పుడు, ఆమెను గాల్లోకి లేపి మళ్ళీ క్షేమంగా తీసుకొచ్చే వరకూ అతడి ఏకాగ్రత, కౌగిలింతల్లో అతడి ఊపిరిలోని వేడి, అతడిని ఎప్పటికప్పుడు రెడ్‌హాండెడ్‍గా ఆమెకు అప్పజెప్పేవని అతడికి తెలీదు.

వాళ్ళిద్దరూ చేసిన ఒక డాన్స్ బాలేని గుర్తుజేశారు ఇంకెవరో.

అందానికి అహంకారపు తొడుగు వేసుకొని విర్రవీగే ఆడదానిగా ఆమె. అందానికి మోకరిల్లే మగాడిగా అతడు.

‘వలచాను ప్రియా! ఒడి చేరు,’ అని మోకాళ్ళపై కూర్చొని అర్థిస్తున్న అతడి ఛాతీపై తన్ని, కాలి కొనగోటితో అతడి చెంపపై గీరి ఆమె వెళ్ళిపోబోతుండగా, ఆమె పాదాన్ని రెండు చేతుల్లోకీ తీసుకొని వాటిని అతడు ముద్దాడగానే, కలిగిన తన్మయత్వంలో ఆమె వేసుకున్న అహంకారపు కాస్ట్యూమ్ పటాపంచలై అందం అతడి సొంతమయ్యే సీన్.

దాని రిహార్సల్స్ అప్పుడు, ఆమెకు రెండు రోజులు బాగోలేకపోతే, వేరే అమ్మాయి చేసింది. ఆ అమ్మాయి కాలు అతడి ఎదను తాకకముందే అతడు తూలిపోయేవాడు. ఆమె కాలుగోరు అతడి చెంపకు చేరక ముందే తల వాల్చేసేవాడు. ఆమె పాదాలు అతడి అరచేతుల్లో గాలిలో ఉంటాయి. వాటిని ముద్దాడేది అతడి పెదవులు కావు, వాటి నీడ.

ఆమెను పరధ్యాన్నం లోనుండి మళ్ళీ ఒకరు బయటకు లాగాల్సివచ్చింది. కాసేపటికి డిన్నర్ ముగిసింది. ఇన్నాళ్ళకు మళ్ళీ అందరూ కల్సుకున్నందుకు తృప్తిగా నిట్టూర్చి ఎవరి గూటికి వాళ్ళు ఎగిరిపోయారు.

“కాసేపు టైమ్స్ స్క్వేర్‌లో తిరుగుదామా?” అప్పుడే విడిపోవడం ఇష్టం లేని రెండు మనసులూ అడిగిందదే, కొంచెం తటపటాయిస్తూనే.

కళ్ళు జిగేలుమనిపించే నియాన్. భారీగా ఉన్న డిజిటల్ ఎడ్వర్టయిజింగ్ బోర్డులు. మిరుమిట్లు గొలిపే కాంతులతో వీధులన్నీ దేదీప్యమానంగా వెలుగుతున్నాయి. నల్లని ఆకాశం వెలివేయబడిన దానిలా ఎక్కడో సుదూరంగా ఉంది. కొత్తగా ఒక ఆకాశం ఏర్పడింది, విద్యుద్దీపాలతో. తల ఎటు తిప్పినా వెలుగే! ఆ కాంతుల్లో ఆమె మేను కొత్త ఛాయను సంతరించుకుంది.

దీపం చుట్టూ మూగే పురుగుల్లా మనుషులు ఆ వెలుగుల్లో, హడావుడిగా, తత్తరపాటుగా. చిన్నవి మొదలకుని అన్ని సైజుల కెమేరాలు క్లిక్ మంటూ, వాటి ఫ్లాష్‌లు నేలమీద నక్షత్రాల్లా…

కాసేపు షాపింగ్. కాసేపు నడక. కాసేపు కబుర్లు. కబుర్లలో దొర్లిన కథ ప్రస్తావన, ఆమెకు నచ్చని విధంగా.

“అవునూ! ఇందాకేదో కథ చెప్తూ ఉన్నావ్! ఇంతకీ, ఆమె సమస్యేంటి?”

“సమస్య ఆమెలోనే ఉందని ఎలా నిర్ణయిస్తావ్?”

“అరే! రాయిగా మారింది ఆమె కదా, సమస్య ఆమెదే కదా?”

“ఏం? ఆ స్పర్శలో సమస్యుండచ్చుగా?”

“వాదాలు వద్దు గానీ, పోనీ ఏదోటిలే, తర్వాత ఏమైంది?”

“ఏముంది? ఈ శిలను నేనేలుకోలేను అని వదిలివెళ్ళిపోయాడు.”

“తర్వాత?”

“కథ అయిపోయింది. లేదా ఆగిపోయింది.”

“ఆర్ యు క్రేజీ!? ఏంటీ కథ అసలు?”

“ఏం ఇది కథ ఎందుక్కాకూడదు?” – ఆమె పైకి అనాలని అనుకోలేదు.ఆ ప్రశ్నకు ఎలా సమాధానం చెప్పాలో తెలీక అతడూ ఏం మాట్లాడలేదు. ఆమెలో ఆ ప్రశ్నతో కాస్త అణిగిమణిగి వున్న చీకటి నిద్ర లేచి ఒళ్ళు విరుచుకుంది. రాకాసిలా ఆమెను మింగేస్తుంది ఇంకాసేపట్లో. కానీ ఎదుట అతడున్నాడే? ఈ పూట దానికి లొంగకూడదు. ఎలా? ఎలా?

అంతలో ఓ లైఫ్ సైజ్ మికీ మౌస్ వచ్చి ఆమెకు షేక్‌హ్యాండ్ ఇచ్చాడు. అతడితో చేయి కలిపింది. అందిన చేయి వదలకుండా మికీ అడుగులు వేయడం మొదలెట్టాడు, ముందు మామూలుగా, తర్వాత లయబద్ధంగా. పక్కనే గిటార్లు మెళ్ళో వేసుకున్న ఓ జంట వాటిని వాయించటం మొదలెట్టారు. సంగీతం మొదలవ్వగానే గుమిగూడినవారంతా మికీ చేతిలో చేయుంచిన ఆమెనే చూస్తున్నారు. కంగారుపడి, జనంలో ఉన్న అతడిని చేయి పట్టుకొని లాగేసింది మధ్యలోకి. మికీ తప్పుకున్నాడు. సంగీతపు వేగంలో అంటీముట్టకుండా డాన్స్ మొదలెట్టినా రాను రాను జోరు పెరిగి ఒక్కప్పటి ఈజ్ వచ్చింది ఇద్దరి మధ్య.

ఊపిరి పీల్చుకోవటం కష్టమయ్యేంత వరకూ ఆ సంగీతం, ఆ నాట్యం ఆగలేదు. ఆగగానే, దూరం నుంచి ఎదురు చూస్తున్న ఇబ్బంది వారిద్దరి మధ్య చటుక్కున దూరింది. ఆలస్యం అవుతోందన్న వంక కూడా దొరికింది.

తిరిగి ఆమెను క్షేమంగా ఆమె ఉంటున్న హొటేల్ దగ్గర దింపి, అతడు వెళ్ళిపోయాడు. ఆ రాత్రీ ఆమెకు నిద్రపట్టలేదు. హొటేల్ గదికున్న కర్టెన్లు పక్కకు జరిపి, బయటకు చూసింది. వీధుల్లో వెలుగు. దూరంగా హడ్సన్ నది చీకటిలోనూ వెలుగుతోంది. ఆమె నదిని చూస్తూ అలానే చాలాసేపు ఉండిపోయింది.

 *****

ఓ నెల గడిచాక, అతడి ఇన్‍బాక్స్‌లో ఆమె నుండి ఒక మెయిల్.

డియర్ కార్తీక్,

న్యూయార్క్‌లో ఆ పూట నీకు చెప్పిన కథ అర్థాంతరంగా ముగిసిందన్నావ్ కదా! ఇదిగో, దాని ముగింపు ఇప్పుడు పంపిస్తున్నాను.

భర్త విడిచిన రాకుమారి పరిస్థితి దారుణంగా తయారయ్యింది. మొదట్లో పగలు బాగానే ఉండి, రాత్రి మాత్రమే రాయి అయ్యేది. రానురాను పగలు కూడా బండబారిపోయేది. రాజుగారు చూపించని వైద్యులు లేరు. ప్రయత్నించిన పరిష్కారం లేదు. అయినా గుణం కనిపించలేదు.

అప్పుడు దూరదూరాల నుండి వచ్చిన ఓ ఫకీరు, రాకుమారిని పరీక్షించి, ఏవో మందులిచ్చి ఆమె పగలు బాగుండేలా బాగుజేశాడు. ఆమెను పూర్తిగా మనిషిని చేస్తే కోరుకున్నది ఇస్తానని రాజుగారు ప్రకటించారు. కానీ ఆ ఫకీరు తనకు చేతనైనది మాత్రమే చేయగలననీ, చేయలేనిది ఎంత ప్రయత్నించినా చేయలేననీ విన్నవించుకున్నాడు. వెళ్తూ వెళ్తూ రాకుమారితో ఏకాంతంలో ఇలా చెప్పాడు:

“నిన్నో కాళరాత్రి కాటేసింది. దాని విషప్రభావాన్ని నేను కొంచెమే తగ్గించగలిగాను. తక్కినది తగ్గించాలంటే వైద్యం కోసం నువ్వే వెతుక్కోవాలి. ఎక్కడినుండో తెప్పించడం, ఎవరినో రప్పించడం కాదు. నువ్వు వెళ్ళాలి. ముల్లును ముల్లే తీసినట్టు, నిన్ను మరో రాత్రే కాపాడుతుంది.”

ఫకీరు ఇచ్చిన సలహాను పాటిస్తూ ఆమె తన కోటను విడిచి దేశదేశాలు తిరగటం మొదలుపెట్టింది. అలా తిరుగుతూండగా అనుకోకుండా తనని ఒకప్పుడు ఆరాధించిన మనిషిని కల్సుకుంది, ఒక ఊరిలో.

అదొక విచిత్రమైన ఊరు. అక్కడ చీకటిపడగానే, దివ్యశక్తులున్న ఆ ఊరి ప్రజలు వెలుగును సృష్టిస్తారు. సృష్టించడమే కాదు, ఆ వెలుగుతో బోలెడన్ని ఆకారాలను చేస్తారు. చేసి వాటిని మేడలకూ, గోడలకూ వేలాడదీస్తారు. ఆ ఊర్లో రాత్రి కూడా తళుక్కుమంటుంది. అలా తళుక్కుమంటున్న రాత్రిని రాకుమారి రెప్పార్పకుండా సూటిగా చూసింది. అలా చూడ్డంలో ఏదో క్షణాన ఆమెలోని చీకటి ఆ ఊరిలో, ఆ వెలుగులో మాయమైపోయింది.

ఆపై ఆమె మనిషిగా మిగిలింది, పగలూ, రాత్రి కూడా!

రిగార్డ్స్,

రోహిణి

 

కినిగె పత్రికలో ’ఓ చిత్ర కథ’


http://patrika.kinige.com/?p=1516

అద్దం ముందు నిలుచుంది ఆమె.

తనని తాను తీక్షణంగా చూసుకుంటోంది. చెదిరిన జుట్టు, ఉబ్బిన మొహం, ఎరుపెక్కిన కళ్ళు, ఆఫీసునుండి వచ్చాక మార్చని బట్టలు కనిపిస్తున్నాయి ట్యూబ్‍లైట్ ప్రసరించే వెలుగులో. ఆ కనిపిస్తున్నవేవీ ఆమెకు నచ్చటంలేదు. పక్కన లేని అర్జున్‍ను అద్దంలో ఉన్నట్టు ఊహించుకోసాగింది.

ఊహాల అద్దంలో కనిపిస్తున్న తమ జంటలో, తనని చెరిపేసుకొని, ఆ స్థానంలో అర్జున్‍కు నచ్చిన సినిమా హీరోయిన్‍ను నిలబెట్టింది. బాగనిపించారు వాళ్ళిద్దరు. హీరోయిన్‍ను చెరిపేసి తనను పెట్టుకుంది మళ్ళీ! అబ్బే.. బాలేదు.

ఆ ఊహలోకి మనోహర్ జొరబడ్డాడు అకస్మాత్తుగా. ప్రతిస్పందనగా డ్రెసింగ్ టేబుల్ ముందున్న చిన్న స్టూల్ మీద కూలబడిపోయింది. కళ్ళు మూసుకొంది. స్టేజ్‍ పైన మనోహర్ పక్కన ఆమె దండలతో నుంచున్న జ్ఞాపకం ముందుకు తోసుకొచ్చింది.

పైనుండి పూలవాన. ఎదురుగా కాలేజి విద్యార్థుల చప్పట్లు. అదో నిజమనిపించే అబద్ధం.

ఆ ఏడాది జరగబోయే వార్షిక నాట్యోత్సవంలో జంటగా డాన్స్ చేయటానికి ఆమె, మనోహర్ ఎంపికయ్యారు. కావ్యని కాకుండా, తనని ఎందుకు ఎంచుకున్నారన్న అనుమానం వస్తూనే ఉన్నా, ఆనందాతిశయాలు ఆమెను తోచనివ్వలేదు. అంతలోనే, అది టాగోర్ రాసిన “చిత్ర” నాటకం ఆధారంగా రూపొందిస్తున్న నృత్యనాటకమనీ, అందులో చిత్ర పాత్రకు “రఫ్”గా, “మాన్లీ”గా ఉండే అమ్మాయిని కావాల్సి వచ్చిందని కో-ఆర్డినేటర్ చెప్పినప్పుడు మనసు చివ్వుక్కుమంది. వరం పొందాక అందంగా మారిపోయిన చిత్రగా కావ్యకూ పాత్ర ఉందని తెల్సి నీరుగారిపోయింది.

మనోహర్‍కు దగ్గరగా ఉండడానికి ఇంతకు మించిన అవకాశం దొరకదని ఒప్పుకుంది. రిహార్సల్స్ జరిగే కొద్దీ ఆమెకు తాను ధరిస్తున్న పాత్రలోని మానసిక సంక్షిష్టత, తన మనసులోని అలజడి రెండూ బాగా అర్థమయ్యాయి. నాటకంలోనూ మనోహర్ ఆమెను చూడడు. కావ్యని చూడ్డం మానడు.

అర్జునుడు కాదన్నాక చిత్ర మానసిక సంఘర్షణకు లోనవుతుంది. అతడిని ఒప్పించాలని, ఒప్పుకునేదాకా ప్రాధేయపడాలని తపిస్తుంది. ముందు ఈ సీన్‍ను యథాతథంగా చిత్రీకరించడానికి పూనుకున్నారు. ఆమె మనోహర్‍కు తన మనసులోని మాట చెప్పాలి, మనోహర్ కాదంటాడు, ఆమె మనోహర్ కాళ్ళ మీద పడివేడుకుంటుంది. ఇది విన్న లెక్చరర్ ఒకరు “రాజ్యాన్ని ఏలే సామర్థ్యం ఉన్న వ్యక్తి, ఆ రాజ్యానికి రాజు తర్వాత రాజంతటి స్త్రీ, కేవలం మనసుపడ్డ వాడు కాదన్నాడని, ఇలా దేబరిస్తుందా?!” అన్న ప్రశ్న లేవనెత్తారు. జవాబుగా మరో రెండు పాత్రలు పుట్టుకొచ్చాయి.

స్టేజి మధ్యలో ఒక తెల్లని తెర కట్టి, దాని వెనుక ఒక ఆడా, మగలను నిలబెట్టి, వారి నీడలను చిత్రార్జునల ఆత్మలుగా చూపించాలని నిర్ణయించారు. రిహార్సల్ చేసి చూద్దామనుకున్నారు.

చిత్ర తన ప్రేమను వ్యక్తీకరించేటప్పుడు ఆమె ఆత్మ (తెరవెనుక నీడై) కూడా అచ్చు అలానే లయబద్ధంగా ఆడుతుంది. అర్జునుడూ, అర్జునుడి ఆత్మ ఆమె ప్రస్తావన తిరస్కరించి, వెళ్ళిపోడానికి వెనక్కి తిరుగుతారు. చిత్ర అలానే చూస్తూ ఉంటుంది, గంభీరంగా. తెరవెనుక నీడలా ఉన్న ఆమె ఆత్మ మాత్రం ఒక్కసారిగా అర్జుని ఆత్మ కాళ్ళపై పడుతుంది. అర్జునుడూ, ఆత్మ నడుచుకుంటూ స్టేజి పక్క వింగ్‍లోకి వెళ్ళిపోతారు. చిత్ర అలానే చూస్తూ ఉంటుంది. ఆమె ఆత్మ అర్జుని ఆత్మచే ఈడ్వబడుతూ పక్క వింగ్‍లోకి వెళ్ళిపోతుంది.

లైట్సాఫ్!

మళ్ళీ లైట్లు వేసేలోపు ఆమె హాస్టల్‍కు పరిగెత్తుకొనిపోయింది, రొప్పుతూ, ఆయాసపడుతూ, ఏడుస్తూ. ఆమె పరిస్థితి గ్రహించిన సీనియర్ అయిన రూమ్మేట్, “తొలిప్రేమ సినిమా చూశావా నువ్వు? అందులో వేణు మాధవ్ అమ్మాయిలను ఎ, బి, సి క్లాసులుగా వర్గీకరిస్తాడు. కావ్య ‘ఎ’ క్లాస్. ఏ అర్హతులు ఉన్నా లేకపోయినా, అందరూ ‘ఎ’ క్లాస్ అమ్మాయిలకే ఎగబడతారు. ఆ.. జీవితం ముప్పుతిప్పలుపెట్టి, ముక్కుపిండినప్పుడు, నీలాంటి, నాలాంటి ‘బి’ క్లాస్ అమ్మాయిలను పెళ్ళిజేసుకుంటారేమోగానీ.. ప్రేమించరు. అందులో కావ్య కూడా మనోహర్‍ను కావాలనుకుంటుంది. మర్చిపోవడమే నీకు అన్ని విధాలా శ్రేయస్కరం.” అని గీతోపదేశంజేసింది.

సీనియర్ మాటలు తప్పవ్వాలని బలంగా కోరుకుంది. మనోహర్ దృష్టి తన మీద పడుతోందిగానీ నిలువలేకపోతుందని తెల్సుకుంది. అందుకోసం నచ్చని, నప్పని పనులు ఎన్నో చేసింది. వాటిలో చాలావరకూ ఇప్పుడు మర్చిపోయింది. కొంచెం కష్టమనిపించినా ఆ దశనుండి త్వరగానే బయటపడింది. గాడిన పడిన జీవితం మళ్ళీ ఆమెను అలాంటి పరిస్థితుల్లోనే నిలబెట్టింది, ఈసారి అర్జున్ ఎదురుగా!

వేణుమాధవ్ లెక్కలు అబ్బాయిలకు అన్వయించుకుంటే, అర్జున్ ‘ఎ’ క్లాస్‍వాడు. అందగాడు, జీతగాడు, మంచివాడు. ఆర్నెల్ల పరిచయంలో అతడితో భవిష్యత్తు ఎంత అందంగా, ఆనందంగా ఉండగలదో ఊహించుకునే కొద్దీ బాధ. అందదని అనిపిస్తున్న ఆ ద్రాక్ష పుల్లగా అవ్వలేదింకా. ఆ ద్రాక్షను అందుకునే అర్హత తనకెలాగైనా వస్తే బాగుణ్ణన్న చిన్న ఆశ ఆమెచే రంగురంగుల అద్దాల మేడను కట్టించింది. అందులో ప్రతి అద్దంలోనూ ఆమె, అర్జున్.

కల చెదిరింది. కళ్ళు తెరిచింది. ఎదురుగా అద్దంలో ఆమె ఎప్పటిలానే ఉంది. ఆమే ఉంది.

* * *

ఆ మాయాభవనంలోకి ఆమె అడుగుపెట్టగానే అడుగులకు మడుగులొత్తుతూ ఓ ఇద్దరుముగ్గురు యువతులు ఆమెను లోపలికి తీసుకొనివెళ్ళారు. ఆమె ఓ యువరాణి అయ్యినట్టు మర్యాదలు చేశారు. పానీయాలూ, ఫలహారాలు వద్దంటున్నా వదల్లేదు. ఎగ్జిక్యూటివ్ వచ్చి బ్రైడల్ పాకేజ్ గురించి అనర్గళంగా చెప్పుకుంటూ పోతూంటే, ఆమెను ఆపి పెళ్ళికి తయారవటం కాదు, పెళ్ళయ్యేలా తయారు చేయడం కుదురుతుందా అని అడిగింది. మేకప్, మేకోవర్ కన్నా మించినదేదో అడుగుతుందని గ్రహించి, పెద్ద చేపే వలలో చిక్కిందన్న ఆనందంలో తలాడించింది ఎగ్జిక్యూటివ్.

మొదట ఆమె నిలువెత్తు 3డి ఫొటో ఒకటి తీసి, పెద్ద ఎల్.ఇ.డి స్రీన్‍లో ఫీడ్ చేశారు. దాంట్లో ఆమెకు నచ్చినట్టు మార్పులు చేసుకుంటూ పోయారు. ఫైనల్‍గా ఒక బొమ్మ అనుకున్నారు. అనుకున్న మార్పుల్లో ఏవేవి ఆమె శరీరానికి సరిపడతాయో చూడ్డానికి తలవెంట్రుక నుండి కాలిగోటి దాకా అన్నింటి పరీక్షలూ చేశారు.

పరీక్షలయ్యాక ఎగ్జిక్యూటివ్ వచ్చి, ప్రతి ట్రీట్మెంట్‍కూ ఇంత ఇంత అంటూ వేసుకుంటూ పోతూ, “మొత్తం ఇంత!” అని తేల్చింది. తిరిగిపోతున్న ఆమె కళ్ళకు బ్రేక్ వేస్తూ “అంతా కట్టనవరం లేదు ఇప్పుడే. ముందు పది పర్సెంట్ కట్టండి. ట్రీట్మెంట్స్ అయ్యే కొద్దీ మిగితా డబ్బులు కట్టచ్చు.” అంది. అయినా కూడా, అంత మొత్తం ఎప్పటికి తీసుకురాగలదు?

“మీరేం వర్రీ కాకండి. ఈ.ఎం.ఐ ఆఫర్ ఉంది మా దగ్గర. మీరు ఏ విషయం చెప్తే, నేను మా బాంక్ వాళ్ళతో మీటింగ్ అరేంజ్ చేస్తాను.”

అంత మొత్తం పెడితే భారతదేశంలో ఓ మహానగరంలో ఖరీదైన ఇల్లు కొనుక్కోవచ్చును. మనసుపడినవాడిని మనువాడకపోయాక, ఇల్లుంటే ఏంటి? లేకపోతే ఏంటి? అని ఆమెకు అనిపించింది. అందం, సులభ వాయిదా పద్ధతిలో వస్తానంటే కాదనుకోవడానికి ఆమె సిద్ధపడలేదు. ఇంట్లో మాటమాత్రంగానైనా చెప్పకుండా, సన్నిహితుల సలహా కూడా తీసుకోకుండా సంతకాలు చేసింది, ఎక్కడపడితే అక్కడ.

ట్రీట్మెంట్స్ మొదలయ్యాయి. కొన్ని తేలిగ్గా అయిపోతే, మరికొన్ని తిప్పలుపెట్టాయి. కొన్ని వద్దని డాక్టర్లు వారించినా, ఆమె వినిపించుకోలేదు. ఒక్కో ట్రీట్మెంట్ ఒక్కోరకంగా బాధించింది. అయినా భరించింది.

ఆర్నెళ్ళల్లో ఇంతకు మునుపులేని నిగారింపు ఆమెలో చూసి “పెళ్ళికళ!” అని చెవులు కొరుక్కున్నారందరూ. వెతకక్కర్లేకుండానే మంచి సంబంధం వచ్చిన సంబరంలో కూతురిలో సంతోషాన్ని చూడగలిగారేగానీ తల్లిదండ్రులు, ఆమెలో కొత్త అందాన్ని పట్టించుకోలేదు. వారంవారం కొత్తకొత్తగా కనిపించే ఆమెలోని మార్పుల చిట్టాను మొదట శ్రద్ధగానే లెక్కెట్టిన కొలీగ్స్ కొన్నాళ్ళకు ఆ ప్రయత్నాన్ని వదులుకున్నారు. కాలేజి రోజులకీ ఇప్పటికీ వచ్చిన మార్పును అప్పటి స్నేహితులు పోల్చుకోలేకపోయారు. ‘ఏం చేయించుకున్నావో మాకూ చెప్పచ్చు కదే తల్లీ! అర్జున్ అంతటివాడు కాకపోయినా, మేమూ ఎవరో ఒకర్ని పడేయాలిగా!’ అని అంటూ ఆరా తీశారుగానీ, రహస్యం తెల్సుకోలేకపోయారు.

మిసెస్. అర్జున్ – ఆ కొత్త పేరు ఆమెను పులకింపజేసింది. ఆమె అందం మరింత ఇనుమడించింది. పదిమందిలో ఉన్నప్పుడు ఎక్కువ చూపులు తనవైపు తిరగడం, కొత్తల్లో ఇబ్బందిపెట్టినా, గర్వంతో కూడిన సంతోషాన్ని అందించింది. పార్టీలలో తనను పరిచయంజేసేటప్పుడు అర్జున్ కళ్ళల్లో మెరుపు ఆమెను ఉక్కిరిబిక్కిరిజేసింది.

* * *

సైక్రియాట్రిస్ట్ దగ్గర ఎట్టకేలకు ఆమె నోరు విప్పింది.

“అర్జున్ కోసం చేశాను.” అని ఆమె జవాబు, డాక్టర్ వేసిన ప్రశ్నకు.

తన కోసమా? తన కోసం ఎవరు చేయమన్నారు? తాను ఏనాడైనా అడిగాడా ఇలా చేయమని? లేదే?! ఆమెను చూడకుండానే ప్రేమించలేదా? అసలు ఇండియాకి ఇంకా వెళ్ళకముందే ఆమె గురించి ఇంట్లో చెప్పి, ఒప్పించలేదా? అమ్మాయిని తనూ చూడలేదని, ఆఫీస్ ప్రొఫైల్‍లో ఒక పాస్‍పోర్టు ఫోటోనే చూశాననీ, ఆమె పెద్దగా బాగోకపోయినా పెళ్ళిచూపుల్లోనే ఏ నిర్ణయం తీసుకోవద్దనీ తనవాళ్ళని బతిమిలాడుకోలేదా? వాళ్ళకీ నచ్చేసి పెళ్ళి ఏ అడ్డంకులూ లేకుండా అయిపోయిందిగానీ, ఏ అడ్డంకి వచ్చినా దాన్ని ఎదుర్కోవాలని తాను ముందే అనుకోలేదా? మరి అలాంటి తనను అపరాధిగా నిలబెడుతుందేంటి?

డాక్టర్ ఇంకేవో అడుగుతున్నాడు. ఆమె ఏడుపు ఆగినప్పుడల్లా సమాధానాలు చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. కాలేజినాటి సంగతులేవో చెప్పుకొస్తోంది. వాడెవడో కాదన్నాడని ఏం తోచితే అది చేసేయటమేనా? మగాడుగా పుట్టిన ప్రతివాడూ అందానికి తప్ప మరిదేనికీ లొంగడని తీర్మానించుకోవడమేనా? చిరాకేస్తోంది అతడికి.

నాలుగేళ్ళ కాపురంలో పిల్లలు పుట్టకపోవడం అతణ్ణి కలవరపరచలేదు. ఇద్దరూ మొదటి రెండుమూడు ఏళ్ళు కెరీర్లపైనే దృష్టి పెట్టారు. ఇంతలో అటువైపు, ఇటువైపు పెద్దవాళ్ళు ఒత్తిడి తెచ్చారు, మనవలకోసం. స్నేహితులూ, తెల్సినవారూ కనేస్తే ఓ పనయ్యి పోతుందిగా అన్నట్టు సలహా ఇచ్చారు. పదినెలల నుండి ప్రయత్నిస్తున్నారు పిల్లల కోసం.

కొన్ని నెలలక్రితం ఓ అబార్షన్! కొంచెం భయమనిపించినా పర్లేదనుకున్నాడు. కానీ అప్పటి నుండి ఆమె ముభావంగా ఉండడం మొదలెట్టింది. ఆమెలో ఉత్తేజం మాయమయ్యింది. చిత్రంగా రోజులు గడిచేకొద్దీ ఆమె తేరుకోవడం అటుంచి, ఇంకా ఇంకా కూరుకుపోయినట్టనిపించింది. ఎంత అడిగినా చెప్పేది కాదు. తనకి చెప్పటం లేదని ఇంట్లోవారితో అడిగించాడు. అయినా లాభం లేకపోయింది.

చివరకు గైనకాలజిస్ట్ దగ్గర విషయం బయటపడింది. ఆమె కన్సీవ్ కాకలేకపోవచ్చుననీ, కన్సీవ్ అయినా కూడా చాలా కాంప్లికేషన్స్ వస్తాయని తేల్చి చెప్పింది డాక్టర్. మెడికల్ హిస్టరీ గురించి నొక్కి, నొక్కి డాక్టర్ అడిగినప్పుడు పెళ్ళికి ముందు చేయించుకున్న ట్రీట్మెంట్ వివరాలు బయటపడ్డాయి.

విషయం తెల్సిన అందరూ ఆమెను ఒక్కసారిగా బోనులో నిలబెట్టేసి, తీర్పులివ్వటం మొదలెట్టారు. తెలియని అమాయకత్వంలో చేసిందని వెనకేసుకొచ్చింది తనే! కానీ ఆమె పరిస్థితి మాత్రం దిగజారింది. శారీరకంగా ఒకరకమైన ఇబ్బందులైతే, మానసికంగా కూడా కృంగిపోయింది.

డాక్టర్ మందులేవో రాసిచ్చి, ఆమె ఆలోచనల్లో కూరుకుపోకుండా, బిజిగా ఉండేట్టు చూడమని అతడికి సలహా ఇచ్చి, మళ్ళీ వచ్చేవారం రమ్మని చెప్పి పంపేశాడు.

ఇంటికి చేరుకొని ఆమెకు వేయాల్సిన మందులు వేసి, ఆమె పడుకున్నాక వచ్చి హాల్లో, చీకట్లో, మ్యూట్ పెట్టిన టివి ముందు కూర్చొని, లాప్‍టాప్‍ తెరిచాడు.

చాలా ఒంటరిగా ఉన్నట్టు అనిపించింది అతడికి. అంతకు మించి అలసటగా ఉంది. “అర్జున్ కోసం చేశాను” అన్నది మరుపుకు రావడంలేదు. ఆమె చేసినవన్నీ చేయడానికి తానేమైనా దోహదపడ్డాడా? మాటమాటల్లో తనకు తెలీకుండానే ఆమెను ఇలా చేయడానికి ప్రేరేపించాడా? పిల్లలు పుట్టకపోతే పోనీ -అంత దాకా వస్తే, దత్తత తీసుకోవచ్చు- కానీ ఆమెకి మరే విధంగానైనా ఆరోగ్యం చెడితే?! నెలనెలా తన సొంత ఖర్చులంటూ ఎవరికి డబ్బు ట్రాన్సఫర్ చేస్తుందో పట్టించుకోన్నందుకు తనని తాను తిట్టుకున్నాడు. ఎప్పుడు ఆమె స్కూల్, కాలేజిల గురించి అడిగినా ఏవో ముక్కలను జాగ్రత్తగా అతికినట్టు చెప్పుకొచ్చేదేగానీ, ఇష్టంగా చెప్పేదికాదు. రానురాను ఆ కబుర్లూ తక్కువైపోయాయి. అలంకరణలపై ఆసక్తి ఆడవాళ్ళ అలవాటనుకున్నాడుగానీ, అది అభద్రతను సూచిస్తుందని ఇప్పటి వరకు తట్టలేదు. అమ్మానాన్నలను, దేశాన్ని వదిలి తనతో వచ్చినట్టుగా, అప్పటివరకూ ఆమె తాను జీవించిన ఇరవై మూడేళ్ళ జీవితాన్ని వదిలివచ్చేసినట్టు వ్యవహరించేది. అది అతడికి ఇప్పుడు ఎబ్బెట్టుగా తోచి, ఇబ్బంది పెట్టింది.

“ఏమన్నార్రా డాక్టర్?” – అక్క పింగ్ చేసి పదినిముషాలవుతుందని గ్రహించాడు.

“ఏం లేదు. ఏవో మందులిచ్చారు. సమయం పడుతుందని అన్నారు.”

“నువ్వెలా ఉన్నావ్?”

“ఏదో.. ఉన్నాను.”

“ఎక్కువ ఆలోచించకురా! జరిగిందేదో జరిగిపోయింది. జస్ట్ ట్రై టు గెట్ ఓవర్ ఇట్..”

“హమ్మ్.. ప్రయత్నిస్తున్నాను. ప్రస్తుతానికి మాట్లాడే ఓపిక లేదు. నిద్రపోతాను. బై.”

అవతల వైపు నుండి ఏం సమాధానం వచ్చిందో కూడా చూసుకోకుండా లాప్‍టాప్ మూసేశాడు. సమస్యకు సమాధానం వెతుక్కోవడమా, లేక సమాధనపడ్డమా అని మధనపడుతూ పడుకున్నాడు.

భయం – గుల్జార్


(చిన్నపిల్లలెప్పుడూ తమకు అత్యంత ప్రీతిపాత్రులైన పెద్దవాళ్ళను అనుకరించాలని ప్రయత్నిస్తారు. రోజూ చూసే విషయాల్లో కాకుండా కొన్ని ప్రత్యేక సందర్భాల్లో పెద్దవాళ్ళు వేరుగా వ్యవహరిస్తుంటే కారణాలు తెలీకపోయినా పిల్లలూ అలానే చేస్తారు. ఉదాహరణకు, కాలికి దెబ్బ తగిలి కుంటుతూ నడుస్తుంటే, పిల్లవాడి కాలు సుబ్బరంగా ఉన్నా అలానే కుంటుతాడు.

ఈ అనువాదం ద్వారా నేను చేసింది కూడా అలాంటి ప్రయత్నమే! ’కవితలు చెప్పి నెత్తురోడాను. కథలు రాసుకొని గాయాలకు కట్లు కట్టుకున్నాను’ అని గుల్జార్ అన్నారు. ఆయనకు కథే కట్టు అయినప్పుడు, ఆయన కథను అనువదించటం అంటే పైన చెప్పినట్టు,  నేను చిన్నపిల్లలా ఆయన కట్టుని అనుకరించటమే, అదే గాయం నాకు లేకున్నా! మరది ఉత్తుత్తి కట్టే అయినా, నాకున్న గాయానికి ఎందుకు మందేసిందో మాత్రం తెలీదు. 🙂

Thanks to everyone, who made this possible! తొలి ప్రచురణ ఈమాటలో..)

________________________________________________________

మితిమీరిన భయం వల్ల అతడి నరాలు బిగుసుకుపోయాయి. చాలా సేపటినుండి కూర్చోనే ఉండడంవల్ల అతడి మోకాళ్ళు మూర్ఛ రాబోతున్నట్టు వణికాయి.

నగరంలో అల్లర్లు చెలరేగి నాలుగు రోజులయ్యింది. కర్ఫ్యూను ఉదయం కాసేపు, సాయంకాలం కాసేపు సడలిస్తున్నారు. కర్ఫ్యూ సడలించినప్పుడు కొందరు రోజూవారి జీవనానికి కావాల్సిన సరుకులు కొనుక్కోడానికి హైరానా పడుతుంటారు. మరికొందరు హడావిడిగా కత్తులు దూసో, నిప్పటించో మారణకాండ సృష్టించి, కొందరినైనా శవాలుగా మార్చి, తిరిగి కర్ఫ్యూ మొదలయ్యేలోపు ఇళ్ళకు చేరుకొని తలుపులేసుకుంటుంటారు. తాజా తాజా వార్తలూ, వేడి వేడి నెత్తురూ ఆగకుండా పారుతున్నాయి బొంబాయిలో. రేడియోల్లోనూ, టీవీల్లోనూ మాత్రం, నగరంలో పరిస్థితులు అదుపులో ఉన్నాయనీ, జనజీవనం ’నార్మల్’ అవుతుందనీ అనౌన్స్ చేస్తూనే ఉన్నారు.

పరిస్థితులు మామూలుగానే ఉన్నాయని నిరూపించడానికి పొద్దుపోయేవరకూ లోకల్ ట్రైన్లను నడపడం మొదలెట్టారు. చాలా వరకూ కంపార్ట్‌మెంట్లు ఖాళీగానే ఉన్నాయి. రైలు పట్టాలమీద పరిగెత్తుతున్న వెలుగులు కనిపించేసరికి, నాలుగురోజుల నుండి స్థిరపడిపోయిన చీకట్లలో కొంచెం కదలిక వచ్చినట్టనిపించింది. రైలు ప్రయాణిస్తుండగా వెలువడే దడదడధ్వనుల వల్ల రైల్వే ట్రాకులకు ఇరువైపులా ఉన్న బస్తీలలో కరుడు కట్టిన నిశ్శబ్దం బీటలువారి, బతుకుపై కొత్త ఆశ చిగురించింది. యాసీన్ ఈ చప్పుళ్ళన్నీ వినేవాడు. రైళ్ళ రాకపోకలనీ గమనించేవాడు. అతడు ఇంటికి వెళ్ళక రేపటికి ఐదో రోజు. ఈపాటికి ఎదురుచూపులు కట్టిపెట్టి, అతడికోసం వెతకటం మొదలెట్టుంటారు. సాయంత్రానికి అతడి ఓపిక నశించింది. ఆ పూట కర్ఫ్యూను సడలించగానే అతడు ’అంధేరి’ స్టేషన్‍కు చేరుకున్నాడు. ప్లాట్‍ఫారం నిర్జనంగా ఉంది. కానీ ఇండికేటర్‌పై రైళ్ళ రాకపోకల సమయాలు తళుక్కుమంటున్నాయి.

రైలు స్టేషన్లోకి నిదానంగా ప్రవేశించింది. రోజూ వచ్చేట్టు స్టైలుగా కాకుండా, దీనంగా, భయంగా, తత్తరపాటుతో వచ్చింది. ట్రైన్లో ఇక్కడొకరూ, అక్కడొకరూ ఉన్నారు. ఏ పెట్టెలోకి ఎక్కాలో అతడు తేల్చుకోలేకపోయాడు. అధికసంఖ్యాకులు హిందువులే కదా! గుత్తులు కట్టి విసిరేసినట్టు ఒకరిద్దరు మనుషులు అక్కడక్కడా ఉన్నారు. అతడు ప్లాట్‍ఫారం పై వేచి చూస్తూ, రైలు బయలుదేరాక ఒక ఉదుటున పరిగెత్తి ఎక్కాడు. ఎవరూ లేని పెట్టెనే ఎంచుకున్నాడు. నాలుగువైపులా చూసాడు. ఎవరూ లేరు. తర్వాత, పెట్టెలోని చివరి బెంచ్ మీద చివరి సీటులో నక్కాడు. అక్కడి నుండైతే అతడు మొత్తం పెట్టెపై కన్నేసి ఉంచగలడు. ట్రైన్ వేగమందుకోగానే అతడు కాస్త ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.

హఠాత్తుగా పెట్టెలో ఇంకో మూలన ఒక ఆకారం కనిపించింది. యాసీన్ మతిపోయింది. మోకాళ్ళు మళ్ళీ మూర్చరాబోతున్నట్టు వణికాయి. ఒకవేళ ఆ మనిషి ఇటువైపు గానీ వస్తే బెంచ్ కింద దాక్కోడానికి వీలుగా, ఎదుర్కోవాల్సి వచ్చినా పొజిషన్ తీసుకోడానికి అనువుగా ఉంటుందని, సీటుపై చేరగిలబడుతూ కిందకంటా కూర్చున్నాడు

పెట్టె తలుపు దూరమేమీ కాదు. అయితే నడుస్తున్న బండిలోనుండి దూకేస్తే చావును మించిన ప్రమాదం ఇంకోటి లేదు. బండి నిదానించినా… ఆ మనిషి! ఉన్నట్టుండి ఆ మనిషి ఉన్న చోటునుండి లేచి నిలబడ్డాడు. నించునే నాలుగుపక్కలా చూసాడు. కానీ అతడి మొహంలో భయంగానీ, బెదురుగానీ ఏమీ కనిపించలేదు. అతడు కచ్చితంగా హిందువు – యాసీన్ మొదటి రియాక్షన్ ఇదే! తాపీగా అటూ, ఇటూ నడుస్తూ ఆ మనిషి అవతలి వైపు తలుపు దగ్గర నించున్నాడు. గాలికి అతడి మఫ్లర్ చిరిగిన జెండాలా రెపరెపలాడింది. కాసేపు బయటకు తొంగి చూస్తూ ఉన్నాడతడు. మరికాసేపటికి ఏదో వస్తువుతో కసరత్తులు చేస్తున్నట్టు అనిపించింది. యాసీన్ కూర్చున్న చోటు నుండి స్పష్టంగా తెలియలేదు. ఏదో వస్తువును లాగుతున్నట్టున్నాడు. ఒకసారి నొక్కుతాడు. ఒకసారి ఎత్తుతాడు. మరోసారి లాగుతాడు. యాసీన్‍కు ఏదో బద్దలుగొడుతున్నాడనిపించింది. అప్పుడే ఎకాయకిన తుప్పుపట్టిన తలుపు కీచుమంటూ, పెద్దగా చప్పుడు చేస్తూ ధడాలున మూసుకుపోయింది. నయం, దడుచుకొని యాసీన్ ఏ వెర్రికేకో వేయలేదు. అయితే ఆ మనిషే ఆ శబ్దాలకు ఉలిక్కిపడ్డాడు. నాలుగువైపులా చూసాడు. యాసీన్ ఉన్న మూలకు ఎక్కువ సేపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు. యాసీన్‌కు అనుమానం కలిగింది, అతడు తనను చూసేయలేదు కదా? అలికిడిని పసిగట్టేసాడా?

ఆ మనిషి చూపించిన బలప్రదర్శనతో యాసీన్ గుండెల్లో విపరీతమైన భయం నాటుకుపోయింది. అతడుగానీ ఎదురుపడితే ఎదుర్కోగలడా? ఆ మనిషి తచ్చాడుతూ మరో తలుపు దగ్గర నుంచున్నాడు. బండి జోగేశ్వరి ప్రాంతంలోని నిర్జన స్టేషన్‌ను దాటుకొని దూసుకుపోతోంది. బండి ఆగుంటే అతడు దిగిపోయేవాడో, ఏంటో? కానీ ఇది కర్ఫ్యూ ఉన్న ప్రాంతం. అందుకని బండి ఆగలేదు. కర్ఫ్యూ ఉన్న ప్రాంతమే ఎక్కువ సురక్షితంగా ఉంటుంది. కనీసం పోలీసులైనా ఉంటారు. ఇప్పుడైతే మిలిటరీని కూడా రప్పించారు నగరంలోకి. అల్లర్లు అధికంగా ఉన్న ప్రాంతాల్లో ఖాకీ వాహనాలు నడుస్తూ కనిపిస్తున్నాయి. అదే రంగు దుస్తులు వేసుకున్న సిపాయిలు, తమ రైఫిళ్ళనూ, తుపాకీలను బయటకు చూపెడుతూ తిరుగుతున్నారు. పోలీసులు పనికిరాకుండా పోయారు. ఇప్పుడు వాళ్ళని చూసి ఎవరూ భయపడ్డం లేదు. రౌడీ మూకలు నిర్భయంగా వాళ్ళపై రాళ్ళూ, సోడా నీళ్ళ సీసాలు విసిరేవాళ్ళు. ఇప్పుడేమో, ఆసిడ్ నింపిన బల్బులు కూడా. పోలిసులు టియర్‌గాస్ ప్రయోగిస్తే, అల్లరిమూకలో కొందరు తడిసిన జేబురుమాళ్ళతో పోలీసులను తిరిగి కొట్టారు. ’సాకీనాకా’లో తను పనిచేసే బేకరిని తగలెట్టినప్పుడు పోలిసులేం చేశారని? దూరంగా నుంచుని చోద్యం చూస్తుంటే, వీళ్ళేమో ఇరుకు సందుల్లో నుండి ప్రాణాలను కాపాడుకుంటూ, విరిగి ముక్కలై, డొక్కుల్లా మిగిలిన పాడుబడ్డ కార్లున్న గారేజి వైపుకు పరిగెత్తారు. ప్రాణాలరచేత పట్టుకొని పరిగెత్తారు. వాళ్ళు ఎనిమిది పది దాకా ఉండి ఉంటారు. భాఁవూ కడుపు చల్లగా ఉండాలి. అతడే పరిగెత్తుతున్న తన చొక్కా పట్టుకొని టీకొట్టు పక్కన ఉన్న షెడ్డులోకి లాగేసాడు. తాను ముస్లిమని భాఁవూకి తెల్సు. కానీ భాఁవూ హిందువు. మరి అతనెందుకు పరిగెత్తాడు? భాఁవూ అన్నాడు – రక్తపిపాసులైన మూకలు పేర్లు కనుక్కోడానికి ఆగరని. వాళ్ళ దాహం రక్తంతోనో, నిప్పుతోనో తీరుతుంది. తగలబెట్టో. చంపో. నరికో. వాళ్ళ కోపం చల్లారేది ఎదురుగా ఇంకేం మిగలనప్పుడే.

రెండో తలుపు నుండి పెద్ద చప్పుడు వినిపించటంతో అతడు ఉలిక్కిపడ్డాడు. పెట్టెకు ఒకవైపు రెండు తలుపులనూ ఆ మనిషి మూసేసాడు. యాసీన్ దాక్కున్న మూలకే చాలా సేపటి నుండి చూస్తున్నాడు. మళ్ళీ అతడు భయం గుప్పిట్లో చిక్కుకుపోయాడు. ఆ మనిషి తలుపులన్నీ ఎందుకు మూసేస్తున్నాడు? తనని చంపేసి, నెత్తుటి మడుగులో తన శవాన్ని అక్కడే వదిలేసి వచ్చే స్టేషన్లో దిగిపోతాడా? రైలు ఇప్పుడు నిదానిస్తోంది. ఏదో స్టేషన్ వస్తోంది. ఆ మనిషి అడుగుల్లో ఇంతకు ముందుకన్నా ఇప్పుడు ఎక్కువ నిబ్బరం కనిపిస్తోంది. మెల్లిమెల్లిగా నడుస్తూ తన వైపుకే వస్తున్నాడు. యాసీన్‌కు ఊపిరి తీసుకోవటం భారమయ్యింది. నుదురుపై పుట్టుకొస్తున్న చెమటచుక్కల చల్లని చెమ్మ అతడికి తెలిసింది. విపరీతంగా భయం వేసింది. ఊపిరాడలేదు. గుటక పడలేదు. సీటుకింద దాక్కున్న అతడికి ఎక్కిళ్ళు వస్తే? అతడు దగ్గితే?

బండి ఆగింది. ఏదో స్టేషన్ వచ్చింది. ఆ మనిషి తాపీగా ప్లాట్‍ఫారం వైపున్న తలుపు దగ్గర నుంచున్నాడు. అతడి చేయి ఒకటి అతడి జేబులో ఉంది. జేబులో ఏదో ఆయుధం ఉండే ఉంటుంది. తుపాకియో? కత్తో? పరిగెత్తుకొని వెళ్ళి అవతలి వైపునుండి దూకేద్దామా? అనుకున్నాడు యాసీన్. కానీ తాను నక్కిన మూలనుండి బయటపడేసరికే ఆ మనిషి తన పొట్టను చీల్చేస్తాడు. పొట్టనేం ఖర్మ! పీకే కోసేస్తాడు, అరిచే అవకాశమివ్వకుండా. దొంగచాటుగా తొంగి చూసాడు. ఆ మనిషి బయటకేసే చూస్తున్నాడు. ప్లాట్‍ఫారంపై ఎవరూ లేదు. అడుగుల అలికిడి కూడా లేదు. ఎవరైనా వస్తే బాగుణ్ణని యాసీన్ ఎంతగానో అనుకున్నాడు. కానీ ఎవరు వస్తారో ఎవరికి తెల్సు? హిందువో? ముస్లిమో? ఇంకో హిందువే అయినా పర్లేదు, భాఁవూలాంటి మంచివాడైతే. భాఁవూ తనకు జంధ్యం వేసి, టీకొట్టునుండి అతడుండే గదికు తీసుకెళ్ళాడు. నాలుగురోజులు ఆశ్రయమిచ్చాడు. అతడు అన్నాడు కదా –

“నేను మరాఠాను. కానీ రోజూ మాంసం తినను. నీకు కావాలంటే తీసుకువస్తాను. ఎలా దొరుకుతుందో నాకు తెలీదు. హలాల్, బలాల్ వంటివి తెలియవు. బయటున్న పరిస్థితుల్లోనేమో కూరగాయలు కుళ్ళిపోతున్నాయి. అమ్మేవాడు ఎవడూ లేడాయె! కొల్లగొట్టుకున్నవాడికి కొల్లగొట్టుకున్నంత!” రేడియోలో మాత్రం నగరంలో పరిస్థితులు నార్మల్ అవుతున్నాయని మళ్ళీ మళ్ళీ ప్రకటిస్తూనే ఉన్నారు. వాహనాలు నడుస్తున్నాయి. కొన్ని ప్రాంతాల్లో బస్సులను కూడా నడపడం మొదలెట్టారు. ఈ నాలుగు రోజుల్లో అతడికి ఇంట్లోవాళ్ళ మీద బెంగపట్టుకుంది. ఇంట్లోవాళ్ళూ తన గురించి ఆందోళన పడుతూ ఉండుంటారు. దానికితోడు కొత్త భయమొకటి మొదలయ్యింది. ఫాతిమా అతణ్ణి వెతుక్కుంటూ బేకరి అడ్రస్ తీసుకొని అక్కడికి పోతుందేమోనని. దాక్కున గదిలో నుండి రైలు పట్టాలు కనిపించేవి. రైళ్ళు కూడా కనిపించసాగాయి. కానీ భాఁవూ అతడిని వెళ్ళనివ్వలేదు.

బండి కుదుపు వల్ల యాసీన్ గదిలోనుండి పెట్టెలోకి వచ్చిపడ్డాడు. ఆ మనిషి ఎడంచేతితో రాడ్ పట్టుకొని, చాలా నిబ్బరంగా నించున్నాడు. కుడిచేయి ఇంకా జేబులోనే ఉంది. కొంతదూరం నుండి బండి నత్తనడక నడుస్తోంది. ఈ బండి ఎందుకు వేగమందుకోవటం లేదూ? సిగ్నల్ పడే అవకాశమూ లేదే?! పట్టాలపై ట్రాఫిక్ సమస్యే లేదు ఈవేళ. ఇప్పటివరకూ ఒక్క బండి కూడా ఎదురురాలేదు. అయినా బండి బొత్తిగా నత్తనడకే నడుస్తోంది! ఒక చోట ఆగింది. అది భాయందర్ అనే వంతెన. కింద సముద్రం వల్ల ఏర్పడిన అఖాతం ఉంది. ఇక్కడినుండే శవాలను వెలికితీసారంటూ వార్తాపత్రికల్లో కథనాలను అచ్చువేస్తూ ఉంటారు.

యాసీన్‌కు ఊపిరాడ్డం లేదు. ఈ భయంతో బతకటం దుర్భరమనిపించింది. పైగా ఆ మనిషి జేబులోంచి చేయి తీయడేం? అతడి వాలకం బట్టి అతడు దాడి చేస్తాడనే అనిపిస్తోంది. అతడు దాడికి దిగితే ఏమవుతుంది? బయటకు రమ్మని అడుగుతాడా? లేక జుట్టును చేతబట్టుకొని ఈడుస్తూ, పీకమీద కత్తి పెడతాడా? ఏం చేస్తాడతడు? అసలింతకీ, ఇంకా ఏం చెయ్యడేం?

అప్పుడే ఆ మనిషి జేబులోనుండి చేయి తీసాడు. మళ్ళీ బలప్రదర్శన చేయడం మొదలెట్టాడు. మూడో తలుపు కూడా మూసేస్తున్నాడు. ఇప్పుడిక తప్పించుకునేందుకు దారులన్నీ మూసుకు పోతున్నాయి. కిందేమో అఖాతం ఉంది. దూకేస్తే చావు తప్పదు. భయం హద్దులు మీరుతోంది. గుహ మూసుకుపోతోంది.

తటాలున దూకి, ముందుకొచ్చాడు. ఆశ్చర్యపడి చూసాడా మనిషి. అతడి చేయి జేబులోకి వెళ్ళింది. ఎక్కడి నుండి వచ్చిందో తెలీదు కానీ, యాసీన్‌కు బోలెడు బలమొచ్చింది. “యా అలీ!” అంటూ ఆ మనిషిని కాళ్ళ సందులో నుండి ఎత్తి, బయటకు పారేసాడు. పడిపోతూ, పోతూ ఆ మనిషి పెట్టిన కేక – “అల్లాహ్!”

యాసీన్ చేష్టలుడిగి నిలబడి పోయాడు. బండి కదిలింది. యాసీన్ నివ్వెరపోయాడు. “అతడూ ముస్లిమా?” కానీ భయం గుప్పిట్లో నుండి బయటపడ్డం మృత్యుముఖం నుండి తప్పించుకొనొచ్చినట్లు అనిపించింది.

ఆ రాత్రి, అతడు ఫాతీమాతో అన్నాడు ,”ఒకవేళ అలా జరక్కపోయుంటే, నేనైనా ముస్లిమని ఏ రుజువు చూపించేవాణ్ణి అతడికి? గుడ్డలిప్పా?”

(గుల్జార్ వ్రాసిన హిందీ కథ కౌఫ్ కు తెలుగు సేత)

ఓ కథ చచ్చిపోయింది!


First published in poddu.net

ఓ కథ చచ్చిపోయింది. ఇదో, ఇప్పుడే, ఇక్కడే, నా సమక్షంలోనే! అంతా నా చేతుల్లోనే ఉందనిపిస్తూ, ఏదో ఒకటి చెయ్యాలని నేననుకుంటూ ఉండగానే చేయిదాటిపోయింది. చచ్చిపోయింది.

వేళ్లకి అంటుకున్న ఇంకు మరకల తడింకా ఆరనేలేదు, మృత్యువు వచ్చి వెళ్లిన వాసనలు మాత్రం గుప్పుమంటున్నాయి. టేబుల్ లాంప్ వెలుతురులో పాలిపోయినట్టు పడున్న తెల్లకాగితాలని సమాధి చేయ్యందే ఆ వాసనలు తగ్గవు. కళ్లు మూసుకునే పనికానివ్వాలనుకున్నాను కాని, కడసారి చూపుల్ని కాదనుకోకని అంతరాత్మ పరిఘోషించింది. నాలో పుట్టింది నా కళ్ళముందు చచ్చిపడుంటే చూసే ధైర్యమూ లేదు. చూడకుండా పనికానిచ్చే రాతిహృదయమూ లేదు. ఒక్కసారి. కేవలం ఒకే ఒక్కసారి కాగితాల వైపు చూడ్డానికి ప్రయత్నించాను. కళ్ళెదుటి దృశ్యం కన్నీటిలో కరుగుతూ పల్చబడేకొద్దీ, లోలోపలి దుఃఖం తీవ్రమైంది. కాగితాలను చేతి వేళ్ళతో తడుముతూ ఉంటే, వాటిపై పడున్న అక్షరాలూ, విరిగిన పదాలూ, పూర్తి కాని వాక్యాలు, కొట్టివేతలూ, దిద్దుబాట్లూ అన్నీ ఒక్కసారిగా గాలిలోకి లేచి నా తల చుట్టూ గిర్రున తిరగటం మొదలెట్టాయి.

“మమల్ని చంపి కథకి అమరత్వం చేకూర్చినా ఇంత బాధ ఉండేది కాదు. కథనే చేయిదాటినిచ్చి మా బతుకు చావుకన్నా దుర్భరం చేశావ్.”అని పాత్రలు ఈసడించుకుంటున్నాయి.

“కథ లేకపోతే మా ఉనికికి అర్థమేంట?”ని పదాలు నిలదీస్తున్నాయి.

ఏమని సమాధానపరచను? ఉద్దేశ్యపూర్వక నేరం కాదు, కేవలం నా అసమర్ధతే అని ఎలా నచ్చజెప్పను? మృత్యువే నయం కదూ, ఈ నిందారోపణలకన్నా! ఒక్క వేటులో కావాలనుకున్నది తీసుకుపోయింది. నా చేతకానితనాన్ని నర్మగర్భంగా దాచుకోగల చెత్తబుట్టలోనే ఈ కాగితాలనూ సమాధి చేశాను. అంత్యక్రియలయిపోయాయి. నేనో కథను రాయబోయానన్న విషయాన్ని మరో ప్రాణికి తెలీనివ్వకుండా ముందే జాగ్రత్తపడ్డం మంచిదయ్యింది. “ఓహ్.. ఎలా జరిగిందిదంతా?” అన్న పరామర్శలకు తావివ్వకూడదనే గబగబా చేతులు కడిగేసుకున్నాను. చెత్తబుట్టను ఖాళీ చేశాను. కథ తాలూకూ ఆనవాళ్లన్నింటినీ దాదాపుగా నాశనం చేసినట్టే, ఒక్క నా జ్ఞాపకాలలో తప్ప. అక్కడ నుండి కూడా తుడిచేయగలిగితే?!

తనది కానిదాన్ని, తనదన్న భ్రాంతిలో సొంతం చేసుకోలేక, విస్మరించలేక మధనపడుతూ, గత్యంతరం లేదని తెల్సిన క్షణాన వదులుకుంటూ, తనలోని కొంత భాగాన్నీ కోల్పోవడమనేది మనిషి బతికుండగానే అనుభవించే నరకం కదూ! కథనీ, దాని మరణాన్నీ మర్చిపోవాలంటే నాలోని కొంత భాగాన్నీ సమాధి చేయగలగాలి.

నేనో ఊహలబాటసారిని. బతికేది భూమ్మీదే! బతకడానికి కావాల్సినవన్నీ నిక్కచ్చిగా చేస్తాను. కమ్మని కలలు కనటానికి ఒళ్ళొంగేదాకా పని చేసి, కడుపు నిండా భోంచేసి, సంగీతాన్ని ఆస్వాదిస్తూనో, కథలని ఆలకిస్తూనో నిద్ర లోకి జారుకోవాలనే అవశ్యకాలు నాకేవీ లేవు. ఎప్పుడైనా, ఎక్కడైనా, ఏ పరిస్థితుల్లో ఉన్నా, వీలు కుదుర్చుకొని, గుళ్ళో కెళ్ళే ముందు చెప్పులు వదిలేసినట్టు, వాస్తవికతను వదిలి ఊహా ప్రపంచంలో ప్రవేశిస్తూ ఉంటాను. ఊహించుకోవడంలోని అలౌకికానుభూతిని అనుభవించి మళ్ళీ ప్రాపంచిక విషయాలేవన్నా నన్ను తట్టి లేపినప్పుడు గానీ వాస్తవికతలోకి రాను. అనుభవంలోకొచ్చిన అలౌకికానుభూతిని మానవబుద్ధికి అవగతమయ్యే మాటల్లోనో, రంగుల్లోనో, గమకాల్లోనో తర్జుమా చేసి, ప్రపంచం ముందు ప్రదర్శనకు పెట్టి, ఆమోదముద్ర వేయించుకోడానికి తాపత్రయపడి, ఓ వైపు అహాన్ని పెంచి పోషించుకుంటూనే మరోపక్క నైతికబాధ్యతని భ్రమసి, మోయలేని భారాన్ని నెత్తినేసుకొని, దించుకోలేక, పంచుకోలేక యాతనలు పడ్డం నా వల్ల కాదు. కళాకారుడిగా కన్నా స్వాప్నికుడిగానే నా ఉనికికి గుర్తింపు అనుకున్నాను.

ఓ రోజు, ఊహాంబరంలో విహరిస్తుండగా ఒక ఆలోచన తళుక్కుమని మెరిసింది. నన్ను ఆకర్షించింది. ఆకర్షణలు నాకు కొత్త కావు. నా ధ్యాస దాని మీద నిలిచిపోయేసరికి, ఆలోచనకి కొత్తగా రెక్కలు పుట్టుకొచ్చాయి. రెక్కలు ఆడిస్తూ అది చేసే విన్యాసాలు నన్ను కట్టిపడేసాయి. దాని నుండి ధ్యాస మరల్చాలని అనిపించలేదు. ఇంత చనువిచ్చాక, అది మాత్రం ఊరుకుంటుందా? ఏదో ఒక మూల మరుగున పడి సమసిపోవాల్సింది కాస్తా, నా మెదడులోని క్రియాశీలక భాగంలో ప్రవేశించి, ఒక్క చోట ఉండక కుప్పిగంతులేస్తూ ఒక కణం నుండి మరో కణం పైకి దూకింది. ఆలోచన అడుగేసిన ప్రతీ కణం నుండి దాని క్లోన్లు పుట్టుకొచ్చాయి. ఒకటే ఆలోచన, బుర్ర నిండా! ఎన్నో మైళ్ళ ప్రయాణంలో బోలెడు వింతలూ-విశేషాలు చూస్తూ, తనతో పాటు రాగలిగిన ప్రతీదాన్ని లాక్కుంటూ, రాలేనిదాన్ని అక్కడే వదిలివేస్తూ నిరంతరంగా కొనసాగే నా ఆలోచనా స్రవంతికి ఇప్పుడో పెద్ద కొండల సమూహం అడ్డొచ్చినట్టయ్యింది. స్తబ్ధత అలుముకుంటుంది లోలోపల. అలసిందేమో పాపం, మెదడులోని నీటి మడుగుల్లోకి దూకి ఈత కొడుతూ దాని కేరింతలూ. నిద్రలో నాకు కలవరింతలూ.

ఇలా వదిలేస్తే కష్టమని, తలను గట్టిగా విదిల్చాను. దెబ్బకు ఆలోచన బుర్ర నుండి పోయింది. రక్తం ద్వారా నరనరంలోనూ ప్రయాణించింది. నాలోని ప్రత్యణువునూ తాకింది. చుట్టూ చుట్టొచ్చి గుండెలో ఓ మూల ఒదిగ్గా కూర్చుంది. ఆకర్షణలు కొత్త కాకున్నా, పరవశాన్ని నేను ఇంతకు ముందెన్నడూ అనుభవించలేదు. తొలిసారి అనుభవంలో కలిగే ఉత్సుకత, గుండె దడ, అయోమయం ఒక్కోటిగా తెల్సొస్తున్నాయి. ఏదో క్షణాన భయం బలపడింది. గుండెను ఖాళీ చేస్తే నయమనిపించింది. గుండెలోని సంగతులను ఒద్దికిగా పట్టుకోగల పాత్రలు రెండే – ఒకటి మరో గుండె, రెండు కాగితం. పీడకలలో ప్రాణం మీదకొచ్చిందని గొంతు చించుకొని అరుస్తున్నా, పైకి మాత్రం మూల్గుళ్ళే వినిపిస్తాయి! ఒక గుండె, మరో గుండెను అర్థంచేసుకోవాడానికి మూల్గుడులాంటి సంభాషణలే దిక్కు. కథో, ఆత్మకథో కాగితంపై పెట్టగలిగితే అంతకన్నానా?! కానీ, కథంటే మాటలా? కంటికింపుగా అనిపించిన అందాన్ని కళ్ళల్లో నింపుకొని ఊరుకోక, కంటికి రెప్పలా కాపాడుకోవాలన్న తాపత్రయం వంటిది కథ రాయడమంటే! అదీ కాక, కొన్ని కథలను చెప్పకుండానే వినిపించగలగాలి.

నా ప్రపంచం, నాకు తెల్సిన ప్రపంచం అన్నీ అయ్యి కూర్చున్న ఆలోచనని గుండె నుండి బయటి తరిమేయలేకపోయాను. కొన్నాళ్ళ వరకూ ఉన్న చోటునే ఉంటూ అది పెరుగుతూపోయింది. దాచుకోలేనంతగా. దాయలేనంతగా! గుండె భరించలేనంత భారమైనా మోయడానికి సిద్ధపడ్డాను. విశ్వరూపం దాల్చడంతో ఆగక. గుండెను చీల్చటం మొదలెట్టింది. బలాన్నంతా ఉపయోగించి ఒక్కసారిగా చీల్చటం లేదు. పదునైన సూదితో గుచ్చుతూ రంధ్రాలు చేసి గుండెను చీల్చుతుంది. పంటికింద నొక్కి పెట్టే బాధ కాదది. నా ఉనికినే ప్రశ్నార్థకం చేసేటంతటి బాధ. భరించలేకపోయాను. కాగితాన్ని ఆశ్రయించాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

కథ రాయాలంటే ఏకాంతం కుదుర్చుకోవాలి నేను. తలుపు మూశాను, నా నుండి ప్రపంచాన్ని వెలివేయడానికి. నేనూ, నాలోని ఆలోచనకి తప్ప అన్యులకి ఆ గదిలో ప్రవేశం లేదు. గదినంతటినీ చీకటి చేసి, టేబుల్ లాంప్‍ని మాత్రమే వెలగనిచ్చాను. కాగితం మీద కలం పెట్టాను. అక్షరాలు, వాటి ఆకారాలు, వాటితో కూడిన మాటలు, మాటల అర్థాలు, విపరీతార్థాలు, నానార్థాలు, అర్థవంతమైన మాటల సమూహాలతో వాక్య నిర్మాణం, గొలుసుని గొలుసుతో ముడివేస్తున్నట్టు వాక్యాలను వాక్యాలతో అల్లిక – ఇవ్వన్నీ నాకు సుపరిచితమే. వీటి మధ్యనే బతుకంతా గడిపాను. గడుపుతున్నాను. ఇప్పుడు మాత్రం చేయి కదలటం లేదు. మాట పుట్టటం లేదు. అక్షరపు ఆకారం స్ఫురణకి రావటం లేదు. తొట్టతొలి నాటక ప్రదర్శన ఇస్తున్నప్పుడు బిర్రబిగుసుకుపోయే నటుడల్లే టేబుల్ లాంప్ వెలుతురులో చేయి కదలటంలేదు. ఆ క్షణాన్న శూన్యం అనుభవంలోకి వచ్చింది.

లోపలి బాధ హెచ్చింది. బయట శూన్యం బలపడింది. భాషాజ్ఞానం నిక్షిప్తమైన చోటకి వెళ్ళలేకపోతున్నాను. మెదడు సహకరించటం లేదు. ఏదోఒకటి రాయాలి. చేయి కదలాలి. మాటల కోసం నన్ను నేను మధించుకోవాలి. పొట్టలో అక్షరం ముక్కలుంటాయా? ప్రయత్నించాలి. కడుపులో చేయి పెట్టి దేవాల్సివచ్చింది. ఇంకా అక్షరం దొరకలేదు. మరింతగా ప్రయత్నించాను. సన్నని ప్లాస్టిక్ ట్యూబుని చూపుడు-బొటనవేళ్ళతో గట్టిగా పిండినట్టు పేగుల్ని పిండాను. నరనరంలోని రక్తం కాసేపు ఆగి, ఒక్కసారిగా పోట్టెత్తింది. తల పగిలిపోతోంది. బిగిసుకుపోయిన మెదడు నరాలు మెల్లిమెల్లిగా వదులయ్యాయి. భాషకి ద్వారాలు తెరిచాయి. అక్షరాలు, మాటలు, వాక్యాలు, వాక్యాలు నిర్మించాల్సిన ఊహాచిత్రం అన్నీ ఒక దాని వెనుక ఒకటి కాగితం మీద పడ్డాయి, గాయం నుండి కారుతున్న రక్తపు చుక్కాల్లా. కొన్ని పాత్రలను పుట్టించి, వాటికేవో పరిస్థితులు కల్పించి – కథ మొదలయ్యింది.

ఇక ఆలోచన్ని తీసుకొచ్చి జాగ్రత్తగా కథలో నిల్పాలన్న తరుణంలో ఆలోచన తుర్రుమని ఎగిరిపోయింది. నాతో ఏ సంబంధమూ లేనట్టు. నాది కాదన్నట్టు. దాని వెంట పరిగెత్తబోయాను. వాస్తవికత కాళ్ళకి అడ్డం తగిలి కిందపడ్డాను. దేని కోసం అయితే ఇంతటి భారం తలకెత్తుకున్నానో అదే పోయాక కథ దేనికి? మొదలెట్టిన కథనేం చెయ్యాలి? ఆసరికే ఊపిరి ఆడక, ఊపిరి ఆగక కొట్టుకుంటున్న కథని చూస్తూ ఊరికే ఉండలేక, చేతుల్లోకి తీసుకొని, దాని సంపూర్ణ పోషణభారం తీసుకున్న వేళ, దాని కోసం తల బద్దలైపోతున్నా మాటలను మధిస్తుంటే.. అదో అప్పుడే, ఏదో క్షణాన కథ చచ్చిపోయింది, చిటుక్కున! నా చేతుల్లోనే, నేను చూస్తూ ఉండగానే!

మర్చిపోవాలనుకుంటూనే చనిపోయిన కథ గురించిన కథ చెప్పుకొచ్చాను. మర్చిపోవడానికి ప్రయత్నించటమంటే సముద్రపు ఒడ్డున నత్తగుల్లలన్నీ ఏరి, దారానికేసి కట్టి, ఆ దండను సముద్రంలోకి విసిరేయడం. ఎప్పుడో ఏదో ఒక అల మళ్లీ వాటిని తీరానికి చేర్చుతూనే ఉంటుంది. చనిపోయిన కథకీ కథ అల్లగలిగానే అని నవ్వువస్తోందిప్పుడు, కథే మిగిల్లేదన్న బాధను వెంటేసుకొని. అసలు దీనికి ఆయుష్షు తక్కువని ముందే గ్రహించగలిగాను. గ్రహించీ ఆరాటపడ్డాను, క్షణికమైనా బంధం కోసం పరితపించాను. బతికించుకోలేకపోయిన అసమర్థతను పదే పదే గుర్తుతెస్తూ, అంతరాత్మ ఘోషిస్తూనే వుంది, “ఒక కథ చచ్చిపోయింది” అని.