Stories. By Him.

I was told many stories. By people who were living them. I listened with all attention. I thought that was my only contribution.

Out of all those, what completely pulled me into it was a certain Ramayanam. Though I knew, I was ineligible, I dreamed of being the Sita. And ended up being a Surpanaka and a Thataki. It was worse. Not because playing monster, contrary to the popular notion, is hard. But because Rama didn’t bother to end them. All these theories of the evil being evil, because they can reach Him sooner, didn’t work here.

The female characters not bringing any luck , I tried being men. As loyal as Lakshmana and as religious as Hanuman. No luck. Tried being Ravana, but his were too big shoes for my feet. Then, tried being the monkeys and the squirrels, couldn’t even grab his attention.

In all of this, I ended up feeling like stone-like- Ahalya. I was waiting for the Rama to show some mercy and bring me back to life, only to realize that he is no longer the Rama in the story. He had long back turned into cursed Ahalya, conned by some unseen Indra and cursed by some unknown Gautama Muni.

The story now needs a Rama. A Rama who could turn this Rama into Rama again! Giving a scope and hope of my revival!

But didn’t I tell you these were the stories of the lived and the living. These stories aren’t as purposeful as the stories we write. Nor are they entertaining or engaging enough. They lack form and structure, not to speak of logic and coherence. It is not known who the intended audience are.

What do you do when you get stuck in somebody else’s story? You keep calm and find a way out. Like every criminal supposedly leaves a clue, all bad writers leave loopholes for audience to escape.

Here’s the proof. You’re already figuring out which exit to take.


An Obese Relation

Their relationship was bloated, as if it was soaked in water for long. A little movement it made, it panted. They were surprised to see it in that state.

“It wasn’t like this. How did it turn so?” – they wondered.

True, it wasn’t anywhere close to what it is like now. Not that it boasted of size-zero before, but it was fit and hit within its own limitations, at least, in their early days of courtship. They used to have lot of fun together, and it had to participate actively in all of that. That way, it got its share of exercise.

They thought things would remain the same. But what’s the point, either in our stories or in the stories we make, if everything goes according to expectations? An exception to our expectations is the lifeline of any good story. If she is Alice, and if she doesn’t fall into the rabbit hole, what’s left in the story?

From the very beginning, they knew, it wasn’t going too far. They expected it to shrink and wither away. Though there was a hope against hope that things might get better between them, they knew they couldn’t give it a socially acceptable status. Since it couldn’t have those lavish buffets amidst friends and guests, they fed it all the instant or fast food. Burgers, chips, colas, cup noodles were all it’s staple diet. It didn’t complain as such. It was all too glad with what little attention it was getting.

Most of the relations carry the weight of us. That gives those relations quite bit of chance to stretch and build muscles. Like our ancestors in machineless world, they don’t need gyms and zumbas to stay fit.

This one, unlike those, was a timepass relationship. They remembered it, only if they came across each other on Facebook or through an email search or in a mutual friend’s gossip. In all other times, they took it “light”.

But it took dark and heavy. It started missing them. It skipped eating and sleeping. Bored and broken, it waited for them, without knowing if they were expected to return or not. Not knowing whether to end the wait or end itself, it slipped into the realms of depression.

As a result, it put on lot of weight. So much so that, they can’t even move it.

“It could just be the case of making it do work-outs. It might work!” – said  he.

“I’ve been telling you. This won’t work out.” – said she.

An argument ensued between them. The relation watched them, as an umpteenth repeat of a boring daily serial, and started binging on the junk they brought for it, for this visit.






కినిగె పత్రికలో “దొ దివానె షెహర్ మెఁ…”

దొ దివానె షెహర్ మెఁ…

వీడియో కాల్ కనెక్ట్ అవ్వగానే అతడి గొంతు కన్నా ముందుగా ఆ పాటే వినిపించింది ఆమెకు. అతడు స్క్రీన్‍పై కనిపించడానికి ఓ రెండు నిముషాలు పట్టింది. మొహంపై తడి లేకుండా తుడుచుకొని, టవల్‍ను పక్కనే పడేసి, లాప్‍టాప్‍ను ఇంకా దగ్గర తీసుకొని, మీడియా ప్లేయర్‍లో పాటను ఆపి, ఆమె ఉన్న విండోని మాక్సిమైజ్ చేశాడు.

“హే బేబీ! వాట్స్ అప్?”

“ఏంటి? ఇప్పుడే షేవ్ చేసుకొని వచ్చావా?”

అతడింకా గెడ్డంపై నురగగానీ ఉండిపోయిందా అని చెంపలను సర్వే చేస్తుండగానే —

“నిజం చెప్పు రాజ్.. బానే ఉన్నావా?”

వారం పది రోజులుగా రోజుకి పద్దెనిమిది గంటలు పనిచేస్తూ, మెదడూ ఒళ్ళూ హూనమైపోయి, కొద్దిగా జ్వరం వచ్చినట్టున్నా ఆ సంగతి తెలీనివ్వకుండా ఉండేందుకు పెరిగిన గెడ్డాన్ని ఆదరాబదరా గీకేసి, క్రాపు కొంచెం సరిచేసుకొని ఆమె ముందుకొచ్చినా ఒక నిముషంలో దొరికిపోయినందుకు లోలోపల తిట్టుకుంటూ —

“బానే ఉన్నాను. కొంచెం అలసట అంతే! చెప్పానుగా ఈ వారం డెడ్‍లైన్ ఉందని. పని బా సతాయించిందిలే! అంతా చేతిలో ఉన్నట్టే ఉంటుంది. కానీ ఎంతకీ లొంగనట్టే అనిపిస్తుంది. ఉఫ్.. మొత్తానికైతే అయిపోయింది. Monkey’s off my back, now. So, all’s well.”

ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు. వింటున్నట్టు కూడా లేదు.

“నీ సంగతేంటి? How was your week?”

పెళ్ళి కాకముందు, ఒకటే కంపెనీలో పనిచేసేటప్పుడు, ప్రతీ సోమవారం ఉదయం ఒకరినొకరు చూసుకోగానే మొక్కుబడి పలకరింపులలో భాగంగా అడిగే ప్రశ్న: “How was your weekend?” మొదట్లో “Good.”, “Nice”, “Not bad”లాంటి పొడిపొడి సమాధానాలే. ఒకరంటే ఒకరికి ఆసక్తి పెరిగే కొద్దీ జవాబులూ ఆసక్తికరమైయ్యాయి. వారంలో ఐదురోజులూ ఎనిమిది గంటలపాటు ముఖముఖాలు చూసుకుంటున్నా తెలియలేనివెన్నో ఆ ప్రశ్నకు సమాధానాల్లో తెలిశాయి.

పెళ్ళైన కొత్తల్లో, తనువుల తపన తీరకముందే తెల్లారిపోతుంటే, నిద్రమత్తులోనే బాత్రూం కోసం పోటీపడి, బ్రేక్‍ఫాస్ట్ విషయంలో పోట్లాడుకొని, వచ్చే పదిగంటల వరకూ సరిపోయేంతటి కౌగిలింతల్లో పెట్టుకున్న ముద్దుల తడి ఆరకముందే చెరో వైపునున్న ఆఫీసులకు పరుగులు తీసి, తిరిగి కల్సుకున్న బద్దకపు సాయంత్రాల్లో, ఆలస్యాల అలసటలో లాలనగా అడిగే మొదటి ప్రశ్న: “How was your day?”

చూస్తూ చూస్తూండగానే “How was your week?” మొదలయ్యింది. ఇలానే కొనసాగనిస్తే, నెలలూ, సంవత్సరాలూ ఎలా గడిచాయని అడిగే అగత్యం పడుతుందేమోనని ఆమె భయం. “ఇంకెన్నాళ్ళిలా?” అని ఆమెకు అడగాలని ఉంటుంది, అడగాల్సిన అవసరం లేకపోయినా. ఎప్పటిలోగా ఎంత సంపాదించి, అందులో ఎంత ముడివేసి పక్కకు పెట్టాలో, ప్రతి నిముషాన్ని డాలర్లలోకి, పౌండ్లలోకి ఎంతెలా మార్చుకోవాలో అన్నీ ఆమెకు నూరిపోశాడు. వాళ్ళ భవిష్యత్ కాపురం గూగుల్ కాలండర్‍లో రిమోట్ వర్క్, వెకేషన్ అనే ఈవెంట్స్​లో భద్రంగా ఉందని తెల్సినా, అతడులేని లోటును స్ర్కీన్‍పై కనిపిస్తున్న అతడితో తీర్చుకోలేకపోయినప్పుడల్లా అడగాలనిపిస్తూనే ఉంటుంది.

“ఓయ్.. ఎక్కడికెళ్ళి పోయావ్?” అని అడిగాడు, ఎదురుగా కనిపిస్తున్న ఆమెను.

“ఆకలి వేస్తుంది. మధురై ఇడ్లీ సెంటర్‍కు వెళ్తున్నా. వస్తావా?” అంది మనసును మాటల మాటున మాయంచేస్తూ. అతడూ సన్నగా నవ్వాడు.

మధురై ఇడ్లీ సెంటర్, కోరమంగల…

ఒకరంటే ఒకరు ఇష్టమని దాచలేనంతగా బయటపడిపోయాక, జోరు మీదున్న వలపు బండికి వీకెండ్ స్పీడుబ్రేకర్ అవుతుంటే చూస్తూ ఊరుకోలేక, అర్థరాత్రి దాటేవరకూ ఫోన్‍లో ఇద్దరూ మాట్లాడుకుంటూనే ఉన్నా, ఉదయం ఎనిమిదింటికల్లా ఆమె ఉండే పి.జి. దగ్గర్లోని ఈ టిఫిన్ సెంటర్‍లో కలవటమనే ఆనవాయితీ మొదలయ్యింది. వేడివేడి టిఫిన్ ఏదో గుట్టుక్కుమనిపించి, గుక్కెడు కాఫీ నీళ్ళూ గొంతులో పోసుకున్నాక, ఇద్దరూ భుక్తాయాసం నటించి, కాస్త నడిస్తే కుదుటపడుతుందన్న వంకతో ఆ వీధుల్లో తిరగడమనే అలవాటు చేసుకున్నారు.

Public display of affectionలో ఏ మాత్రం తగ్గని జంటల ప్రేరణతో ఒక చేతిని మరొకరి నడుం వెనుక దాచి, నాలుగు కాళ్ళ రెండు చేతుల డబుల్ శరీరాన్ని నడిపిస్తూ, నాలుగు కళ్ళూ ఒకటైనప్పుడు, కనిపించేవన్నీ వింతలే! అన్ని వింతల్లో ప్రత్యేకమనిపించినవి ఆ రెసిడెన్షియల్ ఏరియాలోని ఇళ్ళు.

తిరిగి మళ్ళీ మళ్ళీ చూడాలనిపించేంత అందంగా. గుచ్చుకునే చూపులను దిష్టిబొమ్మల అవసరంలేకుండా తిప్పికొట్టగల ఆత్మవిశ్వాసంతో. నచ్చడానికి, మెచ్చుకోడానికి అడ్డురాని డాబు, దర్పం, దర్జాలతో. అన్నింటికీ మించి, విలక్షణమైన వ్యక్తిత్వం ఉట్టిపడుతున్నట్టుగా… సింపుల్‍గా చెప్పాలంటే, బెంగళూరు అమ్మాయిల్లా అక్కడి ఇళ్ళు!

“ఎంత బావున్నాయో కదా, ఇళ్ళు?!”

“కదా? ఎప్పటికైనా ఇలాంటి ఇల్లు ఒకటి కట్టుకోవాలని నా కల.”

“నీకేం బాబూ.. బోలెడు జీతం. కొనేసుకోవచ్చులే..”

“మన జీతాలు పెడితే వచ్చే ఇళ్ళు కావివి. IT folks are perpetually middle class. ఇలాంటివి కొనాలంటే ఇంకేవో చేయాలి. ఐటి ఉద్యోగం చాలదు.”

అతడు తనని ఆటపట్టించడానికి అలా అన్నాడేమోనని అనుకుంది. వాళ్ళ బంధానికి సమాజం ఆమోదించే ముద్ర వేయించుకోడానికి ఇద్దరూ సిద్ధపడ్డాక, అందుకు పెద్దవాళ్ళు మనస్పూర్తిగా అంగీకరించాక, తమకంటూ ఓ సొంత గూడు ఏర్పర్చుకోడానికి ప్రయత్నాలు మొదలెట్టాక, బయటకొచ్చిన జీతాల అంకెలు, వాటికి exponential highలో ఉన్న రియల్ ఎస్టేట్ ధరలూ చూశాక, ఆమెకు అతడి మాటల్లోని నిజం కనిపించింది.

కోరుమంగలలాంటి ఏరియాలో ఇండిపెండెంట్ ఇల్లు తమ తాహతుకు మించిందని తేలిపోయాక, బెంగళూరు అమ్మాయి తిరస్కరించిన తెలుగు అబ్బాయిలా కొంచెం మనసు కష్టపెట్టుకున్నా, అమ్మ చూపించే అమ్మాయికి తాళి కట్టడానికి సిద్ధపడిన బుద్ధిమంతుడిలా, పుట్టగొడుగుల్లా పుట్టుకొస్తున్న అపార్ట్మెంటుల్లో ఒకదాన్ని తమ సొంతం చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు. చదివిన చదువుకు, ఉన్న ఉద్యోగావశాలకు, పడగలిగే కష్టానికి అది సొంతమవ్వగల కలేనని అనిపించింది.

పెళ్ళి షాపింగ్‍ కన్నా, పెళ్ళి అయ్యాక కాపురం పెట్టాల్సిన అద్దె ఇల్లు వెతకటం కన్నా, కొనాల్సిన ఇంటిని గురించి ఇద్దరూ పిచ్చివాళ్ళలా తిరిగారు. ఏజెంట్లు, బ్రోకర్లు, ఇల్లు కొనుకున్నవాళ్ళు, కొనుక్కోలేకపోయినవాళ్ళు, తెల్సున్నవాళ్ళు, తెలియనివాళ్ళు – అందరి సలహాలూ, సూచనలూ తీసుకున్నారు. నేల మీద పునాదిరాయి లేకపోయినా, గాల్లో మేడలు కట్టి చూపిస్తుంటే ఎత్తిన మెడలు దించకుండా చూశారు. కలలు కన్నారు. జీ(వి)తాలని తాకట్టు పెట్టి తీసుకొస్తున్న పెట్టుబడి మట్టిపాలైపోతుందేమోనని భయపడ్డారు. వారమంతా ఆఫీసులో చాకరిచేసి, వారాంతం రాగానే బైకు వేసుకొని నత్తనడక నడిచే ట్రాఫిక్‍లో ఉసురోమంటూ సిటి ఓ మూల నుండి మరో మూలకి ప్రయాణించి, ఎలాగో ఒకట్రెండు సైట్లు చూసొచ్చేవారు. వాటిని గురించి మళ్ళీ వారమంతా తర్జనభర్జనలు.

వంటగది పెద్దగా ఉండకపోతే ఆమెకు కుదరదు. స్పోర్ట్స్​కి స్కోప్ ఎక్కువుండాలి, “పిల్లలకి అది చాలా ముఖ్యం!” అని అతడు. ఇద్దరికీ వెంటిలేషన్ బాగుండాలి. ఆఫీసులకు దగ్గరైతే చాలదు. స్కూల్, హాస్పిటల్, మాల్, సినిమా హాల్ – ఇవ్వన్నీ కూడా రాయి విసిరితే తగిలేంత దూరంలో ఉండాలి.

ఎట్టకేలకు వీళ్ళిద్దరికీ ఏదో నచ్చితే, అక్కడితో అయిపోదు. ప్రేమించుకుంటున్నామనగానే కాదనకుండా ఆశీర్వదించడానికి సిద్ధమైనందుకు తగుమాత్రం గౌరవమిస్తూ, ఇద్దరి అమ్మానాన్నల (లేక వారివారి తరపున వచ్చిన పండితుల) వాస్తు విజ్ఞానానికి సరిపడే ఇల్లు అయ్యుండాలి. ఇన్ని కుదిరిన ఇల్లు దొరికినా కళ్ళు మూసుకొని కొనేయడానికి లేదు. ఎవడి భూమి? ఎవడు అమ్ముతున్నాడు? అమ్మేవాడికి ఆ ఆస్తి ఎలా సంక్రమించింది? అపార్ట్మెంట్స్ కట్టడానికి అప్రూవల్ ఉందా? ఎంతవరకూ లీగల్? ఎక్కడెక్కడ ఇల్లీగల్? బిల్డరు రెప్యుటేషన్ ఎలాంటిది? లాంటి అనంతకోటి ప్రశ్నలకు జవాబులు దొరకపుచ్చుకొని, ఒక నిర్ణయానికి రావాలి.

ఎంతకూ తెగని సొంతింటి వేటలో అలుపు ఒకవైపు. కనీసం కాగితాల్లో అయినా గృహప్రవేశం కానిదే పెళ్ళిపీటలెక్కకూడదని పెట్టుకున్న నియమం మరోవైపు. ఆమె పి.జికి వెళ్ళి పిక్ చేసుకున్న ఒకానొక వీకెండ్ ఉదయాల్లో, మధురై ఇడ్లీ సెంటర్‍లోనే టిఫిన్ తినేసి, పొగలుగక్కుతున్న కాఫీని చల్లారబెట్టుకునేలోపు ఏజెంట్‍ నుండి వస్తున్న కాల్ కాలుస్తుండగా, ఆమె మొహం చూశాడో సారి. సగం వదిలేసిన చౌ-చౌను స్పూన్‍తో కుళ్ళబొడుస్తోంది. కాఫీ ముట్టుకోలేదు. తాగమంటే వద్దంది. బయలుదేరుదామంటే కదల్లేదు. ఏమయ్యిందని ఒకటికి రెండుసార్లు అడిగితే —

“అసలు మనం ఇల్లు కొనుక్కోగలమంటావా, రాజ్?”

“ఎందుకు కొనలేం. కొనేస్తాం. ఇవ్వాళ వెళ్ళి చూసొచ్చాక ఇహ ఫైనల్ చేసేద్దాం..

“అసలా అనుమానం ఎందుకొచ్చింది నీకు?”

“ఏమో బాబు. ఇల్లూ ఇల్లూ అని ఇప్పటికే ఆర్నెళ్ళు పెళ్ళి వాయిదా వేసుకున్నాం. కనీసం ఈ మాఘంలోనైనా పెళ్ళి అవుతుందా అని అమ్మ పోరుబెడుతుంది. మనం ఎంత వెతుకుతున్నా సరైన ఇల్లే దొరకటం లేదు. నాకు భయంగా ఉంది. పోనీ, పెళ్ళి చేసేసుకుందాం. అప్పుడిలా బయట కల్సుకోవడాలు ఉండవు. వీడికి పోసిన డబ్బులు చాల్లేదనా, ఇంకా తగలెయ్యడం?”

“నిజంగానే వాడికెన్ని డబ్బులు పోశామో కదా?” ఇయిర్ ఫోన్స్ లో సన్నటి రొదలోంచి అతడికి ఆమె మాటలు చేరాయి. నవ్వి ఊరుకున్నాడు.

“ఎందుకా నవ్వు?” చెప్పలేక, మళ్ళీ నవ్వుకున్నాడు –

అప్పుడు ఆమె లాగిన పాయింటుకు అతడు పడేవాడేగానీ, అంతకు ముందురోజే ఆఫీసులో టీ బ్రేక్‍లో సంసార సాగరంలో డీప్ డైవింగ్ చేస్తున్న సీనియర్ ఒకడు, సముద్రంలోకి దూకబోతున్న జూనియర్లకి ఇచ్చిన గీతోపదేశంలో ఒక సత్యం: నాయనల్లారా, పెళ్ళికి ముందు లైఫ్ NDTV Goodtimesలా ఉంటుంది – హైవే పై తినడాలు, గాడ్జెట్ల పై విపరీతాభిమానాలు, విచ్చలవిడిగా ఫాషన్​షోలు, కింగ్‍ఫిషర్ కాలెండర్లు చూడ్డాలు వగైరా. పెళ్ళయ్యాక, NDTV 24×7గా మారుతుంది. బ్రేకింగ్ న్యూస్‍లూ. బిగ్ ఫైట్లూ.

అవే మాటలు ఆమె దగ్గర తూలబోయి, తమాయించుకొన్నాడు, ఇప్పుడు.

“ఓయ్.. ఎందుకు నవ్వుతున్నావ్? చెప్పచ్చుగా..”

“నువ్వు చేసే ఉల్లికారం పెట్టిన వంకాయ ఎంత బాగుంటుందో! నోటికి మళ్ళీ అలాంటి కారం ఎప్పుడు తగులుతుందో?!” యుగయుగాలుగా మగవాళ్ళకి పెళ్ళిళ్ళు అవుతున్నందుకూ, తరతరాల అనుభవాన్ని అంతటినీ తనబోటి కొత్తవారికి అందిస్తూ ఉన్నందుకు మగజాతికి మనసులో దణ్ణం పెట్టుకున్నాడు.

“ఏం? మొన్న బిర్యాని తెప్పించుకున్నారటగా? బాలేదా?”

“బిర్యానియా, వాడి పిండాకూడా? బన్ తీసేసిన చికెన్​బర్గర్‍ను ఫ్రైడ్​రైస్‍లో పడేసి మా మొహాన కొట్టాడు.”

అతడికి వంట చేసి పెట్టే అవకాశం ఆమెకు తక్కువగానే కలిగింది. పెళ్ళైన మొదటి మూడు, నాలుగు నెలల్లోనే. అందులో మళ్ళీ అత్తగారు ఓ నెల, అమ్మ ఓ నెల ఉండి వెళ్ళారు. అప్పుడు కూడా రోజూ చేసిపెట్టడానికి ఎంత ప్రయత్నించినా, అతడికి లేట్ మీటింగ్సో, ఆమెకు పని ఒత్తిడి ఎక్కువ అవడమో. దానికి తోడు స్నేహితులూ, క్లోజ్ కోలీగ్స్ భోజనానికి పిలవడాలు. పెళ్ళి ఇంకాస్త ముందయ్యుంటే, అతడి ఇంకాస్త ముందుగా తనవాడయుంటే…

“అన్నట్టు.. గుల్జార్ కొత్త సినిమా పాట పంపాను. విన్నావా?”

“హమె కామ్ పె రఖ్ లొ కభీ.. యారమ్.. ”

“యెస్.. అదే.. అదే”

ఆమె పాట హమ్మింగ్ ఆపేసి, ఒకలా చూసింది. అదేంటో క్లిక్ అవ్వడానికి అతడికి కొన్ని క్షణాలు పట్టింది.

“ఓహ్.. సారీ! మిస్స్ అయ్యా. Trying to seduce me, eh?”

ఆమె ఇబ్బందిగా కదిలింది. అనరాని మాట, అనకూడని వాళ్ళు అన్నప్పటి ఇబ్బంది. మర్యాదపూర్వకంగా ఎన్ని హద్దులైనా దాటడానికి అనుమతించే బంధం వాళ్ళిద్దరి మధ్యా ఉన్నా, మాటలతో వేడెక్కిన శరీరాలతో ఒంటరిగా వేగడం కష్టమని అనుభవంలోకి వచ్చాక, లేని హద్దుల్లో గిరిగీసుకొని కూర్చోవటం మామూలైంది.

అతడి కీస్, అతడి ఫైల్స్, అతడి లాప్‍టాప్, అతడి ఫోన్, అతడి ఐపోడ్, అతడి ఇయర్ ఫోన్స్, అతడి బట్టలు, అతడి చర్మం, అతడి వాసన – చూసి ఎన్నాళ్ళైపోతుందో?!

“ఈ పాట గుల్జార్ రాసిన కవితల్లోది అనుకుంటా.. ఈ సినిమా కోసం ప్రత్యేకించి రాయలేదనుకుంటా..”

మొదలెట్టాడు. ఇప్పుడు ఆ పాట గురించి ఏమేం అనుకుంటున్నాడో ఆపకుండా వాగుతాడు. ఎప్పుడూ అంతే! ఇష్టాన్నయినా, కష్టాన్నయినా మాటమాటల్లో చెప్పేస్తాడు, అది ఆమెకు ఇష్టంగా, ఆమె కష్టంగా మారేట్టు.

అసలిక ఇల్లు కొనగలమా అన్న అనుమానంతో అతడి ముందు బయటపడిన ఉదయం, ఆమె మూడ్ సరిచేయడానికి, “నీకో పాట వినిపిస్తానుండు. భలే గొప్పగా ఉంటుంది.” అంటూ తన ఫోన్‍లో ఉన్న పాటను వెతికి, ఇయిర్ ఫోన్స్ తీసుకొని ఆమె చెవిలో పెట్టాడు.

చక్కని సంగీతం మొదలయ్యింది. అంతలో ఒక అమ్మాయి నవ్వు.

“దీవానా” అందా గొంతు, నవ్వుతూనే.

“ఏక్ దీవానా షెహర్ మెఁ” అని మగ గొంతు.

“ఏక్ దీవానా నహీ, ఏక్ దీవానీ భీ” అంది ఆడ గొంతు.

“హే.. మనలానే?” అందామె ఆశ్చర్యంగా, నవ్వుకుంటూ. తలూపాడు అతడు.

ఇంతలో ఫోన్ మోగింది. “హిహి.. ఇదో ఇంకో ఆవారా కూడా ఉన్నాడు ఇక్కడ.” అని అంటూ ఇయర్ ఫోన్స్ డిస్‍కనెక్ట్ చేసి ఫోన్ అతడికి ఇచ్చింది.

“తుంబె ట్రాఫిక్ ఇదె… లేట్ ఆగబొహుదు” అని ఏజెంట్‍కు చెప్పి ఫోన్ కట్ చేసి, ఆమె చెవులకు వేలాడుతున్న ఇయిర్ ఫోన్స్ కు ఫోన్ మళ్ళీ కనెక్ట్ చేశాడు. పాట ఆగిన చోటే మొదలయ్యింది.

“దొ దీవానె షెహర్ మెఁ” అని పాట మొదలయ్యింది మగగొంతులో, క్షణాల్లో ఆడగొంతూ కలిసింది.

“ఆబూదానా?” పాటను ఆపి అడిగింది, “ఆబూదానా అంటే ఏంటి?”

“ఆబూ అంటే నీళ్ళు. దానా అంటే గింజలు అని మావాడు చెప్పాడు.”

పాట మళ్ళీ ఆగిన చోటే మొదలయ్యింది.

“ఆషియానా? – అంటే?”

“ఆషియానా అంటే డ్రీమ్‍హోమ్. అది సరే కానీ, నువ్విలా మాటమాటకీ పాటని ఆపేస్తే మొత్తం ఫీల్ పోతుంది. పాట వినెయ్య్ పూర్తిగా.. తర్వాత చెప్తాను నీకు అర్థంకానివి.” అంటూ ఆమె చేతిలోంచి ఫోన్ తీసుకొని అతడు పట్టుకున్నాడు.

మూడున్నర నిముషాల తర్వాత, పాట మళ్ళీ ప్లే అయ్యింది – ఈ సారి ఇద్దరూ చెరో ఇయర్ ఫోన్ పెట్టుకున్నారు. మొదట, పాటలో ఆమెకు అర్థంకాని పదాలు చేతనైనంతవరకూ వివరించాడు. గుల్జార్ మాటలను మనసుతో వినాల్సిందేగానీ మరోదారి లేదన్నాడు. తెలుగులో ఆత్రేయ, వేటూరిలా హింది సినిమాలకి గుల్జార్ అని ఆమెకు పరిచయంచేశాడు. రూమ్మేటు పెట్టే పాటలకు తనకి తెలీకుండానే ఎలా అలవాటుపడిపోయాడో, ఇదే సినిమాలో అయన రాసిన ఇంకో పాట విన్నప్పుడల్లా చుట్టాలు కానీ, స్నేహితులు కానీ లేని ఈ సిటికి వచ్చిన కొత్తల్లో బాధపెట్టిన ఒంటరితనంలో తోడు నిలిచిన గుల్జార్ అంటే ఎంత ఇష్టమో, ఆ తర్వాత ఆమె తన జీవితంలోకి వచ్చి తోడంటే ఏంటో తెలిపినందుకు ఆమె అంటే ఇంకెంత ఇష్టమో చెప్పుకొచ్చాడు.

పాట లూప్‍లో ప్లే అవుతూనే ఉంది. అతడు మాట్లాడుతున్నప్పుడు బాక్‍గ్రౌండ్ అయిపోతూ, అతడి మౌనాన్నీ మ్యూజికల్‍గా మారుస్తూ.

ఇష్టాల గురించి చెప్పాక, సొంతిల్లు గురించి తానెందుకంత పట్టుబడుతున్నదీ వివరించాడు. మాటిమాటికీ బదిలీ అయ్యే గుమాస్తా ఉద్యోగం నాన్నది కావటంతో ఏ ఊరూ తనది చెప్పుకోడానికి లేక, తోటిపిల్లలతో పరిచయమై స్నేహం పెంచుకునే లోపు అన్నీ వదులుకొని మళ్ళీ కొత్త ఊరికి వెళ్ళాల్సిన పరిస్థితుల్లో, అక్కలనూ, తననూ బాగా చదివించటం తప్ప మరో ధ్యాస లేకుండా సొంత ఇంటి కలను వదిలేసుకొని, రెక్కల కష్టాన్నంతా తమ చదువులూ, తమ జీవితాలకు ధారపోసి, ఇప్పటికీ అద్దె ఇళ్ళల్లో మగ్గుతున్న అమ్మానాన్నలకు వాళ్ళదంటూ ఒక ఇల్లు ఇవ్వాలన్నది తన ఆశయం అని చెప్పుకొచ్చాడు.

మాటమాటల్లో వణుకుతున్న అతడి గొంతును సవరించడానికి ఆమె ఆ పాటనే కూనిరాగం తీసింది. అప్పటినుండి, ఎలాంటి అనుమానాలూ, భయాలూ కలిగినా ఆ పాటనే అందుకోవడం అలవాటు చేసుకున్నారు, ఆ దీవానా, అతడి దీవానీ.

అతడి పక్కకు లీసా వచ్చి కూర్చొంది.

“Hey.. Don’t worry about him. He’s fine. And we’re there.” అని నమ్మకంగా చెప్పింది. కుశల ప్రశ్నలయ్యాక, కాసేపు కబుర్లాడి తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది. ఏ ఆధారమూ లేకపోయినా తమ సొంతకాళ్ళమీద నిలబడగలిగినవాళ్ళకుండే మొండి ధైర్యం ఆమె సొంతం. కొన్ని నెలల క్రితం అతడికి ఫ్లూ వస్తే, అతడి బాగోగులు చూసుకున్నారు లీసా, మార్క్. ముగ్గురికీ మరో గత్యంతరం లేక ఏడాది క్రితం ఆ అపార్ట్మెంటును షేర్ చేసుకున్నారు. ఎన్నో ఆటుపోట్లలని కల్సి ఎదుర్కోవటంలో స్నేహం బలపడింది.

“రేపు మళ్ళీ సైక్లింగ్ ట్రిప్ అంటోంది ఈ పిల్ల. నాకేమో ముసుగు తన్ని పడుకోవాలనుంది. చలికాలం వచ్చేస్తే అంతకు మించి ఏం చేయగలం? పద పోదామని ఒకటే గోల.”

“వెళ్ళగలవా మరి?”

“ఏమో… చూస్తాను. పొద్దున్న లేవడం బట్టి..”

“లంచ్ అయ్యిందా?”

“ఇంకా లేదు. ఇవ్వాళ మార్క్ గాడి వంట. ఆకలి దంచేస్తుంది. వాడి సంగతి తెల్సిందేకదా, బ్రేక్‍ఫాస్ట్ టైమ్‍కి మొదలెడితే డిన్నర్‍కి పూర్తిచేస్తాడు. అంత స్లో.. ఇంతకీ నువ్వేం తిన్నావ్?”

ఆమె ఆలోచనలో పడింది.

“డోన్ట్ టెల్ మి. మళ్ళీ ఉపవాసమా? అందుకేనా ఆకలి అంటున్నావ్?”

లేదని నమ్మించబోయింది. ఈసారి దొరికిపోవడం ఆమె వంతు అయ్యింది. రాసిపెట్టుకున్న నోట్స్ నుండి చదువుతున్నట్టు గడగడా చిరాకుపడిపోయాడు —

“పూజలూ వ్రతాలూ అంటారు మాట్లాడితే! అమ్మ చాలదన్నట్టు అత్తగారు కూడా తయారయ్యారు. అయినా నువ్వు పూజ చేశావో, లేదో వాళ్ళు చూడరుగా. చేశానని చెప్పలేవూ? ఊ అంటే ఉపవాసాలు చేసేయడమే! అసలే ఉంటున్న వాతావరణానికి, తింటున్న తిండికి సంబంధం లేదు….”

“సరే.. ఇక నేను ఇక ఉంటాను. నువ్వు జాగ్రత్త. రెస్ట్ తీసుకో..”

“చూడూ…. నేను బాగానే ఉన్నా. When I said I’m fine, I’m fine.”

ఆమె మంచినీళ్ళు తాగుతానంటూ పక్కకు వెళ్ళింది.

అవును. అతడు ఫైన్ అంటే ఫైన్. నాట్ ఫైన్ అంటే నాట్ ఫైన్. ఇంకో మాటకు ఆస్కారమే లేదు. బెంగళూరులో అయితే రేట్లు ఎక్కువ, ఇక్కడ ఒక ఇంటి మీద పెట్టే డబ్బుతో హైదరాబాదులో రెండు ఇళ్ళు తీసుకోవచ్చునట అంటే —

“Hyderabad sucks! అదసలు సిటియే కాదు. Overgrown village. అండ్.. అక్కడి IT industry అయితే small scale industry కూడా అనిపించుకోలేదు! రేపే రెసిషనో వస్తే మళ్ళీ ఊరూరూ తిరగాలి. I can’t live there.”

సాప్ట్వేర్‍లో కొంచెం అనుభవం వచ్చాక, ఎం.బి.ఎ చేయడంవల్ల మంచి కెరీర్, ముఖ్యంగా ఫైనాన్షియల్ ‌గా బాగుంటుందని, అది ప్రయత్నించమని చెప్తే —

“ఏ కోచింగ్ సెంటరో పెట్టుకుంటే ఇంకా డబ్బులొస్తాయేమో. But that’s not what I want to do. Right?”

ఇంత పెద్ద మొత్తం లోనుగా అంటే, అదీ ఎప్పుడు ఊడిపోతాయో తెలీని ఉద్యోగాలతో? కష్టం కదా? తన పేరనున్న పొలాలు అమ్మేస్తే అని సలహా ఇస్తే —

“అది నీ ఆస్తి. మీ నాన్న కష్టార్జితం. ఇది మన ఇల్లు. ఇందులో ప్రతి పైసా మన స్వార్జితం అవ్వాలి. అయినా ఒక ఇల్లుంటే అయిపోదుగా. పిల్లలు పుట్టాక ఎన్నేసి ఖర్చులో. ఉండనీ దాన్ని అలా.”

ఒకచోటు నుండి ఇంకో చోటుకి వెళ్ళడానికి ఒకటంటే ఒకటే దారి ఉండి, ఒకసారి రోడ్డు ఎక్కాక వెనక్కి తిరగడానికీ పక్కకు మళ్లడానికీ వీలులేని బెంగళూరు రోడ్లలోని ట్రాఫిక్‍లా, అతడు అనుకున్నది అనుకున్నట్టు అయ్యేవరకూ ఓపికపట్టటం తప్ప మరో దారి లేదన్నది ఆమె రాజీపడిన సత్యం.

ఆమె తాగని నీళ్ళు, ఆమె కార్చిన కన్నీరు ఇవతల వైపున్న అతడు మింగాడు.

తనంటే ఆమెకు ఎంత ఇష్టమో, తనకి దూరంగా ఉండడం ఎంత కష్టమో అతడికి తెలీంది కాదు. పైగా తన మీద అంతగా లేని సోషల్ ప్రెజర్ ఆమెపై ఉంది. ఇవ్వాళ్టి ఉపవాసమూ, తమ మధ్య దూరంపోయి, పిల్లలు పుట్టుకొచ్చేయాలన్న తాపత్రయంలోనిదే! తనంటే అమ్మ మీద చిరాకుపడగలడు. అత్తగారు ఎటూ అంత చనువు తీసుకోలేరు. ఆమె మాత్రం ఇద్దరికీ దొరికిపోతుంది. వాళ్ళేం చెప్పినా చేయాల్సి వస్తుంది. పిల్లలతో తనకేం సమస్య లేదు కానీ ఇంకా దేశాలు పట్టుకొని తిరుగుతున్నప్పుడే వాళ్ళు పుట్టేస్తే, “నాన్నేడమ్మా?” అని అడిగినప్పుడల్లా ఏ లాప్‍టాప్ వంకో, ఫోన్ వంకో చూపిస్తారు. అదో నరకం.

కాపురం పెట్టిన మూడునెలల వరకూ హనీమూన్‍కు వెళ్ళలేకపోయారు. తిరిగొచ్చిన వారానికి హెచ్. ఆర్ పిల్చి, “థాంక్స్ ఫర్ వర్కింగ్. ఇక వెళ్ళిరా!” అని చెప్పింది. అప్పటికే ఈ.ఎం.ఐ మొదలైపోయింది. నెత్తిమీద అప్పుండడం అంటే ఏమిటో తెల్సివచ్చింది. ఏదో.. కాంటాక్ట్స్ ఉపయోగించి నెల తిరిగే సరికి అమెరికాలో ఉద్యోగం సంపాదించుకున్నాడు కాబట్టి సరిపోయింది.

పెళ్ళి వాయిదా వేస్తూ వచ్చి, పెళ్ళవ్వగానే అలా దూరంగా వెళ్ళిపోవటం తనకి మాత్రం కష్టం కాకనా? ఆమెకు తోడుగా అమ్మానాన్నలు వచ్చి ఉన్నారు. నాన్నకి సిటి పడలేదు. తిరిగి వెళ్ళిపోవాల్సివచ్చింది. ఆమె మళ్ళీ పి.జిలో చేరింది. పేరుకు సిటియే అయినా, సొఫిస్టికేషన్‍కు ఏ మాత్రం లోటులేకపోయినా, అమ్మలక్కల సూటిపోటి మాటలు మాత్రం అవే అర్థంలో ఉండేవి: “ఏమ్మా, మీ ఆయన ఎప్పుడు వస్తాడు? చూసుకో తల్లీ.. అక్కడే ఎర్రగా, బుర్రగా ఉన్నదాన్నీ..”

ఎర్రగా, బుర్రగా ఉన్న లీసాతో అపార్ట్మెంటు షేర్ చేసుకోవాల్సిన వస్తుందని చెప్పినప్పుడూ అర్థంచేసుకుంది. “నీ మీదున్నంత నమ్మకం నా మీద నాకూ లేదు తెల్సా?” అని చెప్పింది. పెళ్ళయ్యీ ఒంటరిగా ఉండలేక, జీతం వస్తున్నా గోళ్ళు గిల్లుకుంటూ కూర్చునే ఉద్యోగంలో కొనసాగలేక, పేపర్లు పెట్టేసి, ఆన్‍సైట్‍కు అవకాశమున్న ఉద్యోగంలో చేరింది. గత పద్దెనిమిది నెలలుగా యూకెలో చేస్తుంది.

ఎలాగో నెట్టుకొస్తున్నారు… దూరంగా ఉన్నా, కలిసే ఈదుతున్నారు.

ఆమె వచ్చి కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుంది. అతడూ ఆలోచనల నుండి తేరుకొని —

“నేను అరవకుండా ఉండాల్సింది. సారీ!”

“నువ్విలా కోపగించుకుంటావనే చెప్పలేదు. ఒంటిపూట ఉపవాసమేలే. ఇంకో గంటలో అత్తయ్య ఫోన్ చేయగానే, నేను తింటాను.”

అంతలో అతడికి మార్క్ నుండి పిలుపు వచ్చింది, భోజనానికి. ఒకరికి ఒకరు అప్పజెప్పుకోవాల్సిన జాగ్రత్తలు పూర్తయ్యాక, వీడియో కాల్ కట్ అయ్యింది.

ఆమె లాప్‍టాప్‍లోనూ “దొ దివానె..” అంటూ పాట మొదలయ్యింది. కాల్ కనక్టయ్యే ముందు ఆమె వింటున్న పాట, బ్రౌజర్ రిఫ్రెష్ అయ్యేసరికి మళ్ళీ మొదలయ్యింది.

* * *

Do Diwane Sheher Meinబెంగళూరు. వైట్‍ఫీల్డ్. ఒకానొక వీధి.

ఆ వీధి చివర్న సిమెంట్, మట్టి, దుమ్ము వల్ల ఏర్పడ్డ ధూళిలో నీలి కవర్ల ముసుగులో అపార్ట్మెంట్సు. వాటి దగ్గరకు వస్తే, పిల్లర్లూ, స్లాబులూ పూర్తయ్యి, కిటికీలు, గుమ్మాలు నిలబెట్టటం కనిపిస్తుంది, సగం కట్టిన గోడలతో. గేటుకి కుడివైపున ఆరో అంతస్థులో వీళ్ళ అపార్ట్మెంటు.

ఇంకో ఆర్నెల్లలో తయారైపోతుంది. మరింత మురిపెంగా ముస్తాబు చేసుకోవాలంటే, ఇంకో రెండు నెలలు.

కిటికీ తెరచి, ఆకాశంలోకి చూస్తూ – “అంబర్ సె ఖులె కిడికియా, కిడికి సె ఖులా అంబర్ హోగా” అనుకోడానికి అంతకన్నా ఎక్కువ ఎదురుచూడక్కర్లేదు.

ఆ అపార్ట్మెంట్స్​లో కొన్ని ఎన్నారై ఇన్వెస్ట్మెంట్లు అవ్వచ్చు. అవి కాక, తక్కిన వాటి వెనుకా ఇలాంటిదేదో కథ ఉండచ్చు. మధ్యతరగతి భారతీయుని సొంతింటి కల.

దొ దివానె షెహర్ మెఁ అన్నది ఇలా కూడా అనుకోవచ్చు –

కయీ దివానె.. కయీ షెహరోన్ మెఁ

ఆబూదానా ఢూన్డతె హై.. ఆషియానా ఢూ‍న్డతె హై

ఈమాటలో “ఏనాడూ విడిపోని ముడి వేసెనె”

One of those nights!

మంచం ఒకటే అయినా నీ-నా పక్కలంటూ సరిహద్దులు పుట్టుకొచ్చే రాత్రి. ఇరువైపులా సైన్యాన్ని మోహరించి, కాల్పులకు సిద్ధంగా ఉండే రాత్రి కాదు. కయ్యానికి కాళ్ళుదువ్వననీ, సరిహద్దులను గౌరవిస్తాననీ కుదురుకున్న సంధిని ఉల్లంఘించలేని రాత్రి. తాను సత్య అయినా అతడు సముద్రాలు దాటి, యుద్ధాలు ముగించి వచ్చేవరకూ సీతలా వేచిచూడాల్సిన రాత్రి.

అతడు మంచానికి అటు చివర పడుకునున్నాడు, నల్లరగ్గు ముసుగులో. ఇంకా నిద్రపోయినట్టు లేడు. ఎలా పోతాడు? నిద్ర పట్టేంత సుఖమే అతనికుంటే, ఆ నల్లరగ్గెందుకు ఉంటుంది? ఆమె చడీచప్పుడూ లేకుండా మంచానికి ఇటు చివర పడుకుంది. అంత అలసటలోనూ ఇది ఇక నిద్రరాని రాత్రని తెలుస్తూనే ఉంది.

ఆఫీసునుండి వచ్చాక మాడిపోయున్న అతడి మొహం చూసి, ‘ఏమయ్యిందని?’ నిలదీసి, ‘ఏం లేద’న్న సమాధానాన్ని నమ్మలేక, నమ్మినట్టు నటించలేక, అంతకు మించిన సమాధానం అతనినుంచి రప్పించలేక, అర్థరాత్రి దాటేవరకూ పని నెపంతో లాప్‍టాప్ ముందు కూర్చొని కీబోర్డు మీద అసహనాన్ని అంతా చూపించి, మనసూ శరీరమూ అలసిపోయి అప్పుడే గదిలోకి వచ్చిందామె.

దుప్పటి గుండెలదాకా కప్పుకొని చీకటి గది నాలుగువైపులకూ చూసింది – అటుకీ ఇటుకీ పైకీ పక్కకీ. అతడు మూగబోయినప్పుడల్లా, చిత్రంగా ఈ గది కూడా మూగబోతుంది. బహుశా, అతడితో దానికి అలాంటి సంధి కుదిరిందేమో. పెళ్ళై కొత్తగా ఆ ఇంట్లో అడుగుపెట్టినప్పుడు —

“నీకో విషయం చెప్పనా? నువ్వు నవ్వినప్పుడల్లా ఈ గదికూడా నవ్వినట్టనిపిస్తుంది.” అంది. ఆమె చెవిలో పూర్తవ్వబోతున్న అతడి మునపటి నవ్వులోంచి మళ్ళీ కొత్త నవ్వు మొదలయ్యింది.

“రహస్యం కనిపెట్టేశావన్నమాట.” చెవిలో గుసగుసలాడాడు. అంతలోనే దూరంగా జరిగి, రెండు చేతులూ చాచి – “Welcome to the sorcerer’s world, My Lady! Anything and everything, you wish for!” అని వినయాన్ని నటిస్తూ ఓ మోకాలి మీద కూర్చొని, చేయి అందిపుచ్చుకొని ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.

అవును. అతడు మాయగాడు. మాటల మాంత్రికుడు. వశీకరణం తెల్సినవాడు.

ఇప్పుడు మాత్రం పక్కనే అతడు ఉన్నాలేనట్టే! ఉండి కూడా లేకుండా ఎలా పోతారు, మనుషులు?

క్రాస్‌వర్డ్స్‌లో కూర్చొని గంటలు గంటలు పుస్తకాలని బ్రౌజ్ చేయటం మొదలెట్టిన సాయంత్రాల్లో, అప్పటికి ఇద్దరికీ తెలియని మిలన్ కుందేరాను కనుక్కున్నారు. కలిసి చదవటమనే ప్రయోగం మొదలెట్టిన మొదటి పుస్తకంలో, వంతులవారిగా పైకి చదువుతున్నప్పుడు, “కంటిముందున్న మనిషి మీద బెంగెలా పుట్టుకొస్తుంది?” అని ఉన్న వాక్యాన్ని అతడు…

ఆ వాక్యమేమిటో వెంటనే గుర్తురాక, దిండు పక్కనే పెట్టుకున్న తన ఫోన్‍ తీసుకొని, గూగుల్ చేసింది.

“How could she feel nostalgia when he was right in front of her? How can you suffer from the absence of a person who is present?”

How can you? How can you? — చదవటంలో అతడు తీసుకొచ్చిన నాటకీయతను నిజమనుకొని, ఏదైనా గొప్ప సమాధానం ఇచ్చి ఇంప్రెస్ చేద్దామనుకొంది. కానీ ఏం తోచలేదు ఆ క్షణాల్లో. తనని ఇంప్రెస్ చేయడానికి అతడిమీదా అంతే ప్రెజర్ ఉందని ఇంకా గ్రహించని రోజులవి.

ఇంకా అదే వెబ్ పేజ్‍లో తచ్చాడుతుంటే కనిపించిన మరో వాక్యం: “You can suffer nostalgia in the presence of the beloved if you glimpse a future where the beloved is no more.”

అప్పుడు కాదు. ఇప్పుడు అడిగితే బాగుణ్ణు, అతడు, How can you? అని. తను సమాధానంతో సిద్ధంగా ఉంది:

You can suffer nostalgia in the presence of the beloved when you know he isn’t yours. Worse, when you know he isn’t his. Though in his arms, you still pine for him, when you know he alone is being engulfed by a monster, unknown to you. I suffer with you. I suffer from you. Can you listen? Damn you!

అతడు కప్పుకున్న రగ్గులోంచి కొన్ని నల్లటి ఊలు దారాలు గొంగళి పురుగుల్లా పాక్కుంటూ ఆమెవైపుకి రావడం అప్పటికే మొదలయింది. ఆమె శరీరం పైకి మెల్లిమెల్లిగా ఎక్కుతున్నాయి కొన్ని. కొన్ని ఆమె బట్టల మీదనుంచి, మరికొన్ని బట్టల మడతల్లోంచి లోపలికి. వాటిని పక్కకు తోసేయాలనో, లేచి పక్కకు వెళ్ళిపోవాలనో ఆమె ప్రయత్నించలేదు. ఆ రగ్గులో ఆమెకు ఎటూ చోటు లేదు, కనీసం ఇలా అయినా సరిపుచ్చుకుందామనుకుంది మొదట్లో. అదే అలవాటైపోయింది. అదేం విచిత్రమైన అలవాటో, అలవాటైనా కానట్టే ఉంటుంది. అప్పజెప్పగలిగిన పాఠమే అయినా, పరీక్షల సమయంలో మర్చిపోయినట్టు.

గొంగళి పురుగుల్లా ఆమెపై పాకుతున్న నల్లని దారాలలో కొన్ని ఆమెపై అల్లుకుంటున్నాయి. కొన్ని ఒకదానితో ఒకటి పెనవేసుకొనిపోయి తాళ్ళలాగా మారి ఆమె కాళ్ళనీ, చేతులనీ కట్టేస్తున్నాయి. కుదిరితే సముద్రంలోనో, కుదరకపోతే కనీసం స్విమ్మింగ్ పూల్‍లోనో దిగాలని ఆమెకు బలంగా అనిపించింది. అతడు తోడుంటే ఇంకా బాగుంటుందని అనిపించింది.

ఆమె పాదాలకు ఇసుకంటుకుంది. గాలికి జుట్టు ఎగిరిపోతోంది. ఆమె సముద్రం ఎదురుగా, అతడితో… పరిచయం ప్రణయమవుతున్న రోజుల్లో, ఒకరి ఒడిలో మరొకరు ఒదిగిపోవటం మామూలైన క్షణాల్లో.

“సముద్రమంటే నీకెందుకంత ఇష్టం?”

“ఇష్టమని ఎవరు చెప్పారు?” ఆ పూట సముద్రం కూడా అలానే ఉంది, చిరాగ్గా, పరాగ్గా.

“మరెందుకు ఇక్కడికే వచ్చి, దాన్నే అలా చూస్తుండిపోతావ్?”

అతడు బదులివ్వలేదు. అతడు పెట్టుకున్న కళ్ళద్దాలను తీసేసి, ఆ కళ్ళల్లోకి చూసింది. కళ్ళు చిట్లిస్తూ ఆమె చేతుల్లోంచి అద్దాలను అందుకోబోయాడు. ఆమె నిలువరించింది.

“నన్నేం చూస్తావు? సముద్రాన్ని చూడు.” కళ్ళద్దాలను వెనక్కి తీసుకున్నాడు.

“అదే చూస్తున్నాను.” అంది, కళ్ళల్లో సముద్రాన్ని చూస్తూ.

“సముద్రం ఎందుకంత అల్లకల్లోలంగా ఉందంటావ్?”

భుజాలు ఎగరేశాడు. ఆమె రెట్టింపు ఆసక్తితో చూసింది ఏం చెప్పబోతున్నాడో అని. అతడు చేసిన అలవాటే. తనకు సమాధానాలు తెలీని ప్రశ్నలకు కట్టుకథలు చెప్పేవాడు. అసలు జవాబులకన్నా అప్పుడవే ఆమెకు మరింతగా నచ్చేవి.

“ఏ దేవుడో ఇచ్చిన శాపమైయుంటుంది.”

ఆ పూట కథల ఖార్ఖానా కట్టేసుందని అర్థమయ్యింది. నీటిలోకి దిగిన పిల్లలు కేరింతలు కొడుతూ ఆడుకుంటున్నారు. ఓ వైపు అలలు వేగంగా వస్తున్నాయి. పడుతున్నారు. నవ్వుతున్నారు. లేస్తున్నారు. మళ్ళీ పడ్డానికి సిద్ధపడుతున్నారు.

“నాకు దాన్ని దూరంనుండి చూస్తుంటేనే భయంవేస్తుంది. మీరంతా ఎలా ఈదుతారో, ఏంటో?” అతడేం మాట్లాడలేదు.

“ఒక మాట చెప్పు… నేనంటే భయంవేస్తే ఏం చేస్తావ్?” అడిగాడు కాసేపటికి. ఆమె సమాధానంగా, ఆ ఊహ కలిగించిన భయంతో అతడిని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

“నన్ను వదిలిపోవుగా?” పోనని తలాడిస్తూ అతడినింకా గట్టిగా పట్టుకుంది. అతడి వీపును నిమిరింది.

శరీరం మీద పాకుతున్న గొంగళి దారాలు నెమ్మదించాయి. చుట్టుకున్న తాళ్ళు కొంచెం పట్టు సడలించాయి. ఒక్కసారి అవకాశమిస్తే, ఇప్పుడు కూడా అలా హత్తుకోగలిగితే, ఈ రాత్రి గడవడం పెద్ద విషయం కాదని ఆమె నమ్మకం. కానీ అతడు అందుకు ఒప్పుకోడు. తనలోని నలుపు ఆమెను నల్లగా మార్చటం అతడు భరించలేడు.

హత్తుకొని ఎంతో సేపు అలానే బీచ్‍లో ఉండిపోయేసరికి, ఆలస్యమవుతుందని బయటచేయాల్సిన డిన్నర్‍ను మానుకొని, ఆమె ఉంటున్న పి.జి. దగ్గర దిగబెట్టాడు. అతడి బైక్ శబ్ధం కనిపెట్టేసిన రూమ్మేట్, ఆమెను ఆట పట్టిస్తూ భోజనానికి పిలిచింది. చేతులు కడుక్కొని వస్తానని చెప్పి బాత్రూమ్‍లోకి వెళ్ళింది. లిక్విడ్ సోప్ చేతుల్లోకి పోసుకొని, ఏదో ఆలోచిస్తూ, చేతులు రుద్దటం మొదలెట్టింది. అలవాటు లేనిదేదో తగులుతున్నట్టు అనిపించి చేతులకేసి చూసుకుంది.

చీప్ క్వాలిటీ రగ్గులను ఎక్కువసేపు పట్టుకుంటే చేతులకి అంటుకునే పొడిపొడి ఊలులా, ఆమె చేతులకు ఏదో నల్లగా అంటుకొనుంది. ఎంతసేపు కడిగినా వదల్లేదు. ఆ పూటకు భోజనం స్పూన్‍తోనే కానిచ్చింది. గోరింటాకు ఆరకముందే నిద్రపోవాల్సి వచ్చినప్పుడు చేతులను ఓ మూలకి జాగ్రత్తగా పెట్టుకొని పడుకున్నట్టు పడుకుంది ఆ రాత్రికి.

మర్నాడు మీటింగ్స్‌లో మునిగిపోయిన అతడు తేలేసరికి రోజూ కలిసే సాయంత్రం వేళ అయ్యింది. మళ్ళీ బీచ్‍కే బైక్‍ని పోనిచ్చాడు. ఆ పూట వెళ్దామనుకున్న సినిమా గురించి గుర్తుచేసినా పట్టించుకోలేదు. బీచ్‍కు వెళ్ళినప్పుడల్లా దూరంగా కూర్చునే ఆమెను, ఆ పూట నీళ్ళల్లోకి తీసుకెళ్ళాడు. ఆమె రానురానని గోలచేసినా వినలేదు. ఆమెకు చచ్చేంత భయం వేసింది. “నన్ను నమ్ము. మళ్ళీ పుడతావు.” అని నూరిపోశాడు. ఆమె అతడిని నమ్మింది. అతడినే నమ్ముకుంది. అలసిపోయి మళ్ళీ గట్టుకు చేరాక —

“సముద్రమంటే ఎందుకు ఇష్టమని అడిగావ్ కదా నిన్న? ఇష్టం కాదు. అవసరం. అది ఇష్టాయిష్టాలకన్నా బలమైంది.”

నీళ్ళోడుతున్న బట్టల్ని పిండేసి, బైక్ మీద ఆరబెట్టుకోవటంలో బిజీగా ఉందామె.

“సముద్రంలో ఏదో మాజిక్ ఉంటుంది. అదేంటో తెలీదుగానీ…”

ఆమె తన చేతులు చూసుకుని గుర్తొచ్చినట్టుగా అతడికేసి చూసింది. అతడికి అర్థంకాక దగ్గరకొచ్చాడు.

“ఆ నలుపు నా వల్లే!”

“నీ మొహం. నువ్వేం చేశావ్? నిన్న మానిక్యూర్ చేయించుకున్నా, దాని సైడ్ ఎఫెక్టేమో!”

అతడు ఒప్పుకోలేదు. తనని తాను నిందించుకున్నాడు. ఎంతసేపూ తన వల్లే అంటాడు గానీ, ఎందుకో చెప్పకపోవటంతో ఆమెకు చిర్రెత్తుకొచ్చింది. అతడు తప్పు చేసినవాడిలా తలవంచుకొని వెళ్ళిపోయాడు, ఆమెను వదిలేసి. కొన్ని రోజుల వరకూ ఫోన్లు ఎత్తలేదు. కొన్ని వారాలవరకూ కలవడానికి ఒప్పుకోలేదు. పరిస్థితి చేయి దాటి పోతుందని ఆమెకు భయం వేసింది. సంధించాల్సిన అస్త్రమే సంధించింది.

“ఓయ్! ఏం అనుకుంటున్నావ్ నా గురించి, నీ గురించి? తిరిగినన్నాళ్ళూ తిరిగి, ఇప్పుడు ఈ వంక చూపించి నన్ను వదిలించుకుందామనుకుంటున్నావా?” అన్న అర్థంలో నిలదీసింది, అనకూడనివి ఒకట్రెండు మాటలు కూడా కలిపి. వాటికి రెచ్చిపోయి, వాళ్ళ ఇంట్లో, వీళ్ళ ఇంట్లో అతడే మాట కదిపి, ముహూర్తం పెట్టించి, మూడు ముళ్ళూ వేశాడు.

ఆ మొదటి రాత్రి…

కాదు, కాదు. మొదటిరాత్రులు! ఎన్నో. ఆమె పున్నమై అతడిని మరిగించిన మొదటి రాత్రి. ఆమె తీరమై అతడిని లాలించిన రాత్రి. ఆమె అతడిలో స్నానాలాడిన మొదటి రాత్రి. ఆమె వానై అతడికే స్నానాలు చేయించిన రాత్రి.

ఆ మొదటి రాత్రి…

అతడు రగ్గు కప్పుకొని ముసుగు తన్నిన మొదటి రాత్రి. ఎందుకలా ఉన్నావని ఎన్నిసార్లు అడిగినా చెప్పలేదు. చెప్పుకుంటే బాధ తగ్గుతుందని బతిమిలాడినా వినలేదు. తన తప్పేం లేకపోయినా తనను నిందించుకుంది, తనను వారించడానికైనా ఏమైనా చెప్తాడన్న ఆశతో. లాభం లేకపోయింది. అతడి చుట్టూ పుట్టుకొస్తున్న కనిపించని గోడలని కన్నీటితో కరిగించాలని చూసింది. అవ్వడానికి అది తనగది కూడా అయినా, చెప్పుకోవడానికి అతడు తనవాడే అయినా, పరాయిదానిలా, చేతకానిదానిలా ఓ మూలకు కూర్చొని వెక్కివెక్కి ఏడ్చింది.

అతణ్ణి కప్పుకున్న రగ్గు లాగేయబోయింది అలాంటి ఎన్నో రాత్రుల్లో. కుదరలేదు. తర్వాత ఒక రాత్రి తెలివిగా, రగ్గు ఒక చివర బలమంతా ఉపయోగించి కొద్దిగా చించి, దారపు పోగులను లాగేస్తూ పోయింది. తీసేకొద్దీ వస్తూనే ఉన్న దారాలు. అవి అలా వస్తూనే ఉండడంతో ఆమెకు ఆశ్చర్యం, అంతకంటే ఎక్కువగా భయం కలిగాయి. పట్టు వదలకుండా ప్రయత్నిస్తే, ఆమెకు తెల్సివచ్చిన విషయం — సమస్య పైన కప్పుకునే రగ్గు కాదని, అది కేవలం లోపలి దారాలు దాచటానికి మాత్రమేనని.

అతని ముఖంలో ఏ మార్పూ కనిపించటం లేదు కానీ అతడి ఒంటిమీద వెంట్రుకలన్నీ గొంగళి దారాలుగా మారిపోయుండడం చూసి హడలిపోయింది. భయంతో వణికిపోయింది. పట్టుకొని లాగటానికి చూసింది. బలంగా పీకితేగానీ ఊడి వచ్చేలా కనిపించలేదు. అందుకని వెళ్ళి తన వాక్సింగ్ స్ట్రిప్ తెచ్చి, అతడి చేతికి అతికించి, కాసేపుంచి ఫట్‍మని లాగింది. అది ఊడి రాలేదు గానీ, అతడు లేచి కూర్చున్నాడు కెవ్వుమని అరుస్తూ. విపరీతమైన నొప్పితో అల్లాడుతున్నా, ఆమె భయపడుతుందని పక్కకు పోయి మరీ స్ట్రిప్ పీకి పడేశాడు. తిరిగి మంచం దగ్గరకు వచ్చేసరికి, ఆమె ఇంకొన్ని స్ట్రిప్స్ తీసుకొని సిద్ధంగా ఉంది. వద్దంటున్నా వినిపించుకోలేదు. ఆమెను ఆపడానికి కోపంతో అరవక తప్పలేదు అతడికి.

ఆ క్షణంలో గుండెలవిసిపోతూ బైటికి తన్నుకొచ్చిన ఏడుపు మర్నాడు ఆఫీసులో తెలుగురాని స్నేహితురాలు పంచిన అనుభవసారం వినేంతవరకూ ఆపలేదు. “Men aren’t like us. They think different. Their brains function differently. They have thicker skins. What works for us, doesn’t work for them.”

ఆమెకో ఆలోచన వచ్చింది, దాన్ని అమలుపరుద్దామంటే, అతడేమో రగ్గు కప్పుకోలేదు చాన్నాళ్ళ వరకూ. కప్పుకుంటే బాగుణ్ణని చాలా అనుకొంది. అతను బలవంతంగా రగ్గు కప్పుకునేలా ప్రవర్తించింది, ప్రయత్నించింది. కుదర్లేదు. అదెప్పుడు తిరిగివస్తుందో అన్న భయంతో అనుక్షణం బతికేకన్నా, దానితో తాడో పేడో తేల్చుకోవడమే నయమని ఆమెకు అనిపించింది.

గొంగళి దారాలు తిరిగి ఆమె శరీరాన్ని వడివడిగా ఆక్రమించుకుంటున్నాయి. కొన్ని నల్లపూసలకి చుట్టుకుపోయి ఉన్నాయి. కాళ్ళకి, చేతులకి చుట్టుకొని ఉన్న తాళ్ళల్లోంచి ముళ్ళు పుట్టుకొచ్చాయి. ఆమె తాళ్ళని వదులుజేసుకుందామని ప్రయత్నించే కొద్దీ ఆ ముళ్ళు గట్టిపడుతున్నాయి. ఒరుసుకొని చర్మం మీద గాట్లు పడుతున్నాయి. గింజుకోవటంవల్ల లాభంలేదని గుర్తు తెచ్చుకొని, కదలకుండా ఉండడానికి ప్రయత్నించింది.

అతను మళ్ళీ రగ్గు కప్పుకుని పడుకున్న రాత్రి. ఆ గొంగళి దారాలు తిరిగొచ్చిన రాత్రి. చాలా కాలం తరువాత తిరిగొచ్చాయేమో అవి అతడిని పూర్తిగా ఆక్రమించుకున్నాయి. ఆమె తెచ్చుకున్న పనిముట్లు అన్నింటితో రంగంలోకి దిగింది. పని చకచకా కానిచ్చింది. అతను ప్రతిఘటించాడు. అతడికి ఒళ్ళంతా గాట్లు పడ్డాయి. ఆమెకూ కొన్ని గాయాలయినాయి. కొంత సేపటికి అతడు, ఆమె రక్తపు మడుగులో ఉన్నారని గ్రహించుకున్నారు. ఇద్దరికీ భయం వేసింది. ఒకరినొకరు పట్టుకున్నారు. ఆమె చేతిలోని రేజర్, చిన్నపాటి సర్జికల్ నైఫ్, అవన్నీ లాక్కొని విసిరేశాడు. అప్పటికే ఆమె స్పృహ తప్పి పడిపోయింది.

కోలుకోడానికి ఇద్దరికీ చాలా సమయం పట్టింది. ఎవరికి తగిలిన గాయాలు వాళ్ళకి తగ్గితే సరిపోలేదు. అవతలవాళ్ళ గాయాలు కూడా మానేంతవరకూ ఇద్దరూ మామూలు మనుషులు అవలేకపోయారు. అపరాధభావాన్ని పోగొట్టుకోడానికి, పరిచయమైన తొలినాళ్ళల్లో ఒకరినొకరు అర్థంచేసుకోడానికి పడిన శ్రమకన్నా ఎక్కువ కష్టపడ్డారు. అప్పుడు కలవడానికి. ఇప్పుడు కలిసుండడానికి.

ఆమె తనని ఎక్కడ వదిలివెళ్ళిపోతుందో అన్న అపనమ్మకంతో, ఆమెకు తనని అర్థంచేసుకునే అవకాశం ఇవ్వకపోవటం దారుణమని అతడికి బాగా తెలిసొచ్చింది. మునుపటిలా కాకుండా ఈసారి అతడు మనసులో కడిగేస్తున్న కొద్దీ మళ్ళీ మళ్ళీ తిరిగొచ్చి గూడు కట్టుకునే నలుపును దాచకుండా చూపించాడు. ఆమెకు బాగా బోధపడిన విషయమొక్కటే – అతడు ఉన్నన్నినాళ్ళు అదీ ఉంటుందని, తను అతడితో పాటూ ఆ నలుపుతో కాపురం చేయాలని. కాపురమంటే అంత తేలికైన విషయమా? అదీ ఇష్టంలేని దానితో. తను తరిమేయలేని దానితో. ఆమె చూడగలిగినంత వరకూ చూసింది. ఆ నలుపు పోగొట్టలేక పోయానని బాధపడింది. కానీ తాను చేయగలిగింది ఇంకా చాలా ఉందని తెల్సుకుంది. అవైనా సరిగ్గా చేయాలని తీర్మానించుకుంది.

ఇన్ని రోజుల తరువాత మళ్ళీ ఈరోజు — ఆఫీసు నుంచి ఇంటికి బయలుదేరేముందు చేసిన కాల్‍లో ఏ మాత్రం అనుమానం రాలేదు. ఇంటికి చేరేసరికి మాడిపోయి, వాడిపోయున్న మొహం. పలకరించలేదు. పలకలేదు. పుస్తకమేదో ముందేసుకొని కూర్చున్నాడు. తెలియనివ్వదుగానీ, అతడు చదువుతున్న వాక్యాల భావం అతడి మొహంలో చదివేంతటి అనుభవం ఆమెది. దొరికిపోయాడు. తనవంతుగా ఆమె ఏవేవో ప్రయత్నించింది. ఏదీ పనిజేయకపోవటంతో అసహనంతో కూడిన కోపం వచ్చి అదుపు తప్పింది. తలుపు దభేలుమని వేసి, విసవిసా నడుచుకుంటూ పోయి, రెండు గంటలలా నడిచి తిరిగొచ్చి, లేని పని కల్పించుకొని లాప్‍టాప్ ముందు కూర్చొనీ కూర్చొనీ చివరికి గదిలోకి వచ్చింది. తప్పదు, తను చేయాల్సింది, చేయగలిగింది, చేయక తప్పదు.

ఆమె ఒంటినిండా పాకుతున్న దారాలు అప్పటికి పల్చని నల్లటి రగ్గులా ఆమెను కప్పుకుంటూ అల్లుకుపోయాయి. అతడి గుట్టేమిటో చెప్పగలిగే ట్రిక్కేదో తనకి తెల్సుంటే బాగుండేదని అనిపించింది, మళ్ళీ ఓసారి. గుండె మీద వేసుకున్న చేతికి తాళి తగిలింది. అతడు కట్టింది. అది హార్ట్-టు-హార్ట్ స్టెత్‍స్కోప్‍లా పనిచేయగలిగితే, ఎంత బాగుణ్ణో కదా. కానీ దానికంత శక్తి లేదు. ఒక మనిషిని, మనసును, ఒక జీవితాన్ని పూర్తిగా పంచుకునే వీలు కల్పించలేదు. దానికన్నా ఈ నల్లదారాలే నయం, తాను అటువైపుకి వెళ్ళలేకపోయినా, అవే ఇటు వచ్చేస్తాయి, ఏదోలా అతడిని తన దగ్గరకు చేరుస్తాయి. పొంగుకొస్తున్న మమతతో ఆమె గీత దాటింది. అతని దగ్గరకు జరిగి అతడి గుండెపై చేయి వేసింది. అతడి లయబద్ధమైన గుండె చప్పుడు తెలియగానే హాయిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది. నిద్రపట్టినట్టుంది, అతడి శ్వాస కూడా మామూలుగా ఉంది. తుఫాను తీరం దాటి చాలాసేపయ్యింది. దాని ప్రభావం సన్నగిల్లుతోంది. ఆమె కాళ్ళకూ, చేతులకూ ఉన్న తాళ్ళు వాటంతట అవి వదులై ముళ్ళు ఊడిపోయాయి.

అతడి నవ్వు ఆమె చెవులకి గుసగుసగా అప్పుడే వినిపించేసింది. ఆ నవ్వు ఆమె పెదాలపైకి వచ్చేసింది. మరో రాత్రి దాటిపోతోంది, ఇద్దరూ చిన్నపాటి గాయాలతోనే బయటపడబోతున్నారు. గాయాలకు ఇద్దరి దగ్గరా మందులు ఉన్నాయి. అన్నీ అనుకూలిస్తే, రేపటిలోగా వాళ్ళిద్దరి మధ్య తప్పనిసరిగా జరిగబోయేది ఆమెకు కంటి ముందు కనిపించేసింది.

అతడొచ్చి తన మంత్రదండంతో ఆమె చేతికంటుకున్న నల్లరంగును చిటెకలో మాయం చేస్తాడు. ఆమెకి అయిన గాయాలను క్షణాల్లో నయం చేస్తాడు. ఆమె దగ్గర అలాంటి మహిమలేవి ఉండవు. ఆమెకు తెల్సిన ఒకే ఒక్క మాజిక్, తన ప్రాణాలను అతడిలో దాచటం.

“నాకూ మాజిక్ నేర్పవూ? నేను కూడా ‘ఉఫ్’ అనగానే నీ బాధలన్నీ పోయేట్టు?”

అతడు నవ్వి ఊరుకుంటాడు. ఆమె మళ్ళీ అడుగుతుంది. “చెప్పూ. నేర్పిస్తావా?” అయినా ఏమనడు. ఆమె ఉక్రోషంతో తిట్టడం మొదలెడుతుంది. చేతికి అందేంత దూరంలో ఉంటే రెండు వేస్తుంది. “ఎందుకు చెప్పవ్? యేఁ? యేఁ?” అని చెవిలో పోరుపెడుతుంది.

అతడు ఉండుండి, ఒక్కసారిగా ఆమెను చుట్టేసి, “because you are my magic! మాజిక్‌కే మాజిక్ ఎలా నేర్పించటం?” అని అడుగుతాడు. ఆ మాటలు తొలిసారిగా వింటున్నట్టు, మళ్ళీ పడిపోతుంది వాటి మాయలో.

రాత్రంతా కంటిమీద కునుకు లేకపోయినా, ఆమెకు కొత్త ఉత్సాహం వచ్చింది. లేచి పనులు మొదలెట్టుకుందామా అనుకుంటూ, టైమ్ ఎంతయిందో చూడ్డానికి మొబైల్ స్విచాన్ చేసింది. ఆ వెలుతురు అతడి మొహం మీద పడ్డంతో కొద్దిగా కదులుతూ, అప్పటి వరకూ మునగదీసుకొని ఉన్న చేతిని ఆమెవైపు చాచాడు. ఆమె క్షణం ఆలోచించకుండా ఆ చేతిలోకి ఒదిగిపోయింది. ఆమె సర్దుకోగానే, అతడి చేయి ఆమెను చుట్టుకుంది. ఆశ్చర్యపోయి, తలపైకెత్తి చూడబోయింది. అప్పటికే అతను ఆమె తలపై గెడ్డం ఆన్చి ఉన్నాడు. కదిలితే మళ్ళీ ఎక్కడ లేచేస్తాడోనని, అలాగే ఉండిపోయి, చేతిని మాత్రం ఇంకా దగ్గరకు లాక్కొని ఆమె కూడా దుప్పటిలో ఒదిగిపోయింది తృప్తిగా, రేపు తనదవుతుందన్న ఆశతో. అయినా, అవకపోయినా అతడు తనవాడేనన్న నమ్మకంతో.

మంచం మీద నుండి రగ్గు జారిపోయింది వాళ్ళను చుట్టుకున్న దారాలతో సహా. బిక్కుబిక్కుమన్న గది, మళ్ళీ మామూలుగా ఊపిరి పీల్చుకుంది.

And it is, as it turned out, just one of those nights!

కినిగె పత్రికలో మై_లవ్_లైఫ్.లై

“కమ్మాన్.. డోన్ట్ బి సో నేవ్. బాచలర్స్ ఉన్న గదికి వెళ్ళాలంటేనే ఇబ్బందే?! అంతదాకా ఎందుకు, వాళ్ళ హార్డ్ డిస్కో, లాప్‍టాపో వాడుకోవాలన్నా కొంచెం జంకే! వాటిలో చూడరానివి ఏమేం ఉంటాయోనని. అలాంటిది ఎంత అతడు పిలిస్తే మాత్రం నువ్వెలా పోయావ్ అమ్మాయ్.. అదీ అక్కడికి?” అని మీరు అడగచ్చు. అడగండి. మొదలెట్టాను గనుక నాకూ చెప్పక తప్పదు. కాకపోతే నేను చెప్పేది వినటం, ఆ పై అర్థం చేసుకోవటమంటే మీరేసుకున్న జోళ్ళు వదిలేసి, నా సాండల్స్ వేసుకొని నడవటంలాంటిది. అది మీకు ఒకేనా మరి?

నాకా అప్పటికే ఇరవై మూడేళ్ళు. ఎటెళ్ళినా “పెళ్ళెప్పుడు?” అని అడగడానికి మీరు, మీలాంటి వాళ్ళు తయారుగా ఉండేవారు. “ప్రస్తుతానికి ఏం లేదండి.” అని అంటే విని ఊరుకోరుగా! వయసైపోతుందని కంగారు పెట్టేస్తారు. “ఏంటి ఇరవై మూడుకే?” అని నేను. “థర్టీస్‍కళ్ళా ఉద్యోగంలో సెటిల్ అయ్యి, ఒకట్రెండు భారీ ఇన్వెస్ట్మెంట్లు చేయడంతో పాటు, పెళ్ళై కనీసం ఒక నలుసైనా ఉండాలిగా! ఇవేవీ అప్పటికప్పుడయ్యే పనులుకావుగా” అన్నది మీ థీసిస్. లెక్కేసుకోవడం మొదలెడితే, మీరు చెప్పిందే రైటుగా తోచింది. ఏ మాటాకా మాట. నాకూ త్వరగా పెళ్ళిచేసుకోవాలని అనిపించేది. పెళ్ళితో స్టేజ్ పెద్దదవుతుంది. కారెక్టర్లు ఎక్కువవుతారు. నాటకీయత భారీగా పెరుగుతుంది. అందులోంచి పుట్టుకొచ్చే కథల సంగతే వేరు. వాటికి ఆడియన్స్ బేస్ ఎక్కువ. టీ.ఆర్.పీల సంగతి చెప్పనే అక్కర్లేదు. ఇప్పుడీ కథ ఎంత తక్కువమందికి ఎక్కుతుందో వేరే చెప్పాలా?

ఇంట్లో ఏమో సంబంధాల హడావుడి. ఆఫీసులో మా ఇద్దరిని గమనిస్తున్న ప్రజానీకం కూడా చూసీచూడనట్టు ఊరుకోలేదు. వాళ్ళ ఊహాగానాలు, అంచనాలూ, విశ్లేషణలూ, ఎగ్జిట్ పోల్లూ వాళ్ళవి. ఒప్పుకోంగానీ, మనలోనూ ఒక బుల్లి న్యూస్ ఛానల్ దాగుంటుంది. మైకులు బయటకు కనిపించనివ్వంగానీ, “ఏం జరుగుతుంది ఇక్కడ! నాకు తెలియాలి” అన్న డిమాండును మాత్రం దాచుకోలేం. కొలీగ్స్ కొందరొచ్చి ముఖం పట్టుకొని అడిగేశారు, “ఏంటి కథ?” అని. మరే! అక్కడికేదో యష్ రాజ్ అంతటి రొమాంటిక్ సినిమా డైరక్టర్ నాకు “ఇదేనమ్మా నీ ప్రేమకథ” అని చేతికి స్క్రిప్ట్ ఇచ్చినట్టు, నేను దాన్ని ఎవరికీ చూపించకుండా దాచేసుకున్నట్టు.

యష్ రాజ్ సినిమానే అయ్యుంటే గులాబి పువ్వొక్కటి చేతిలో పట్టుకొని, “హి లవ్స్ మి”, “హి లవ్స్ మి నాట్” అనే ఆట ఆడుకునేదాన్ని. అది చేతకాకే, ఇలా ప్రోగ్రామ్ రాసుకున్నాను. అప్పటికి, ఇప్పటికి అతడు నా కెరీర్ తొలినాళ్ళల్లో నేర్పిన ప్రోగ్రామింగ్ అంటే నాకు ప్రాణం. నన్ను అతడికి దగ్గర చేసింది, దగ్గరగా ఉంచిందీ అదే!


ఇంపోర్ట్ అతడిని అతడుగా


అతడికి_చెప్పు(ఏమని = ఏమని )

సమాధానం = అతడు.మనసుని_అడుగు(ఏమని = “నేనంటే ఇష్టమా?”)

తిరిగిపంపు సమాధానం

అతడి_సమాధానం = ప్రొపోజ్_చేయి(ఏమని=“నువ్వంటే ఇష్టం”)

అతడి_సమాధానం “అవును” అయితే:

పెద్దలను_ఒప్పించు(చూపించు = [అతడు.కెరీర్, అతడు.కుటుంబం, అతడు.గుణగణాలు])

క్యూ_లో_ఉన్న_సంబంధాలు(ఏం_చేయాలి =“తీసెయ్య్”)



ఇగ్నోర్_చేయి (“అతడిని”)

క్యూ_లో_ఉన్న_సంబంధాలు(ఏం_చేయాలి = “కొనసాగించు”)

జీవితం బైనరీ కాదుకదా? అతడి “నో”కి కూడా సిద్ధపడున్న నాకు అసలు ఏ సమాధానమూ రాలేదు. నేనెంత తలతిక్క ప్రశ్నలు వేసినా ఓపిగ్గా వివరించే మనిషి, సింపుల్‍గా ఒక “నో” అనో, “యెస్” అనో చెప్పలేకపోయాడు. ప్రోగ్రామ్‍లో రాసుకున్నట్టు, “యెస్”కాని దల్లా “నో” అని అనుకోవాలనుకున్నాను. కానీ, ఏమో, అది “యెస్” కూడా అవ్వచ్చుగా అన్న ఆశ నన్ను వదల్లేదు. నాకు తెలీకుండానే ప్రోగ్రామ్ ఇలా మారిపోయింది:

అతడి_సమాధానం “అవును” అయ్యేంతవరకూ:

అతడి_సమాధానం = ప్రొపోజ్_చేయి(ఏమని = “నువ్వంటే ఇంకా ఇంఖా ఇష్టం”)

చిరాకేయడం మొదలెట్టింది. చిరాకుపడ్డాను. విసుగొచ్చింది. విసుక్కున్నాను. కోపం వచ్చింది. కోపడ్డాను. “చెప్పకుండా ఎలా ఉంటావో నేనూ చూస్తాను?” అన్న పంతం మొదలైయ్యింది. ఆడవాళ్ళు పంతంపడితే ఏమవుతుందో అనుభవజ్ఞులైన మీకు నేను కొత్తగా చెప్పనక్కరలేదనుకుంటాను. ఏయే ఆయుధాలతో ఎలాంటి చిత్రహింసలు పెడితే సమాధానం ఇవ్వడానికి ఒప్పుకున్నాడో మీ ఊహకే వదిలేస్తున్నాను.

ఇంత వత్తిడి తెచ్చి, అతడు సమాధానం ఇస్తానన్న చోటుకి నేను వెళ్ళనని అనలేనుగా? ఊ?

అదేదో పెద్ద లాబ్‍లా ఉంది. ఏ లాబ్ అన్నది నాకు అర్థం కాలేదు. గుండ్రంగా, గాజుగోడలున్న ఓ పెద్ద గదిలోకి నన్ను తీసుకెళ్ళారు. అతడిని గది బయటున్న స్ట్రెచర్ మీద పడుకోబెట్టి, ఏవో ఇంజెక్షన్లు ఇచ్చారు. తలకి ఏవేవో అమర్చారు. స్ట్రెచర్‍ను లోపలికి తీసుకుపోతుంటే నావైపు చూసి “థంబ్స్ అప్” అని సైగ చేశాడు. నాకసలేం పాలుపోలేదు. అడిగినదానికి అవునో, కాదో అని చెప్పకుండా ఈ గొడవంతా ఎందుకో అర్థంకాలేదు.

ఇంతలో నేనున్న గదిలోకి ఒక ఆడమనిషి వచ్చింది. గది మధ్యలో ఉన్న కుర్చీలో కూర్చోమంది. ఆ తర్వాత ఎదురుగా ఉన్న బల్లనూ, గోడలనూ చూపించి ఏవేవో చెప్తూ పోయింది. నా ధ్యాసంతా అతడి మీదే ఉంది. మనసులో బోలెండంత భయం కూడా ఉంది. ఆమె చెప్పేవాటిపై శ్రద్ధ పెట్టలేకపోయాను.

“సరే..ఇక నేను వెళ్తాను.” అంది.

“అదేంటి? ఇక్కడ నేను ఒక్కదాన్నే ఉండాలా?”

“అవును. ఇది మీ ఇద్దరికి సంబంధించిన విషయం. ప్రైవసీ వద్దా?” అని తిరిగి నన్నే అడిగింది.

నాకు గుండె జారిపోయింది. ఏదో సమాధానంకోసం వెంపర్లాడుతున్నాను కాబట్టి వచ్చానుగానీ, అతడి మెదడేమైనా డిస్నీ వరల్డా మురిసిపోతూ చుట్టేయడానికి?

ఆమె వెళ్ళిపోయింది. ఆమె మాటిమాటికి చూపించిన గ్రీన్ బటన్ ఒకటి నొక్కాను. అప్పటివరకూ గాజుగోడలనుండి బయటకు చూస్తే అన్నీ కనిపించాయి. కొన్ని క్షణాలకు అవి కనిపించడం మానేశాయి. ఇంతకుముందుకన్నా ఎక్కువ భయం వేసింది. టెన్షన్ వల్ల చెమటలు పట్టాయి. వాటిని తుడుచుకుంటుండగా బల్ల మీద నా వేళ్ళు టచ్ అయ్యినట్టున్నాయి. అందులో ఏవేవో ఫొటోలు కనిపించాయి. వాటిల్లో నాకు తెల్సున్న ముఖం ఓ హాలీవుడ్ సినీనటిది. దాని మీద క్లిక్ చేశాను.

వెంటనే గోడల నిండా ఆమె ఫోటోలతో నిండిపోయాయి. నా ఎదురుగా ఉన్న గోడ మీద ఒక వీడియోలాంటిది మొదలయ్యింది. ఆ వీడియోలో అతడూ, ఆ సినితార ఏదో బీచ్‍లో ఉన్నారు. ఆమె బికినిలో ఉందిగానీ చేతులనిండా గాజులున్నాయి. గోరింటాకు పెట్టుకొనుంది. మెట్టలు, పట్టీలు పెట్టుకొనుంది. వాళ్ళిద్దరి మధ్యన రొమాన్స్ శృతి మించుతోంది. చూడలేక కట్టేశాను.

ఆ హాలీవుడ్ నటంటే పడిచస్తాడని తెల్సు. ఆమెపై ఇష్టాన్ని చెప్పమంటే గంటగంటలు మాట్లాడతాడు. అతడి ఫాంటసీలు, సీక్రెట్లూ నాకెందుకూ? నా గురించి ఏమనుకుంటున్నదీ తెలిస్తే చాలు నాకు.

ఎంత వెతికినా నేనెక్కడా కనిపించలేదు. నా పేరు ఇచ్చి సిస్టమ్‍నే వెతకమన్నాను. “నో రిజల్ట్స్” అంది. ఆమె ఇన్‍స్ట్రక్షన్స్ ఇస్తున్నప్పుడు శ్రద్ధగా వినుంటే కొద్దిగా అయినా పనికొచ్చేవేమోనని అప్పుడు అనిపించింది. కొంచెం ఓపిక నశించి రాండమ్‍గా ఏదో సెర్చ్ చేస్తుండగా ఓ అందమైన నవ్వు తళ్ళుక్కుమంది. మరుక్షణంలో దానిపైన క్లిక్ చేసేశాను. అతడి అంతరాంతరాలలో దాగినట్టుంది, పూర్తి వివరాలు రావడానికి కొంచెం సమయం పట్టింది. కాసేపటికి గదంతా ఆ నవ్వుతో నిండిపోయింది. ఆ నవ్వు తాలూకు డీటేల్స్ చూస్తే నా పేరుంది!

ఇంకేముంది? ఎగిరి గెంతులేశాను. ఆ క్షణంలో అది ప్రపంచంలోకెల్లా మోస్ట్ రొమాంటిక్ ప్రొపోసల్ అననిపించింది. అతడి హృదయంలో నేను! అదేలే, నా నవ్వు. మీరూ, మీ నిట్‍పికింగ్! కొంచెం రిలాక్స్ అయ్యి వెనక్కి వాలండి. ఊహించుకోండి: ఇప్పుడు మీరు “మిమ్మల్ని ప్రేమించిన మనిషి” అనే గది లోపల ఉన్నారు. అక్కడన్నీ అస్తవ్యస్థంగా పడేసున్నాయి. మీ రాకకు ముందో పాతికేళ్ళ జీవితం. మీతో కలిసి ఓ ఐదు, పది, ఇరవై సంవత్సరాలు – ఎన్నైతే అన్ని వేసుకోండి. మీతో పాటు ఇంకా ఎందరెందరో. ఇన్నింటిని మధ్య, ఇందరి మధ్య అతిభద్రంగా మీరు; అమ్మ కడుపులో పాపాయిలా! There’s a reason why it is so amazing to be loved. Don’t you think so?

మీకెలా అనిపిస్తుందోగానీ, నాకప్పుడు వెంటనే ఆ గదిలోంచి బయటకు పరుగుతీసి, అతడిని ఆ స్ట్రెచర్ మీదనుండి లేపి, హత్తుకోవాలని అనిపించింది. అదే చేసుండేదాన్ని నా దృష్టి మళ్ళీ ఆ నవ్వు మీదకు పోకపోయుంటే! దాన్ని చూస్తుంటే ఇంకా ముద్దొచ్చింది. నా నవ్వు అంత అందమా, లేక అతడు దాన్ని అంత అందంగా దాచుకున్నాడా అన్నది నాకిప్పటికి అంతుపట్టని విషయం. చాచిన బొటనివేలు, చూపుడువేలుని ఆ ఫొటోమీద పెట్టి, మెల్లిమెల్లిగా దగ్గరకు తీసుకొచ్చా రెండు వేళ్ళని. రెండూ కలిసాక, పెదాల దగ్గరకు తీసుకొచ్చి ముద్దుపెట్టుకుందామనుకున్నాను.

కలిసిన నా వేళ్ళు పెదాల వరకూ రాకముందే, నా నవ్వు ఫొటో పక్కకు జరిగిపోయుంది. దాని వెనుక ఇంకో అమ్మాయి ఫొటో ఉంది, ముక్కముక్కలుగా. ఆమె సంగతేంటో చూద్దామనుకున్నాను. ఆ ఫోటోకి లింక్ ఉన్న వీడియో తెరిచి చూడ్డం మొదలెట్టాను. ఆ వీడియోకి లింక్ ఉన్న మరొకటి. అలా చూస్తుండిపోయాను.

ఎప్పటినుండి మోగుతున్నాయో మరి, అలార్మ్స్ వినిపించాయి. చూస్తూ చూస్తుండగానే పెద్దగా మోగాయి. గదంతా ఎర్రగా అయిపోయి, సిస్టమ్ దానంతట అదే మొత్తం ఆగిపోయింది.

గాజుగోడల్లోంచి మళ్ళీ అంతా కనిపించటం మొదలయ్యింది. డాక్టర్లూ, నర్సులూ హడావుడిగా తిరుగుతున్నారు. అతడున్న గదివైపు అంతా గొడవగొడవగా ఉంది. వెంటనే అక్కడికి పరుగెత్తుకుపోయాను. అతడు బాధలో విలవిలాడుతున్నాడు. డాక్టర్లు గదిలో నేనేం చేశానో అడిగారు. చెప్పాను. ఎక్కడో ఏదో తేడావచ్చిందని తేల్చారు. నన్నా గదిలోకి వెళ్ళనివ్వమని బతిమాలాను. అతడున్న పరిస్థితుల్లో మళ్ళీ మాపింగ్ కుదరని పని అని ఒప్పుకోలేదు.

అతడు కుదుటపడ్డానికి గంటలు పట్టాయి. కోలుకోడానికి రోజులు పట్టాయి. అసలు మనిషి ఏమైపోతాడోనన్న బెంగ, నా-మనిషి-కాలేడన్న బాధను మింగేసింది. అతడు కళ్ళు తెరిచేసరికి అతడికి ఇష్టమైన నవ్వుతోనే అతని ముందు నిల్చున్నాను. బదులుగా నీరసంగా నవ్వాడు. అది చాలునని అనుకున్నాను.

ఊహు. సరిపోలేదు.

ఆ గదిలో నేను ఏమేం చూశానా? అవి నేనెలా చెప్తాను? అవన్నీ అతడి కథలుగా. ఎప్పుడో అతడికి మీరు ఇలానే తగిలితే, అతడికి చెప్పాలనిపిస్తే, అతడే చెప్పుకొస్తాడు అవన్నీ. మీకెందుకు చెప్తాడనా మీ అనుమానం? ఇప్పుడు నేను చెప్పటం లేదా? అలానే. కొన్నిసార్లు మన కథలు వినడానికి అత్మీయులు పనికిరారు. వాళ్ళ ధ్యాస ఎప్పుడూ మన మీదే ఉంటుంది. జరిగిపోయిన కథలోనైనా మన బాధను వింటూ ఊరుకోలేరు. అందుకే మీలాంటి పరాయివాళ్ళు, అపరిచితులు కావాలి. మళ్ళీ మనం కలిసే అవకాశమే లేకపోతే మరీ మంచిది.

my_love_life.lieమా బంధానికి సంబంధించినంత వరకూ ఆ లాబ్‍లో జరిగిందంతా ఓ లాండ్‍మార్క్. మా గురించి మాట్లాడుకోవాలంటే, దానికి ముందూ, దాని తర్వాత అనే మాట్లాడుకోవాలి. ఏదీ అంతకు ముందులా మిగల్లేదు. మా స్నేహం ఒక సాప్ట్వేర్ బిల్డ్ అనుకుంటే, ఆ పూట నుండి ఎప్పటికప్పుడు “బ్రేక్” అవుతూనే ఉంది. కనీవినీ ఎరుగని exceptions విసురుతుంది. (వాటితో పనిజేయించుకోవటం కూడా రావటంలేదని ప్రోగ్రామ్స్ మనల్ని తిట్టడాన్ని exceptions అంటారులే!) మీకివ్వన్నీ అర్థమవుతాయని కాదుగానీ, నన్ను చెప్పనివ్వండి.. ప్లీజ్. అతడిపై నా ఫీలింగ్స్ stack overflow exception. ఫ్రెండ్‍గా ఎదురుగా ఉన్న, బాయ్ ఫ్రెండ్ కానందుకు, అతడికి చెప్పుకోలేను కాబట్టి null pointer exception! నాపై నాకే చిరాకేసేంత దరిద్రంగా నేను అతడితో వ్యవహరిస్తున్నప్పుడు అతడి సహనం array out of bounds exception. Exception driven relation అయిపోయింది ఒకానొక స్టేజిలో.

ఎందుకంటే ఏం చెప్తాం? ఇద్దరికి ఈ మా స్నేహమనే బిల్డ్ పాస్ అవ్వాలనే ఉండేది. అది ఎక్కడెక్కడ చేతులెత్తేస్తే అక్కడక్కడ మేం ఆత్రుతతో, కంగారుగా ఏది తోచితే అది, ఎవరికి తోస్తే వారు “ఫిక్స్” చేసేసేవాళ్ళం. ఇద్దరు సరిగ్గా మాట్లాడుకోనప్పుడు, కలుగుతున్న ఇబ్బందులకుగల కారణాలు ఏంటని సరిగ్గా ఆలోచించుకోనప్పుడు ఎంతటి జాతర జరుగుతుందో మీకు తెలీంది కాదుగా! మేం చేసిన “fixes”లో చాలా వరకూ “conflicts” అయ్యి కూర్చున్నాయి. మా స్నేహం చతికలబడిపోయింది.

అతడికి దూరంగా ఉంటే, పరిస్థితి మెరగవుతుందన్న ఆశతో పై చదువులకు వెళ్ళిపోయాను. అతడెప్పుడూ గొప్పగా చెప్పే యూనివర్సిటిలోనే చేరాను.

కంటికి దూరమయ్యాక, గొంతుతో నటిస్తే సరిపోయేది. యూనివర్సిటిలో కొత్తగాలి, కొత్త మనుషులు మంచి ప్రభావం చూపించారు. మొదటి మూడునెలలోనే నేను ఇక్కడ సాధించాల్సింది చాలా ఉందని బోధపడింది. అతడులేని లోటును అతడు ఇష్టపడే టెక్నాలజిలతో తీర్చుకున్నాను. వాటిలో మునిగిపోయాను.

మా మధ్య కాల్స్ తగ్గిపోయాయి. దాదాపుగా లేనట్టే, ఇవ్వాల్టి ఉదయం వరకూ. ఛాట్స్ ఎక్కువ అలవాటు ముందునుంచి. ఆఫీసులో పక్కపక్కనే ఉన్నప్పుడు కూడా చాట్స్ లోనే మాట్లాడుకునేవాళ్ళం. నా అంతట నేను పింగ్ చేయటం మానుకున్నాను. అతడే అప్పుడప్పుడూ పలకరించేవాడు. మొదట్లో మూడ్ బాగోలేకపోతే సమాధానం ఇచ్చేదాన్ని కాను. రానురాను మూడ్ బాగుంటే అక్కడినుండి తప్పించుకునేదాన్ని.

Maybe, I was falling out of love. Or maybe, I was just safeguarding my own sanity. “నన్ను విసిగించకుండా ఉండగలవా?” అని అడుగుదామని చాలాసార్లు నోటి చివరిదాకా వచ్చేది. ఒక్కసారిగా ఆ లాబ్‍లో జరిగినవన్నీ నన్ను చుట్టుముట్టేవి. నేనిచ్చిన మాట గుర్తుకొచ్చేది. కథ మళ్ళీ మొదటకొచ్చేది.

“ జస్ట్ ఫ్రెండ్స్” ఆట కొనసాగుతూనే ఉండాలి. కానీ నేనుండనవసరం లేదు. ఎలా?

“ఒకటి గుర్తుంచుకో. నువ్వు దానికి అర్థమయ్యేట్టు చెప్పగలగాలేగానీ కంప్యూటర్ ఏమైనా చేసిపెడుతుంది. అది చేయగలిగినదేదీ నువ్వు చేయనవసరం లేదు. చేయకూడదు. దానితో చేయించుకోగలగాలి! నీ నేర్పు, ఓర్పు చేయించుకోడానికే ఉపయోగించు.” – అతడెప్పుడో ఇచ్చిన సలహా.

ఆ సలహాను నాకు అనుకూలంగా మార్చుకున్నాను. నేను చేయలేకపోతున్నది దానితో చేయించాను. అది కూడా బాగానే పనిజేసిందనుకున్నాను, ఇవ్వాళ పొద్దున్న అతడినుండి కాల్ వచ్చేంతవరకూ. అతడికి దొరికిపోతానని నాకు తెల్సు. దొరికిపోయినప్పుడు అతడి ఆగ్రహావేశాలకు ఎలా అడ్డుకట్ట వేయాలో, నన్ను నేను ఎలా సమర్థించుకోవాలో అన్నీ ఆలోచించుకొనిపెట్టుకున్నాను. కానీ అతడు నన్నేం అనలేదు. మామూలుగా మాట్లాడాడు. నా సక్సస్ అతడి సక్సస్‍గా మురిసిపోయాడు. అతడు పింగ్ చేసినప్పుడల్లా నాలా మాట్లాడగలిగే సాప్ట్వేర్ రాసినందుకు, దాన్ని అతడికి చెప్పకుండా అతడి మీద ప్రయోగించినందుకూ, దాన్ని ఇప్పుడు మా సర్కిల్స్ లో అందరూ దాన్ని “ప్రామిసింగ్” అంటున్నందుకూ తెగ ముచ్చటపడిపోయాడు. కోపగించుకోవాలిగా? మరేం, ఇలా మాట్లాడాడు?

లేదు. లేదు. వెటకారం కాదది. కోపమొస్తే కక్కేస్తాడంతే. నాలా కాదు.

ఆ సాఫ్ట్వేర్ రాయడం మొదలెట్టడానికి అతడి మీదొచ్చిన కోపమే కారణం. ఏదో ఆవేశంలో రాసింది తన్నకుండా కొంతవరకూ బానే పనిజేసింది. పనిజేయనిదాని బాగుచేస్తూ ఉంటే ఇంకా, ఇంకా చేయాలనిపించింది. మొదట్లో అతడు అన్నదానికి దాని రెస్పాన్స్ నాకు చూపించి, నేను “ఒకే” అన్నాక, అతడికి పంపేది. రానురాను వాళ్ళిద్దరి మధ్యా నా అవసరం తగ్గిపోయింది. నేను ఊహించదానికన్నా ఎక్కువగా వాళ్ళిద్దరి మధ్యా బాండింగ్ పెరిగింది. నేను కుళ్ళుకునేదాన్ని. It is living my life, in a way, కదా? ఏ పూటైనా దాన్ని కట్టేసి, నేనే జవాబిస్తే “ఏంటి? అదోలా ఉన్నావ్?” అనేవాడు. నాకు తిక్క కోపం వచ్చేది. బహుశా, అప్పటికే అది ప్రోగ్రామ్డ్ అని అతడికి తెల్సిపోయుండచ్చు.

మీరేంటి? ఓహ్.. ప్లీజ్. ఇప్పటివరకూ “ఎథిక్స్ కోర్టు”లో ముద్దాయి తరఫున వాదన విని, ఇప్పుడిక ఏదో ఒక తీర్పు చెప్పడానికి సిద్ధమయ్యే జడ్జిలా అప్పుడే ఆ మొహం ఏంటి? ఇందుకే మనుషులకన్నా మెషీన్లు మేలనిపించేది. శిక్ష కోసం బోడి మీ దాకా ఎందుకు? నేనే వేసుకోలేనా? అయినా.. ఓ పక్క నేనింకా చెప్తూనే ఉన్నాగా? ఏంటి.. సానుభూతా? హహహహ. కాదు.. సహానుభూతా? ఏం పాడో.. నా సాండల్స్ సర్వనాశనం చేసేశారుగా! నేను ముందే అడిగాను, మీకు ఓకేనా? అని. సర్లే.. ఇవిగో మీ జోళ్ళు ఇక్కడున్నాయి. ఇక బయలుదేరండి. బైదవే, ఇంతవరకూ ఉన్నందుకూ, వినిపెట్టినందుకూ థాంక్స్!


డైనింగ్ టేబుల్ మీద వేసున్న బట్టను స్లో మోషన్‍ లో బలంగా లాగాడు అతడు. దానితో టేబుల్ మీదున్న వస్తువులు కొన్ని స్లో మోషన్లో భళ్ళున్న పగిలితే, మరికొన్ని అంతే నిదానంగా కిందపడి దొర్లాయి. వాటి తాహత్తుకు తగ్గట్టు అవి చప్పుళ్ళు చేశాయి. ఆ శబ్ధాలకు  సగం నిద్రతో, సగం పరుగుతో తన గది బయటకు వచ్చింది ఆమె.

“నో! నో! నో!” అని అతడు గొంతు చించుకుంటున్నాడుగానీ మాట బయటకు వినబడ్డం లేదు.

“ఏంటి రామ్ ఇది? చెప్పానుగా పనిమనిషి రేపూ, ఎల్లుండి రాదని? ఇప్పుడివ్వన్నీ ఎవరు శుభ్రం చేస్తారు?” నిలదీసింది ఆమె.

అతడు మాత్రం తన ఎదురుగా ఉన్న వ్యక్తినే చూస్తూ నించున్నాడు. చూడ్డానికి ఆ వ్యక్తి అతడికన్నా యవ్వనంలో ఉన్నాడు. కొంచెం వదులు చొక్కా, బెల్‍బాటం ఫాంటూ, చెవులూ, నుదురు కప్పుకునిపోయేలా క్రాఫూ.

“నువ్వు ఫో ఇక్కన్నుంచి.. పోతావా లేదా?” అతడు గట్టిగానే అరుస్తున్నా, నూతిలోంచి మాట్లాడుతున్నట్టు వినిపిస్తోంది. ఆమె మాత్రం పగిలిన పాత్రలపై అతడి పాదాలు పడకుండా ఉండడానికి నానా హైరానా పడుతోంది.

“ఏం? చెప్పేది నీకు కాదూ? మా అమ్మ నీతో రాదు. రాదంటే రాదు. ఏం? మా అమ్మ ఏమైనా అరవై, డబ్భైలలో వచ్చిన హింది సినిమాలలోని నిరుప రాయ్ అనుకుంటున్నావా? నీకోసం ఇన్నాళ్ళూ తులసి మొక్క దగ్గర పూజజేయడానికి? నీకోసం ఎదురుచూడ్డానికి? నువ్వు వచ్చీరాగానే కరిగిపోయి… ” అతడు ఆవేశంలో ఊగిపోతూనే ఉన్నాడు. ఆమె అతడిని పక్కకు తోస్తూ, పడున్న వస్తువులను సర్దుతూనే ఉందామె.

ఆమె రెక్క పట్టుకొని గుంజి, “చెప్పు సంజూ! చెప్పు ఈ  మనిషికి మా అమ్మ రాదనీ.. అతణ్ణి పొమ్మనీ..” అని అంటుండగానే, ఇద్దరూ నిర్ఘాంతపోయి అటువైపు చూశారు. అతడి తల్లి ఆ వ్యక్తి పక్కకు వచ్చి జేరింది. కొత్త పెళ్ళికొడుకూ, పెళ్ళికూతురూ ఫోటో దిగడానికి ఇచ్చే ఫోజులో నించున్నారు ఇద్దరూ.

“ఎంత చక్కని జోడి కదా?!” అందామె అప్రయత్నంగా. అతడికి గుప్పెడు జెర్రలని నోట్లో పోసినట్టనిపించింది. కొండచిలువలు అతణ్ణి చుట్టుకుంటున్నట్టు అనిపించింది. మెదడు బొత్తిగా మొద్దుబారిపోయింది. అమ్మ! అమ్మ! అమ్మ! అని అనాలి అనుకుంటున్నా వీలుపడ్డం లేదు.

“అత్తయ్యా! ఈ చీర మీరు మొన్న చూపించిందే కదా. కట్టుకుంటే ఎంత బావుందో..”  అంటూ వెళ్ళి చీర కొంగు పట్టుకొని పరీక్షించింది ఆమె. “ఈ ముత్యాల గొలుసు కూడా ఎంత బావుందో చూడండి మీకు. మీరేమో, నాకెందుకూ, నువ్వు ఉంచేసుకో అంటూ నాకిచ్చేయబోయేరు..” అని కొనసాగించింది.

ఆ ముగ్గురూ ఒకే కుటుంబానికి చెందినవారిలా, వాళ్ళ అన్యోన్యతలను చూసి తట్టుకోలేని తానొక్కడే అనాథలా అనిపించింది అతడికి. కోపాన్నంతా డైనింగ్ టేబుల్ మీద ప్రదర్శించాడు. మళ్ళీ స్లో మోషన్‍లోనే, గాజు డైనింగ్ టేబుల్‍పై కుర్చీవేసి కొట్టాడు. గాజు పగిలిన శబ్దం భళ్ళున వచ్చింది.

ఆమె ఒక ఉదుటున అటునుండి ఇటు వచ్చి, “ఎంత పనిజేశావ్?  కనీసం మూడు ఈ.ఎం.ఐలు కూడా కట్టలేదింకా? అప్పుడే పగలగొట్టేశావా?” అని విసుక్కుంటూ అరిచింది. వెంటనే మొబైల్ తీసుకొని, ఆ కంపెనీవాళ్ళిచ్చే ఇన్సూరెన్స్ డిటేల్స్ చదువుతూ కూర్చొంది.

అటువైపున అమ్మా, అమ్మ పక్కనా వ్యక్తి అలానే నవ్వుతూ ఫోజు ఇస్తున్నట్టే నిలబడ్డారు.

అతడు మొకరిల్లి, గట్టి గట్టిగా అమ్మ, అమ్మ! అని ఏడుస్తున్నాడు.


 “రామ్.. రామ్!” అని కుదుపుతున్నా అతడికింకా మెలకువ రావటం లేదు. మెలకువ వచ్చిన క్షణం అతడికీ ఏం అర్థం కాలేదు. వెంటనే వీపు నిమురుతూ, గ్లాసుడు మంచినీళ్ళు తాగించింది.

“ఏమయ్యింది? పీడకలా? ఆ? చెప్పు రామ్.. పీడకలా?”

అవునన్నట్టు తలూపాడు. “ఏం కాదులే! ఉత్తి కలే!” అంటూ అతడిని దగ్గరతీసుకొంది.

“అమ్మ.. అమ్మ” అని మెల్లిగా, కలవరపాటుగా అన్నాడు అతడు. ఆమె ఒక్కసారి గట్టిగా ఊపిరి తీసుకొంది.

“చిన్న జ్వరం రామ్.. దానికింత గాభరా ఏంటి?” అని ముద్దుగా విసుక్కుంది.

“కాదు. అమ్మ నన్ను విడిచివెళ్ళిపోతుంది. అమ్మ నన్ను వదిలేసి..” అని చెప్తూండగానే, ఆమె అతణ్ణి ఆపేసింది.

“నువ్వూ, నీ పిచ్చి ప్రేమలూ! మామూలు జ్వరానికి కూడా ఇలా అయిపోతే ఎలా?” అని తలనిమిరింది. అమ్మని ఒకసారి చూసొస్తానంటూ వెళ్ళబోయిన అతణ్ణి ఆపేసింది. “ఇప్పుడుగానీ నీ ప్రిన్సెస్ లేచిందనుకో, అందరికీ జాగరమే ఇక!” అంటూ దుప్పటి కప్పేసి పడుకోబెట్టేసింది.

ఆమె జోకొట్టినట్టు, తన గతాన్నికూడా జోకొట్టగలిగితే ఎంత బావుణ్ణో అని అనుకున్నాడు అతడు మనసులో.

మా జీవితాల్లోకి మళ్ళీ తగలడతాడా? అమ్మ ఏం చేస్తుందప్పుడు? నిజంగానే, నన్ను వదిలిపోతుందా? – ఇలాంటి ఆలోచనలతో యుద్ధం చేస్తూ చేస్తూ ఎప్పటికో నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.